ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / LOVE BEYOND TRADE / บทที่ 61 - บทที่ 70

บททั้งหมดของ LOVE BEYOND TRADE: บทที่ 61 - บทที่ 70

91

Chapter Sixty-One

“Two weeks?!” Si Andrei, ‘tila hindi inaasahan ang time frame na binigay sa amin. Kahit ako ay napanganga ro’n. In two weeks, the wedding was planned to happen. Paano kami aabot sa wedding ceremony kung ganito? Marami pa kaming hindi naaasikaso. We haven’t even given out the invitations yet! “Yes, two weeks. Just in time for the ceremony.” si Javi ang sumagot. “Do you expect us to finish the work in that short nick of time? Ano ka, si Superman? Ridiculous!” Ibinaba ni Andrei ang kamay sa mesa, medyo malakas, at umugong ang tunog nito sa kwarto. Tumikhim ang elite na kasama ni Javi. “Two weeks is a big stretch already— kailangan niyo matapos ang trabaho ng mas mabilis.” Naikuyom noong elite ang kamao niya. Lumingon siya sa akin. “At ‘yon ay kung gusto mong maabutan pang buhay ang mommy mo.” He pressed the remote control and moved on to the next slide of the presentation. It was a photo— a familiar one. Hindi ba’t kahawig nito ‘yong kambal na nasa lumang lara
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Two

Umakyat ako sa kwarto ko at huminga. Hindi ako nagmukmok. Hindi ako nagsayang ng oras para sa negatibong emosyon na nararamdaman ko. Dahil alam ko, kapag nagtagumpay kami sa mission na ‘to, magiging maayos na ang lahat. Kahit pansamantala. Nag-impake ako ng mga gamit ko. Iilang damit at sapatos, hindi marami, dahil may kutob ako na ro’n din kami sa Macau bibili ng ibang kagamitan. Nang matapos ako sa pag-iimpake, hinila ko ang maleta ko pababa ng salas. Naroon na silang lahat, maliban sa ibang gwardya ng mansion— kaya’t malayang hindi nakasuot ang maskara ng mga ito. Hinubad ko rin ang akin at lumapit kay Vien. Sa tabi niya ay naroon si Rika, kandong si Celine, na nakatulog na sa pag-iintay. “Kanina ka pa hinahanap, ang sabi ko nagbibihis ka,” sabi ni Rika. Napapalunok akong hinawakan ang kamay ng kapatid ko. Maingat at marahan para hindi ko maistorbo ang tulog niya. Inilapit ko sa pisngi ko ‘yong likod ng palad niya at dinampian ito ng halik. “I’ll come back, Celine..” bul
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Three

Wei’s English accent was not fluent. May bahid ‘yon ng tono ng mga intsik. ‘Yong klase na kapag narinig mo, alam mong Chinese. Pero mukhang nakakaintindi rin siya ng Filipino? “Nice to see you again, Kuya Wei!” bati ni Vien. Ginulo noong Wei ang buhok niya. “You look quite buff, huh? Zen must’ve gotten strict on your diet.” Sunod sunod na tumango si Vien. Hindi man lang ipinagtanggol ang pinsan niya. “You sure got talkative, ‘no?” ani ni Andrei. Nauna na ulit na bumaba ng eroplano. Nagtatakang tumingin si Wei kay Vien, ‘tila nagtatanong kung bakit ganoon ang mood ni Andrei.Dalawang oras lang ang byahe patungo dito kaya madaling araw pa lang ay nandito na kami. Tinulungan kami no’ng flight attendant na ibaba ang mga bagahe, at sumabay na rin ang mga ito palabas ng airport. I kind of expected it but it amazes me that we didn’t actually go through the proper process. No’ng makita ng guards sa airport si Wei, hindi na ito nagtanong at hinayaan na kami na maglakad palabas. Gust
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Four

After their heated argument— umakyat na kami ni Javi sa itaas. Just as I thought, malaki rin itong bahay. “Go to your room and take a rest,” aniya at isasarado na sana ‘yong pinto. “Saan ka pupunta?” Iniharang ko ang kamay ko pinto. Huminto si Javi sa pagsara nito at tinignan ako. “Sa kwarto ko?” nag-aalangan na aniya. Nangunot ang noo ko. “Iiwan mo ako mag-isa dito?” tanong ko. Narinig ko syang bumuntong hininga pero hindi na nakipagtalo. Iginaya niya ako sa kama at nahiga sa tabi ko. Kinumutan niya ako at marahan na tinatapik ang balikat ko. Sa ganoong paraan ay dinalaw ako ng antok at nakatulog. Kinabukasan, nagising ko sa tama ng araw sa balat ko. Javi’s not beside me. Napabalikwas ako ng bangon at lumabas ng kwarto. Kaagad na hinanap ng mata ko si Javi— pero kahit saan ako magtungo hindi ko siya nakita. Hindi ko rin mahanap si Vien o’ kahit si Andrei. Saan sila nagpunta? I tried to collect my thoughts. Huminga ako ng malalim at bumalik sa kwarto. Kinuha ko ang phone at
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Five

Nang makalabas si Javi, inayos ko ulit ang sarili ko. The lipstick that I put on earlier got erased when we ate. Kinuha ko ang small bag ko at inilagay doon lahat ng kailangan ko— and that includes a knife, a small knife. Chineck ko ulit ‘yong sarili ko sa harapan ng salamin. After making sure that everything’s ready, bumaba na ako at nakita agad doon si Javi. Nakaayos na rin siya at nag-iintay sa tabi ng sasakyan. “Shall we go?” tanong niya at inilahad ang kamay sa harapan ko. I smiled at him and put my hand on the top of his. Pinagbuksan niya ako ng pintuan ng sasakyan at pinrotektahan ang ulo ko sa pinto nang pumasok ako. Umikot si Javi sa driver’s seat at nag-umpisa na rin magmaneho. My eyes darted on the designs of the city. Ibang iba sa Pilipinas. Somehow, the designs were a bit familiar to me. Maybe because Navarro’s residence was inspired by this city’s structure. Naglalakihan ‘yong mga gusali at maraming tao na naglalakad sa tabi ng daan. “Saan tayo pupunta ngayon?”
อ่านเพิ่มเติม

