Todos os capítulos de Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Capítulo 41 - Capítulo 50

“เธอนอนกับเขามากี่ครั้งแล้ว? ตอบฉันมา!!”“ฉันไม่—”“งั้นอธิบายมาสิ... ว่ารูปนั่นคืออะไร!”ฉันหยิบรูปขึ้นมาด้วยมือที่สั่น มองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดในที่สุด“เราอยู่ด้วยกัน”“อะไรนะ?”“ระบบในอพาร์ตเมนต์มีปัญหา... เอเดนเลยให้ฉันมาอยู่ด้วย”“ใครคือเอเดน!?”“เขาซื้อห้องนี้ไปแล้ว”“...หา?”“เขาเป็นนักร้อง”“...เอเดน เคนเนธ!?”“ใช่”“ฉันว่าแล้ว ทำไมหน้าถึงคุ้น...” เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถามเสียงต่ำ “นานแค่ไหนแล้ว”“ตั้งแต่ฉันย้ายมา”เขาเงียบอยู่อีกสักพัก — แล้วระเบิดออกมา“เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม!? ทำไมถึงยอมอยู่กับผู้ชายแบบนั้น!”“ฉันไม่มีทางเลือก!” ฉันสวนกลับทันที น้ำเสียงสะท้อนถึงความอัดอั้น “ฉันเพิ่งเริ่มงาน ไม่มีที่ไป ไม่มีเวลา ไม่มีใครช่วย!”“งั้นก็ไม่แปลกเลย...” เสียงเขาเย้ยหยัน “ไม่แปลกใจที่เธอลังเลจะกลับมาหาฉัน”“นายหมายความว่าอะไร?”เขามองฉันนิ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น“เธอรักเขาใช่ไหม”ฉันนิ่งเงียบ หลบตาเขา ไม่ตอบอะไรเลย“ของขวัญ เขาไม่ดีพอสำหรับเธอ ดูสิ ดูชีวิตของเธอตอนนี้ ดูความวุ่นวายที่เขาพาเข้ามา”...ชีวิต?“ขวัญ เธอต้องตัดเขาออกไปเดี๋ยวนี้ — ฉันจะอ

เขายืนอยู่ใต้แสงไฟสีอ่อนตรงมุมห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเขานิ่งสนิท ดวงตาว่างเปล่าจนน่าหวาดหวั่นและมือที่เคยมีบาดแผล... วันนี้กลับดูเหมือนจะหายสนิทแล้ว“เขา... เขาเป็นคนทำ”ลีวายพูดพลางชี้ไปที่เอเดนฉันหันมองเอเดนทันที แววตาที่สบกันไม่ใช่ความเย็นชาแต่มันคือบางสิ่งที่เขาเก็บซ่อนไว้ — ลึกมากจนฉันอ่านมันไม่ออกเลย“ใช่ ฉันทำเอง”เสียงของเขาราบเรียบ ชัดเจน และไม่ปิดบังแม้แต่น้อย“ทำไมเอเดน... ทำไปทำไม?”เขาไม่ตอบเพียงแค่นิ่ง“ทำไม... เอเดน!!”“…ก็แค่อยากทำ”คำตอบนั้นไม่มีเหตุผล ไม่มีคำอธิบายใด ๆ และมันยิ่งผลักให้ฉันรู้สึกโกรธ ไม่ใช่เพราะเขาทำร้ายลีวายแต่เพราะเขากำลัง ปิดบังบางอย่างอีกครั้ง“นายจะต่อยใครก็ได้เพราะแค่... 'อยากทำ' งั้นเหรอ?”ยังคงไร้คำตอบฉันหันไปคว้าข้อมือลีวายแล้วพาเขาออกไปทันที ฉันต้องรู้ความจริง ต้องได้คำตอบและถ้ามันจะออกมาจากปากใครสักคนก็ขอให้ไม่ใช่จากปากของคนที่เคยบิดเบือนมัน“เขาไม่ใช่คนแบบนั้น... ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าทำไม”ฉันพูดขึ้น ขณะที่เรายืนอยู่ด้านล่างลีวายมองหน้าฉันนิ่ง“ฉันไม่ได้หาเรื่องเขา ฉันแค่... อยากมาเจอเธอ แล้วก็เจอเขาโดยบังเอิญที่บาร์”ฉันฟัง แต่ในใจกลับเ

