All Chapters of Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Chapter 21 - Chapter 30

“ฉันก็อยากจะบอกเหมือนกันว่านี่เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่... แต่ถ้าพูดแบบนั้นก็คงจะโกหกล่ะนะ”เสียงของเอเดนดังขึ้นขณะที่เรากำลังเดินออกจากห้องพิจารณาคดี ฉันหันขวับไปมองทันที — เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ?“นายหมายความว่าไง เอเดน?”“ก็หมายความว่า... ฉันเคยมาแล้วไง” เขาตอบเรียบ ๆ “นานมากแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ในฐานะนักท่องเที่ยวหรอกนะ”ฉันขมวดคิ้ว“ทำไมล่ะ?”“คดีทำร้ายร่างกาย ทำนองนั้น”เขาพูดราวกับมันเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย แล้วก็เดินนำฉันออกมาเหมือนไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด ฉันหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด — ไม่เคยรู้เรื่องนี้ ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยแม้แต่จะสงสัยว่าเขาอาจมีอดีตแบบนั้นทั้งที่เคยคิดว่า ‘รู้จัก’ เขาดีแล้วแท้ ๆ แต่ความจริง...ฉันแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเอเดนเลยด้วยซ้ำและความรู้สึกว่างเปล่าแปลก ๆ ก็แทรกเข้ามาในอก เป็นความ เหงา แบบที่ไม่อาจอธิบายได้“เร็วเข้าสิ แม็กซ์เวลล์! ย้ายก้นขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้!”เสียงตะโกนจากในรถทำให้ฉันกลอกตา“เงียบน่า เคนเนธ!”ฉันก้าวขึ้นรถอย่างเสียไม่ได้ พลางเหลือบมองเขานิด ๆ เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่ฉันเห็น... รอยยิ้มมุมปากแวบหนึ่งขณะเหยียบคัน

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น... ความหดหู่ก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ฉันกลัว ฉันกังวล อาการแพนิกเหมือนจะย้อนกลับมาอีกครั้ง หัวใจสั่น มือสั่น ตัวสั่น หายใจไม่สะดวก เหมือนอากาศในห้องถูกดูดออกไปจนหมดฉันพยายามหายใจให้เป็นจังหวะ แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งควบคุมไม่ได้ความคิดเดิมย้อนกลับมาอีกครั้งถ้าเขาตายขึ้นมาอีกล่ะ...?ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย ยังไม่ได้รู้จักเขาจริง ๆ ยังไม่ได้ทำให้เขามีความสุข อย่างที่เขาควรได้รับ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจห้ามได้ ราวกับร่างกายกำลังตอบสนองต่อความกลัวที่สะสมไว้ทั้งวัน...ฉันกลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา มันต้องมีสักช่วงที่ฉันเปราะบาง ช่วงที่เครียด คิดมาก และกลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ แม้ตอนอยู่กับเอเดนจะทำให้ฉันสบายใจขึ้น แต่เมื่ออยู่คนเดียว ฉันก็ยังคงเอาทุกอย่างกลับมาคิดซ้ำไปซ้ำมาโดยเฉพาะเรื่องนั้น... ภาพของเขาในวันสุดท้าย ยังคงติดตาฉันไม่หายเขาล้มลงกลางกองเลือด ยังยิ้มอยู่ด้วยซ้ำ ราวกับพอใจที่ได้ปกป้องฉันเป็นครั้งสุดท้าย...“ฮึก... ฉัน... ฉันแม่งโคตร—”ฉันยังพูดไม่จบ น้ำเสียงแหบพร่าออกจากลำคออย่างยากลำบากเสียงประตูเปิดขึ้นจากข้างหลัง

ฉันพยายามกลั้นน้ำตา กลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อไม่ให้มันไหลออกมา มันคือวิธีเดียวที่พอจะช่วยให้ไม่พังในสถานการณ์แบบนี้“นาตาลี!!”เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ฉันชะงัก ก้าวเท้าหยุดลงทันทีโดยไม่รู้ตัว“มันเกิดอะไรขึ้น?”“ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”เสียงของฉันแหบพร่าเหมือนกลืนเศษแก้ว ใจสั่น มือเย็น ร่างกายไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้ว“เธอดูไม่เหมือนตัวเองเลย… สโตรีน”คำนั้นอีกแล้ว... ทำไมต้องเรียกแบบนั้นในเวลานี้ มันไม่ใช่ชื่อของฉัน แล้วทำไมเขายังเลือกจะใช้มัน ตอนที่หัวใจของฉันกำลังพังทลายลงทุกเสี้ยววินาที“นายแค่ไม่รู้จักฉันดีพอหรอกเอเดน… ฉันปกติดีที่สุดในโลกแล้วตอนนี้”“จริงเหรอ? แล้วทำไมถึงไม่ยอมหันมาคุยกับฉันล่ะ?”“ฉันไม่ได้เป็นอะไร...”แต่ความจริงคือ... ฉันกำลังร้องไห้ น้ำตาไหลเงียบ ๆ โดยไม่ต้องให้ใครสังเกต มือยังแนบลำตัวแน่น เพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าฉันกำลังแตกสลาย“อย่าร้องเลย... ได้โปรด”เสียงของเขานุ่มลง อ่อนโยนจนน่ากลัว มือเขาสัมผัสแขนฉันเบา ๆ — ไม่บีบบังคับ แค่แตะอย่างนุ่มนวล เหมือนกลัวว่าฉันจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ และนั่นทำให้ฉันหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง ดวงตาสีฟ้าของเขาสะท้อนเงาใ

