Todos os capítulos de Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Capítulo 71 - Capítulo 80

“เอ๊ะ! เอเดน!!”เมื่อเข้ามาในห้องน้ำและกำลังจะถอดเสื้อ มือเรียวแสนคุ้นเคยก็รวบเข้าที่เอวของฉันอย่างรวดเร็ว เกือบอาทิตย์ได้แล้วกระมังที่ฉันไม่เห็นหน้าเขา จมูกโด่งๆ ซุกลงบนซอกคอของฉันราวกับเจ้าของที่มาทวงสิทธิ์คืนและเหมือนเขาจะรู้นิสัยฉันดี—รู้ว่าฉันไม่ชอบใส่ชุดชั้นในเวลานอน—มือเขาจึงเลื่อนจากเอวขึ้นมากุมหน้าอกเปลือยเปล่าของฉันทันที“ฉันไม่คิดว่านายจะตื่นเช้าขนาดนี้เลยนะ”“หยาบคาย... ฉันเพิ่งกลับมาต่างหาก”“ตอนนี้เนี่ยนะ?”เอเดนสูดจมูกแรงๆ ทีหนึ่งก่อนจะกอดฉันแน่นขึ้น ริมฝีปากบางพรมจูบลงที่หลังคอ ขณะที่มือยังคงบีบคลึงอยู่ที่หน้าอกฉันไม่ห่าง อีกมือหนึ่งลูบไล้อยู่ที่หน้าท้องแบนราบของฉันไปมาอย่างจงใจเต็มที่“ฉันมีซ้อมยาว แถมประชุมวงอีก เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”“เหนื่อยแล้วจะมาทำอะไรแบบนี้เหรอ ไม่ได้มั้ง?”“เวลาทำงานมาหนักๆ ฉันก็ควรจะได้รางวัลบ้างสิ”เขาว่าแล้วเลื่อนมือจากหน้าท้องล้วงเข้าไปในกางเกงขาสั้นของฉัน นิ้วเรียวเลื้อยเข้าไปปลุกเร้าอารมณ์ให้พลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิมโอ๊ย พ่อคุณ! รางวัลที่ว่าหมายถึงแบบนี้ใช่ไหม!“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าพวกผู้หญิงเล่นตัวเก่งแบบนั้นไปได้ยังไง เพราะมันกำลังจะทำให้ฉ

“เอเดน!!”เสียงตะโกนแหลมสูงดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนจะวิ่งพรวดเข้ามากอดเขาแน่น เธอดูคุ้นตาอย่างประหลาด—ใบหน้าคล้ายดันเต้ราวกับเป็นฝาแฝดข้างเธอมีผู้หญิงอีกคนที่ดูโตกว่าเล็กน้อย พอเธอเห็นเฮอร์วิน สายตาก็เจือด้วยความเศร้า—และเขาก็หันหลังเดินหนีทันทีเหมือนถูกทิ่มแทงด้วยอะไรบางอย่าง เฟรย์รีบเดินเข้าไปจับมือเธอแผ่วเบา คล้ายจะปลอบใจเอ๊ะ… นั่นวัตสันไม่ใช่เหรอส่วนนี่… ก็น้องสาวดันเต้นี่ฉันจำได้ลาง ๆ ว่าเธอเคยมองฉันไม่ค่อยดีนักในอดีต โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันได้มาอยู่ร่วมชายคากับเอเดนแต่ที่น่าตกใจกว่าก็คือ — วัตสันต่างหาก เธอไม่ได้สวมแว่นตาเหมือนทุกครั้ง และเรือนผมสีน้ำตาลนั้นอยู่ ๆ วันนี้กลับเป็นสีบลอนด์ซีดแถมยาวแค่บ่าอีกต่างหากนี่มันอะไรกัน!?“นั่นใครน่ะ?” ฉันพึมพำกับตัวเอง ขณะที่น้องสาวของดันเค้ยกคางขึ้นอย่างมั่นใจ“ฉันคือคู่หมั้นของเอเดน”เสียงของเธอชัดเจน หนักแน่น และเต็มไปด้วยความมั่นใจจนบรรยากาศรอบตัวเงียบสนิทดันเต้กลอกตาทันทีต้นหอมทำหน้าสติหลุดส่วนฉัน… พยายามควบคุมสีหน้าให้นิ่งที่สุด แม้ในใจจะเริ่มปะทุเหมือนภูเขาไฟใกล้ระเบิดคู่หมั้นงั้นเหรอ?!“เธอพูดอะไ