Author’s Note

Hello. This is Author Kei. I would like to inform you that moving forward, Chapter 66 and so on— will be written from a third person’s point of view. Thank you!
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Six

Habang nasa Navarro Corporate office si Claire at Javier— hindi rin matahimik si Andrei at patuloy ang imbestigasyon. Matapos ang mainit na usapan kagabi, hindi rin naman magawang sundin ni Andrei ang sinasabi nito. Mas nanaig sa kanya na ituloy ang plano nito na pagmamanman sa mga Cuevo, kahit siya lang, ngunit hindi ‘yon natupad, sapagka’t hindi siya hayaan ng kapatid.“Kapag nalaman ni Kuya Zen ang ginagawa mo, mayayari ka,” pananakot ni Vien. Nasa itaas sila ng isang rooftop. Ayon kay Andrei at ayon sa “source” niya, katapat ng building na kinatatayuan nila ‘yong gusali kung nasaan si Fiona.“Hindi makakarating kung hindi mo sasabihin,” nakangising sagot nito at inaayos ‘yong sniper. It wasn’t to start a chaos but to see what they have under their sleeves. “Hindi ba mapapansin ang ilaw n’yan?” giit ni Vien at naupo sa tabi ng kapatid. Nakikiusosyo rin sa ginagawa nito. Hindi siya sinagot ni Andrei, bagkus, nagpatuloy sa pagsipat kay Fiona. Ang nasa loob ng gusali ay puro ta
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Seven

Habang nag-iisip, nagsasalubong ‘yong kilay ni Vien. Hindi masikmura ang inaasahan n’yang makita sa gabi na ‘yon. “Paano tayo makakapasok?” tanong ni Andrei. Lumulunok. Kasabay ng matunog na paghinga ay ang pag-abot ni Javi sa invitation tickets na ibingay sa kanya ni Shin. Saktong sakto ‘yon, apat.“Paano ang backup? Isasama mo talaga si Claire dito?” kunot-noong tanong ni Vien. Hindi maitago ang pangamba. Tumango si Javi. “She came here as a part of our team— hindi natin p’wedeng isantabi ang katotohanan na ‘yon.”“And if she died?” nakataas ang kilay na tanong ni Andrei. Javi’s eyes darkened. “No one’s dying on my watch, Andrei.” “Hindi mo masisiguro ‘yon.” Tumayo si Andrei at umakyat na sa itaas. Hindi na inantay pa ang abiso nito. “Tignan mo ‘yon!” aniya ni Vien at susundan dapat ang kapatid ngunit tinapik ni Javi ang balikat nito. “Hayaan mo na, kasama rin naman siya sa auction sa ayaw niya at gusto,” sabi ni Javi. At ayon na naman ‘yong mukha niya na hindi mo kakitaan n
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Eight

Macau, China. 8:00 AM. Nag-unat si Claire at marahan na iminulat ang kan’yang mga mata. At agad na bumangon nang makita ang orasan. She overslept. She grabbed her phone from the bedside table and checked for messages. Hindi niya kasi nakita si Javi sa tabi niya. After a short time with him last night, sinamahan siya nito sa kwarto matulog. ‘Di gaya noong araw na pumunta sila dito, hindi na umapila pa si Javi. But she didn’t even feel it when he left the mattress. Saan na naman kaya ito nagpunta? Hindi naman nag-message ito, kahit si Vien, hindi rin nagsabi. “Nasa ibaba kaya sila?” tanong ni Claire sa sarili at lumabas. Marami ang mga tauhan ng Navarro na nakakalat sa buong bahay. Nangunot ang noo ni Claire at ipinagtaka ito. Hindi naman ganito ang dinatnan niya kahapon. But then, an idea popped up in the back of her mind. The auction. Pumasok siya ulit ng kwarto at naligo. She changed into comfortable clothes before going downstairs. At tama nga ‘yong iniisip n
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Sixty-Nine : Liu’s Auction Part 1

With their weapons in hand, the three of them were more than prepared. Andrei was the first one to leave the basement. Hinayaan niya muna ro’n si Javi at Vien, para makapag-usap ng masinsinan. He knows when to let things go. He knows it to himself— na hindi rin buo ang tiwala sa kanya ni Javier. Nagtungo si Andrei sa labas ng mansion at kinausap ‘yong ibang elites. Of course they were communicating in Macau’s language, puro intsik kasi ang mga ito. “Wala na si Kuya,” giit ni Vien at bahagya ‘tong sumilip nang makaalis ang kapatid. Tumingin din do’n si Javi at tumango. “Naramdaman niya siguro..” tugon ni Javi, na s’yang ikinakunot ng noo ni Vien. Naramdaman ang ano?“Ha? May kakaiba ba dapat akong maramdaman, Kuya Zen?” kunot-noong tanong niya. Javi looked at him, blankly. “I have a request, Vien.” Nagbago ang reaction sa mukha ng binata, hindi inaasahan ‘yong narinig niya, at sumeryoso ito. Javi never asked for anything— NEVER. “Anong pinaplano mo?” he asked, worried. “Kap
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
5678910
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status