เสียงของลีวายดังขึ้นข้างหลัง ฉันยังหัวเราะทั้งที่เงยหน้าขึ้นมองเขา เสียงนั้นหลุดออกมาเองโดยไม่ทันได้ตั้งใจ เขาเลิกคิ้ว มองฉันอย่างแปลกใจ“หนาวแล้วนะ กลับกันเถอะ”เขายื่นมือมาจับข้อมือฉัน — แต่ฉันสะบัดมันออกทันทีความรังเกียจไม่ได้เป็นแค่ความรู้สึก... มันแผ่ซ่านไปทั้งร่างกาย“บอกฉันหน่อยสิ ลีวาย... ทำไมเอเดนถึงตีนายนะ?”“หืม? เธอเป็นอะไรเนี่ย ฉันก็บอกแล้วไง ว่าเขาเข้ามาทำร้ายฉันโดยไม่มีเหตุผลเลย”“นายแน่ใจเหรอ ว่าฉันจะเชื่อ?”“ของขวัญ…”“ฉันคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ตลอด นายรู้ไหม? แต่สิ่งเดียวที่ติดอยู่ในหัวฉันก็คือ... เอเดนจะไม่ทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะกับคนที่เขารู้ว่าฉันแคร์”“ไอ้บ้านั่นมันโรคจิต! เธอไม่รู้ตัวเหรอว่ามันพยายามเล่นสงครามจิตกับเธออยู่!”“เขาไม่ใช่แบบนั้น! แล้วอย่าเรียกเขาแบบนั้นอีก!”“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่วะ ของขวัญ!?”ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ นี่แหละ—คนที่ฉันเคยเชื่อว่าจะกลับมาคบกันใหม่ คนที่แม่ฉันวางแผนไว้ว่าจะ ‘เหมาะสม’ กับฉันที่สุด“นายโกหกฉัน” ฉันพูดเสียงเรียบ “แล้วพอฉันขอความจริง นายก็ปัดมันทิ้ง เหมือนมันไม่สำคัญเลย”“ของขวัญ ฟังฉัน—”“นายไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ใช่ไ

“โอ๊ย! นายหยุดเดินทำไมเนี่ย เอเดน…”ฉันบ่นพึมพำขณะเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเลย สายตาคมกริบของเขาจ้องตรงไปยังประตูทางเข้าอย่างแน่นิ่ง สีหน้าของเขานิ่งเฉยเสียจนฉันจับความรู้สึกไม่ได้เลย และท่าทางนั้น... ก็ทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวในอกฉันโดยไม่รู้ตัวฉันหันตามสายตาเขาไป แล้วหัวใจก็พลันสะดุดในจังหวะเดียวกันคนที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเราหญิงสาวผู้มีผมสีดำยาวประบ่า ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนแฝงไว้ด้วยร่องรอยความเศร้าลึก ใบหน้าสะสวยแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างนั้นสงบนิ่ง แต่ในความนิ่งกลับเจือไปด้วยแววทุกข์จนแทบจะกลืนไม่ลง เธอยืนนิ่ง ห่างจากเราไม่กี่ก้าว—ไม่มากพอที่จะหนีจากเงาของอดีตฉันรู้ทันทีว่าเธอคือใครแม่ของเอเดนฉันกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดฝืน อากาศรอบตัวเหมือนหนืดหนัก จุกอยู่ในอกไม่ยอมระบาย ไม่ใช่เพราะเธอสวยจนฉันใจสั่น แต่เพราะเธอคือผู้หญิงคนเดียวที่สามารถทำให้หัวใจของเอเดนแตกสลาย และทิ้งเขาไว้กับซากของมันจนถึงวันนี้เธอมองลูกชายด้วยสายตาเศร้า ลึกและเปราะบาง เหมือนน้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อแต่เอเดนกลับไม่แสดงท่าทีใด ไม่พูด ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า ฉันไม่เห็นสีหน้า

“เอเดน…” ฉันเรียกเขาเบา ๆเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมจ้องสบตาฉันอีกครั้ง แต่ไม่พูดอะไรแค่กดริมฝีปากลงมาใหม่ — รุนแรงขึ้นกว่าเดิม ราวกับกลัวว่า...ถ้าเขาช้ากว่านี้อีกนิด ฉันจะหายไป มือของเขาเริ่มดึงเสื้อนอนฉันขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านหน้าท้อง สะกิดผิวแผ่วเบา เสียงหอบของฉันดังขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายฉันเริ่มตอบสนองโดยไม่ทันได้ผ่านการกลั่นกรองทางความคิดเอเดนใช้ปลายจมูกลากผ่านไหปลาร้า แล้วกดจูบลงเบา ๆ หนึ่งจุด สองจุด จากนั้นก็ลากปลายลิ้นวนจนฉันสะดุ้งเบา ๆ มือของฉันเผลอกำชายเสื้อเขาแน่น นิ้วเกร็งจนเขารู้ว่าฉันไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่กล้าเปิดทุกอย่างให้เขาเขาผละออกเล็กน้อย แล้วกระซิบข้างหูฉัน เสียงนั้นสั่นเบา... จนฉันแทบหยุดหายใจ“บอกฉันแค่นั้นก็พอ ว่าเธอไม่อยากให้ฉันหยุดตอนนี้…”แต่ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยได้แค่... จับมือเขาไว้แน่นแทนคำตอบ เขาโน้มลงมาอีกครั้ง กดริมฝีปากลงที่ปลายคาง ไล่ลงตามลำคอ มือของฉันจับเสื้อเขาแน่น — ตอบรับเขาโดยไม่พูดอะไร และแค่นั้นเองเอเดนก็ไม่ลังเลอีกต่อไปเขาดันเสื้อนอนของฉันขึ้นไปทางอก แล้วก้มลงครอบริมฝีปากลงบนยอดอกเปลือยเปล่าโดยไม่ให้ฉันตั้งตัว ลิ้นของเขา... ลากวน