ฉันยืนอยู่อีกมุมของสนาม พยายามกลืนตัวเองไปกับต้นไม้ด้านหลัง แสร้งทำเป็นหัวเราะกับเพื่อนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจ... อยากมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดเขาจะอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนกันนะ... โอ๊ย ชีวิตหลังจากเหตุการณ์บ่ายวันนั้น พวกเราสามคนต่างโบกมือลากันอย่างรวดเร็วแบบผิดปกติ ไม่มีใครอยากสบตากับหัวหน้าสุดเนี้ยบที่บังเอิญมานั่งตรงม้านั่งของเราเอวาเองก็ยังยืนยันอย่างอารมณ์ดีว่า เธอจะเป็นคนขับไปรับทุกคนตามนัด — เธอรวย ขับรถเก่ง และใจดีพอจะไม่ปล่อยให้ใครหลงทางกลางปาร์ตี้เมื่อกลับถึงเพ้นต์เฮ้าส์ ฉันพบว่าห้องรับแขกเงียบเชียบ วาเนสซ่าหายตัวไปแล้ว — คงออกไปกับเอเดน ฉันไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาไปไหนกัน แค่เดินตรงเข้าห้อง แต่งตัวอย่างเงียบงันโดยไม่มองอะไรเลยนอกจากมือที่กำลังรวบผมขึ้นเป็นมวยหลวม ๆ และริมฝีปากที่ฉันค่อย ๆ เติมลิปสติกสีสด กลบความหม่นหมองในใจเสื้อสายเดี่ยวสีดำกับกางเกงยีนขาสั้นอาจไม่สื่ออะไรถึงอารมณ์ในคืนนี้ แต่แค่ดูดีขึ้นเพียงนิดเดียวก็อาจช่วยเยียวยาใจได้บ้าง ถึงจะรู้สึกไม่สบายใจนักกับการไปปาร์ตี้ที่บ้านของทอร์น เพราะถึงแม้เราจะคุยกันได้บ้าง... แต่ก็ไม่ได้สนิทพอให้ฉันวางใ

ฉันไม่รู้ว่าเราจะเป็นยังไงต่อ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรตอนที่ฉันหลับไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะรู้สึกยังไงเมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง แต่ที่รู้แน่ๆ คือ...ฉันไม่เหลือแรงจะหนี ไม่เหลือสติจะพูดหรืออธิบายอะไรทั้งนั้น ร่างกายหนักอึ้งขึ้นทุกวินาที เปลือกตาหนักลงเรื่อย ๆ จนสุดท้าย ฉันก็ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งสู่ความมืดอย่างเงียบงัน โดยมีแขนของเขาโอบรัดไว้แน่นตลอดเวลาสิ่งแรกที่ฉันรู้สึกได้หลังจากลืมตา ไม่ใช่ความง่วง ไม่ใช่แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านหรือแม้แต่เสียงนาฬิกาเดินช้า ๆ ข้างหัวเตียงแต่คือกลิ่น — กลิ่นจาง ๆ ที่ไม่ใช่น้ำหอมของฉัน และไม่ใช่เทียนหอมที่จุดไว้ก่อนนอน มันคือกลิ่นเดียวกับเมื่อคืน...กลิ่นที่ติดอยู่บนผิวของเขากลิ่นจากโซฟาตัวนั้น ที่ฉันหลับไปโดยไม่รู้ตัว พร้อมอ้อมแขนของคนที่ฉัน…เอ่อ ไม่นึกถึงมันตอนนี้จะดีกว่า เพราะแค่รู้ว่าร่างกายตัวเองถูกสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ทั้งที่ความทรงจำสุดท้ายคือฉันแทบจะเปลือยอยู่ใต้เขา ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าใครบางคนต้องอุ้มฉันกลับห้องแน่ๆ...บ้าเอ๊ยฉันเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที มือหนึ่งคว้าหมอนมาทึ้งราวกับจะดูดความอัปยศเมื่อคืนให้หายไป ส่วนอีกมือคว้าเสื้อคลุมมาสวม ก่อนจะ