All Chapters of Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Chapter 61 - Chapter 70

ฉันรีบเดินตรงไปยังห้องของเอเดน ทั้งหงุดหงิดทั้งกังวล และเมื่อเปิดประตูเข้าไป...ภาพตรงหน้าเละยิ่งกว่าที่คิดเสื้อผ้าถูกโยนเกลื่อนพื้น ผ้าห่มยับยู่ยี่ เตียงยังไม่ได้จัด ขวดน้ำวางระเกะระกะเต็มโต๊ะ นี่เหรอ... ห้องที่เมื่อคืนเขาชวนฉันไปนอนด้วย?สายตาฉันกวาดไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะหยุดลงที่ขวดยา — ใช่ ขวดยานั่นอีกแล้วฉันเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา ชื่อบนฉลากไม่คุ้นเลย ไม่ใช่ชื่อเดียวกับที่แม่เขาเคยพูดไว้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวนี่มันอะไรกันแน่...“เธอกำลังทำอะไรน่ะ แนต?”เสียงของเอเดนดังขึ้นจากประตู ฉันหันไปมองเขา — ไม่ได้ตกใจ... แต่รู้สึกหน่วงในอกแทน“นายใช้ยานี่เหรอ เอเดน?”“มันไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าเข้ามาในห้องฉันเองแบบนี้”“แต่นายก็เข้าห้องฉันโดยไม่เคาะไม่ใช่เหรอ?”“แต่ฉันไม่เคยยุ่งของของเธอ”“เอเดน...” ฉันกัดฟันแน่น “อย่าบอกนะว่านาย... ใช้ยาพวกนี้จริง ๆ”เขาเงียบไป ก่อนตอบเสียงแข็ง“อย่ายุ่งเรื่องของฉัน”ฉันชะงัก... มือค่อย ๆ วางขวดยากลับที่เดิม ความน้อยใจไหลทะลักเข้ามา ฉันหันหลังเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่พูดอะไร“อย่าบอกใครเรื่องนี้”ฉันหยุดเพียงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ“…ไปล้างจานซะ

วันถัดมา ฉันนั่งจ้องหน้าจอทั้งวันโดยแทบไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปยังไง แม้แต่ตอนประชุม ฉันก็เอาแต่เหม่อ เสียงของแม่เอเดนเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด — น้ำเสียงเย็นชาเต็มไปด้วยคำดูถูกที่บาดลึกจนยังเจ็บอยู่ไม่หายมันเจ็บจริง ๆ นะ...ถึงจะพูดออกมาเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ถ้าฉันเป็นคนนอกก็คงคิดไม่ต่างกัน ผู้หญิงธรรมดาอย่างฉัน... จะไปมีที่ยืนในโลกของเขาได้ยังไงกันไม่เอาน่า ของขวัญ... ใจเย็นไว้ก่อนสิ“โอเค นาตาลี — เธอคิดว่าเราควรรับคดีนี้ไหม?”เสียงของหัวหน้าดึงฉันกลับมาในห้องประชุม ฉันกระพริบตา หันไปมองเขาแทบไม่ทัน“เอ่อ…” ก่อนอื่น บอกฉันทีว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกันอยู่ “ฉันคิดว่าเราควรรับค่ะ ถึงจะเสี่ยงนิดหน่อย แต่ถ้าเราทำได้ มันจะสร้างชื่อให้เราแน่นอน และฉันก็เชื่อว่าทีมของเราทำได้ค่ะ”พูดตามหลักไว้ก่อน เสียงมั่นใจเข้าไว้ เนียนที่สุดเท่าที่คนไม่รู้เรื่องจะเนียนได้แล้วล่ะ“ดี งั้นเรามาคุยเรื่องสุดท้ายกัน”การประชุมยังคงดำเนินต่อไป แต่ในหัวของฉัน มันไม่ได้ตามใครไปเลย — มีแต่ภาพเอเดน กับคำพูดของแม่เขาวนไปวนมาไม่หยุดเมื่อจบประชุม ฉันกำลังจะลุกขึ้น แต่...“คุณแม็กซ์เวลล์ อยู่ก่อนครับ”เสียงของเท

“แนต! กลับมาแล้วเหรอ”เสียงแนนซี่ดังขึ้นทันทีที่ฉันเดินออกจากห้องน้ำ สีหน้าเธอดูสดใสราวกับคนที่กำลังจะได้เล่นงานของเล่นชิ้นโปรดอีกครั้ง — แต่ขอโทษนะ วันนี้ไม่ใช่วันของเธอ“ดีขึ้นยังล่ะ? หรือแอบไปร้องไห้มาน่ะ?” เธอหัวเราะแผ่ว “คิดได้หรือยังว่า—”พลั่ก!เสียงหมัดกระทบกับใบหน้าเธอทำเอาทั้งแนนซี่และเคทยืนอึ้ง ฉันไม่รอให้เธอพูดจบ ไม่สนด้วยซ้ำว่าใครอยู่ตรงนั้น ฉันง้างหมัดซัดเข้าไปที่ปากของเธอเต็มแรง จนเธอหน้าหงายล้มใส่เคทอย่างงดงามฉันยิ้มมุมปาก — แบบเดียวกับที่เอเดนมักทำ“หุบปากซะทีเถอะ แนนซี่”ฉันพูดเสียงเรียบ เย็น และเดินผ่านพวกเธอไปโดยไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำและที่สำคัญ — ฉันไม่ได้รู้สึกผิดเลย มีแต่คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนั้น...สมน้ำหน้า“ฮ่าๆๆๆ”เอเดนหัวเราะลั่นทันทีหลังฉันเล่าเรื่องแนนซี่ให้ฟัง โอ๊ย… ฉันเพิ่งเริ่มตั้งสติได้ว่ายัยนั่นอาจไปฟ้องคุณเจอรอสโลว์แล้วก็ได้! แล้วฉันจะโดนอะไรบ้างล่ะเนี่ย จะร้องไห้ก็ไม่ได้อีก!“หยุดหัวเราะเลยนะ! มันไม่ขำสักหน่อย!”“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอ… ชกยัยนั่นเต็มแรงแบบนั้น ฮ่าๆๆ!”“แล้วฉันจะเอาหน้าไปทำงานยังไงล่ะ!”เขายังคงหัวเราะเหมือนดูหนังตลก ทั้

