Todos os capítulos de Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Capítulo 51 - Capítulo 60

ในที่สุดเราก็มาถึง—บ้านหลังหนึ่งที่ดูเรียบง่าย เงียบสงบ และห่างไกลจากสายตาใคร ๆ มันไม่ใช่สถานที่ที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านเท่าไรนักมันเหมือน “ที่หลบภัย” มากกว่า “ที่พักอาศัย”แอมเบอร์พาฉันเดินเข้าไปในห้องโถงกลางและทันทีที่ประตูเปิดออก ฉันก็เห็นเอเดนนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้านิ่งเฉย มือท้าวคาง ดวงตาเหม่อมองไปยังบางอย่างที่ฉันมองไม่เห็น“เกิดอะไรขึ้น…” ฉันถามเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปนั่งข้างเขาเอเดนไม่ตอบ มีเพียงลมหายใจยาวที่ดังแผ่ว ก่อนสายตาจะยังคงจ้องตรงไปข้างหน้าเหมือนเดิมแอมเบอร์กระแอมเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง“เราได้รับแจ้งจากฝ่ายข่าวและประชาสัมพันธ์… ว่าข้อมูลส่วนตัวของเอเดนกำลังจะรั่วไหล”ฉันชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจากท้องทันที“ไม่ใช่แค่ของเขา” แอมเบอร์หันมามองฉันตรง ๆ “แต่ชื่อของเธอก็อยู่ในนั้นด้วย… นาตาลี แม็กซ์เวลล์”“อะไรนะ? ทำไมชื่อฉันถึง—”“มีคนอ้างว่า ‘วาเนสซ่า’ เป็นตัวตนปลอมที่เราสร้างขึ้นเพื่อกลบภาพถ่ายหนึ่ง… และตอนนี้ ภาพนั้นกำลังจะถูกขุดขึ้นมาอีกรอบ”ลมหายใจฉันสะดุด มือเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นที

ฉันเปลี่ยนมาใส่เสื้อคอกลมตัวใหญ่ของเอเดน — มันกว้างราวกับผ้าห่มที่โอบรัดร่างฉันไว้จนดูตัวเล็กลงไปอีก ไม่เคยคิดเหมือนกันนะ… ว่าตัวเองจะดูเล็กขนาดนี้ได้เรานอนหันหลังให้กันบนเตียงกว้างที่เงียบเกินไปนิดมันควรจะ “ชิน” ได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ก็ในเมื่อ… ชาติก่อนเรานอนแบบนี้กันบ่อยเสียยิ่งกว่าบ่อยไม่สิ — มากกว่านั้นด้วยซ้ำแต่ทำไมตอนนี้ ถึงรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กสาววัยสิบแปด ที่ไม่รู้จะวางแขนไว้ตรงไหน หรือหายใจยังไงให้ดูไม่ “ตั้งใจ” เกินไป แล้วจู่ ๆ ท่อนแขนที่แข็งแรงก็ค่อย ๆ เลื่อนเข้ามาโอบฉันไว้แน่น จนหน้าฉันซุกเข้ากับอกของเขาโดยไม่ทันตั้งตัวกลิ่นสบู่อ่อน ๆ ที่คุ้นเคย เสียงหัวใจที่เต้นอยู่ใต้ผิวหนัง และอุณหภูมิร่างกายที่อุ่นกว่าเล็กน้อย ทุกอย่างใกล้… ใกล้จนหายใจติดขัดใครใช้ให้มากอดวะ!? ใครอนุญาต!?“ใจเย็นน่า… ฉันไม่แกล้งเธอหรอก คราวนี้”เสียงเขาเบาและอ่อนลงกว่าปกติ ราวกับรู้ดีว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันถอนหายใจอย่างหงุดหงิด“เหอะ”“อย่ายั่วกันนักสิ… แม็คซ์เวลล์”เสียงกระซิบของเขาข้างหูเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สะเทือนแรงไปทั่วร่างเหมือนแรงสั่นสะเทือนจากใจกลางฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เพื่อจะมองเขาช

ทันทีที่เขาเห็นฉัน — ทอร์นก็รีบวิ่งหนีไปทันทีโดยไม่พูดสักคำ ความรู้สึกไม่สบายพุ่งวูบขึ้นมาแบบอัตโนมัติ มันแปลกจนฉันเริ่มคิดว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี่เป็นเพราะฉันเปลี่ยนแปลงการกระทำของตัวเองไปหมดใช่ไหม? มันทำให้ทอร์นปรากฏขึ้นในเวลาที่เขาไม่ควรอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำและที่น่ากลัวยิ่งกว่า…เหมือนว่าเขา กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่จริง ๆหรือว่า... ฆาตกรคนนั้นจะเป็นเขา?…ไม่น่าใช่… หรือเปล่า?“แนต?”“เฮือก!”ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือเย็น ๆ ของ วัตสันวางลงบนบ่าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย — ยัยนี่มาเงียบชะมัด!“ขอโทษ ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจให้ตกใจเลย” เธอรีบยกมือขึ้น “แค่เห็นหน้าเธอเหมือนเพิ่งเจอผีมา...”“ก็... มันเกือบจะเป็นแบบนั้นแหละ”วัตสันขมวดคิ้ว มองฉันอย่างจริงจังขึ้น“เกิดอะไรขึ้นเหรอ แนต?”“ฉันเห็นทอร์น”“หืม? ที่ไหนนะ?”“ตรงนี้แหละ — หน้าทางเข้าสำนักงาน พอเขาเห็นฉันปุ๊บ เขาก็วิ่งหนีทันที ไม่พูดอะไรเลย”“โอ้โห... ฟังดูไม่ปกติเลยนะ”วัตสันหรี่ตามองไปยังทิศทางที่ฉันเพิ่งเดินผ่านมา สีหน้าของเธอยังคงสงบแต่แววตานั้นเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน“เขารู้จักใครที่นี่รึเปล่า?”“เท่าที่รู้... ก็รู้จักแค่ฉันคนเดียว”เธอเ

วันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันลุกขึ้นมาทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ทั้งหลัง แม้เอเดนจะมีเงินมากพอจะจ้างแม่บ้านได้ แต่เขากลับเลือกจะไม่จ้างใครอย่าเข้าใจผิดล่ะ—ฉันไม่ได้อยากให้ใครมาทำความสะอาดแทนฉันหรอก แต่การที่ฉันต้องรับผิดชอบทั้งห้องและยังต้องจัดการห้องของเอเดนด้วย มันก็เหนื่อยอยู่ไม่น้อย...แต่ก็แค่ครั้งนี้ ครั้งเดียว เท่านั้นแหละ♪♫เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่เช้า ใครกันโทรมาตอนนี้เนี่ย“ฮัลโหล?”[เขาอยู่ไหน!?]เสียงนั้น...“หมายถึงเอเดนเหรอ?”[แล้วจะเป็นใครล่ะ!]“ก็คงยังไม่ตื่นมั้ง”[ไอ้เวรนี่! วันนี้มีซ้อม! มันรู้บ้างไหมเนี่ย!!]แอมเบอร์ควรใจเย็นลงหน่อยนะ…[แล้วเธอจะรออะไรอีก ไปปลุกเขาเดี๋ยวนี้เลย!!]แล้วสายก็ตัดไปเฉย! โอ้ย ให้ตายสิฉันถอนหายใจแรง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องของเอเดน เขายังคงนอนขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างไว้แน่นราวกับกำลังหนาว แต่ใบหน้ากลับมีเหงื่อชุ่มโชก คิ้วขมวดแน่นเหมือนกำลังฝันร้าย“เอเดน ตื่นเถอะ วันนี้นายมีซ้อมนะ”ฉันคลานขึ้นเตียงเบา ๆ พยายามไม่รบกวนเขาแรงเกินไป แต่เขากลับพลิกตัวแรงจนฉันสะดุ้ง แล้วฉันก็เหลือบไปเห็นกระปุกอะไรบางอย่างบนหัวเตียง... ใจฉันกระตุกวูบทันทีกร

ฉันกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพอิดโรย เหมือนอยากจะทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับไม่ต้องตื่นอีก แต่ก่อนจะนอนได้ ฉันก็ควรจะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเสียก่อนขณะที่กำลังปลดกระดุมเสื้อ เสียงประตูห้องก็เปิดผลัวะ ฉันสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบคว้าไม้เบสบอลขึ้นมาถือแน่นด้วยสัญชาตญาณ“ฮิคารุ!!”“โธ่ ฉันบอกให้เรียกฮิกกี้ไง...”ฮิคารุกลอกตาใส่ฉันด้วยท่าทีเซ็ง ๆ — เดี๋ยวนะ! ใครกันแน่ควรเป็นฝ่ายกลอกตา แล้วหมอนี่เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง!?“นาย...”“ดันเต้มีกุญแจ”เขาตอบก่อนที่ฉันจะทันได้ถาม รู้ทันอีกต่างหาก ฉันถอนหายใจ พลางโยนไม้เบสบอลทิ้ง ก่อนจะรีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย ไม่นาน เฟรย์ ดันเต้ และเฮอร์วินก็เดินตามเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส“ตอนนี้ว่างไหม?”“กำลังจะไปอาบน้ำน่ะ แต่ก็มีใครไม่รู้บุกเข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัว ตอนนี้ฉันโคตรไม่โอเคเลย”ฉันจ้องมองฮิคารุ เขาทำหน้าตกใจเหมือนเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง ๆ ราวกับไม่รู้ว่าคนที่ฉันพูดถึงคือตัวเขาเอง!“ใครมันกล้าทำแบบนั้น!”ผั่ว!“เขาหมายถึงมึงนั่นแหละ ไอ้โง่!”เฟรย์ตบไหล่ฮิคารุแรง ๆ หนึ่งที ขอบคุณมากเฟรย์ ฉันซาบซึ้งใจสุด ๆ“แล้วพวกนายมาทำไมที่นี่?”“ก็… มารับเธอไปกินข้