วันถัดมา ฉันขึ้นเครื่องพร้อมเทเวลไปยังเฮย์วู้ด — การเจรจากับไบรอัน เบรย์วัล หุ้นส่วนธุรกิจของบริษัท ผ่านพ้นไปได้อย่างน่าทึ่งแม้เขาจะพูดเยอะเกินไปบ้างแต่ฉันก็พยายามตั้งใจฟังทุกคำ พูดเสริมในจังหวะเหมาะสมและจดจำข้อมูลสำคัญเท่าที่จะทำได้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากการสังเกตวิธีที่เทเวลต่อรองและอ่านสถานการณ์ มันทั้งน่าตื่นเต้นและท้าทาย โดยเฉพาะเมื่อต้องรักษารอยยิ้มและบุคลิกให้ดูน่าเชื่อถืออยู่ตลอดเวลาเทเวลชมฉันอยู่บ่อยครั้ง และสิ่งหนึ่งที่ทำให้โล่งใจที่สุดคือการที่ไม่มีแนนซี่หรือเคทมาคอยปั่นป่วนในทริปนี้หลังเสร็จสิ้นการเจรจา เรากลับมาที่โรงแรม เทเวลจองห้องพักไว้ติดกัน — บอกว่าเพื่อความสะดวกเผื่อมีเหตุฉุกเฉิน ฟังดูเป็นความใส่ใจที่น่านับถือฉันเองก็เหนื่อยมากจนอยากแช่น้ำอุ่นสักครึ่งชั่วโมงก่อนจะออกไปดินเนอร์กับลูกค้าอีกรายในคืนนี้ แต่ฝันเล็ก ๆ นั้นก็ต้องพับเก็บไป เมื่อระหว่างเดินกลับห้อง ฉันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนเดินตามหลังอยู่แม้จะหันกลับไปมองหลายครั้งก็ไม่เห็นอะไร แต่ความรู้สึกเย็นวาบตามต้นคอกลับไม่หายไป มันคล้ายกับวันที่ฉันพบ “ทอร์น” ครั้งแรก — เหมือนเงาไร้ตัวตนสะกดรอยอยู่ใกล้แค่เอื

หลังจากจัดการเก็บของเรียบร้อยแล้ว เราก็ขึ้นเครื่องกลับในช่วงบ่ายตามกำหนด เพราะต้องรอเช็กเอาต์จากโรงแรมตอนเที่ยงระหว่างการเดินทางกลับ เทเวลกับฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนแม้แต่นิด — เหมือนเราทั้งคู่ต่างทำ “ข้อตกลงเงียบ ๆ” ว่าเรื่องนั้น... จะไม่ถูกพูดถึงอีกจนกระทั่งรถของเทเวลมาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์ของฉัน“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”“ไม่เป็นไรหรอก เธอช่วยฉันไว้เยอะเลย แนต”“จริงเหรอคะ?”“แน่นอนสิ เธอจัดการงานได้ดีมาก แล้วยังต้องรับมือกับจอร์จอีก... ทุลักทุเลสุด ๆ ไปเลย”ฉันยิ้มเก้อ ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเดินทางจากท้ายรถ “ยังไงก็... ขอบคุณอีกครั้งนะคะ แล้วขับรถกลับดี ๆ ค่ะ เทเวล”“เช่นกัน แนต”ฉันเปิดประตูลงจากรถ กำลังจะเดินตรงไปยังลิฟต์ แต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับรถคันหนึ่งที่เพิ่งขับเข้ามาในลานจอด...ไม่ทันจะได้คิดอะไร“นาตาลี!!”เสียงตะโกนจากเทเวลทำฉันสะดุ้งโหยง หัวใจเต้นแรงทันที ฉันหันขวับกลับไปหาเขา พลางกวาดสายตารอบตัวแบบลนลาน ขออย่าให้เป็นเอเดนที่อยู่ในรถคันนั้นเลย ขอร้องล่ะ...“ฉันแค่อยากบอกว่า... หวังว่าเธอจะโอเคนะ เรื่องเมื่อคืน... ที่เรานอน... เอ่อ หมายถึงนอน เตียงเดียวกัน น่ะ”