“นายจะทำอะไรน่ะ เอเดน?”“ไม่รู้สิ... อ่านหนังสือมั้ง”“น่าเชื่อจังเลยนะ”ฉันแบะปากใส่อย่างหมั่นไส้ ซึ่งก็แน่นอนว่าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิดอะไรสักนิด เอเดนโน้มใบหน้าลงมาก่อนจะจูบฉันอย่างรุนแรง เร่าร้อน และรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทันจูบนั้นราวกับพายุที่โถมเข้าใส่ สมองฉันว่างเปล่า หัวใจเต้นแรงแทบหลุดออกมานอกอกมือใหญ่ของเขาไล้จากใบหน้าลงไปที่ต้นขา ลูบขึ้นจนฉันสะดุ้ง ก่อนจะสอดมือเข้าใต้กระโปรง แล้วจับขาฉันทั้งสองข้างขึ้นมาเกี่ยวเอวเขาอย่างมั่นคง“เอเดน... เดี๋ยวสิ—”“ชู่ว์ ไม่มีใครมาแถวนี้หรอก”เขากระซิบเบา ๆ ข้างหู แล้วจูบฉันซ้ำอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าแนบแน่นกว่า มือของเขาเลื่อนไปทั่วแผ่นหลัง ฉันรู้สึกถึงแรงกดที่ดันให้ร่างแนบชิดกันชนิดไม่มีช่องว่างลมหายใจของเรากระชั้น สลับกับเสียงหนังสือบนชั้นที่สั่นคลอนเบา ๆ ฉันจิกมือที่ไหล่เขาแน่น จนรู้สึกได้ว่าทุกสัมผัสกำลังเร่งเร้าทุกประสาทรับรู้เขาจูบฉันราวกับว่านี่คือมื้อสุดท้ายก่อนโลกจะแตก... และฉันก็ปล่อยให้เขากลืนฉันลงไปโดยไม่ตั้งคำถามแต่แล้ว — เสียงลมหายใจของใครบางคนที่ไม่ใช่เราสองคนดังแทรกขึ้นมาฉันสะดุ้งเฮือก ก่อนจะผลักเขาออกทันที ชายแปลกหน้า

วันนี้เป็นวันประกวดวงดนตรีสากล ตามสัญญา ฉันมากับต้นหอม—แม้จะยังไม่ได้เคลียร์อะไรกับเอเดนเลยสักนิดเมื่อคืน หลังจากเขาออกไปหาอเดลเลีย ฉันนั่งรออยู่ในเพนท์เฮาส์... โกรธจัด พยายามกลั้นน้ำตา หวังลึก ๆ ว่าเขาจะกลับมา อย่างน้อยก็เดินเข้าห้องเงียบ ๆ เหมือนเคยหรือกระแทกประตูแรง ๆ ตามนิสัยแต่เขาไม่กลับมาไม่พูด ไม่อธิบาย ไม่แม้แต่จะพยายามเอเดน เคนเนธ เลือกที่จะเงียบ“แกโอเคไหม แนต?”ต้นหอมถาม สีหน้าเธอจริงจังเกินกว่าคำถามจะดูเล่น ๆ ได้“แกจ้องอเดลเลียเหมือนจะเสกให้ตายคาเวทีได้เลยนะ…” เธอพูดเบา ๆ พลางเหลือบมองเด็กสาวเจ้าปัญหาที่กำลังยืนคุยกับเอเดนอย่างสนิทสนม “ฉันจะไม่แปลกใจเลย ถ้ายัยนั่นล้มไปเฉย ๆ กลางเวทีน่ะ”“ฉันไม่เป็นไร พีช ทุกอย่าง... ดีมาก”ฉันตอบพร้อมยิ้ม—ยิ้มที่ไม่ตลกเลยสักนิด“โอ๊ยย ยิ่งฟังยิ่งเสียวสันหลัง โดยเฉพาะที่แกเรียกฉันว่า พีช”“บางทีฉันไม่ควรอยู่ตรงนี้”“อะไรนะ!? ขวัญ พวกเราพึ่งมาถึงเองนะ!”“แกอยู่ไปเถอะ ฉันอยากกลับบ้าน”“ฟังนะ ถ้านี่มันเกี่ยวกับอเดลเลีย แกยิ่งไม่ควรเดินหนี! ยัยนั่นไม่มีอำนาจอะไรในชีวิตแกเลยนะ!”“มันไม่ใช่เพราะยัยนั่น!!”เสียงฉันหลุดดังขึ้นกว่าที่ตั้งใจ ต้น

“หวัดดี เพื่อน”เอเดนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เย็นยะเยือกพอจะทำให้อากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที คำว่า ‘เพื่อน’ ที่ควรฟังดูธรรมดา กลับถูกบิดให้แฝงไปด้วยความตึงเครียดจนแทบมองไม่เห็นความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย“เอเดน! เฮ้—เพื่อน! การแสดงนายเจ๋งมาก สมแล้วที่คว้าแชมป์ไปได้”จอห์นยังยิ้ม แต่ริมฝีปากกระตุกเบา ๆ เหมือนกำลังพยายามไม่แสดงพิรุธ“แล้วเคลลี่ล่ะ?” เอเดนถามต่อ เหมือนยิงตรงจุดที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวจอห์นชะงักชั่ววูบ ก่อนตอบ“เอ่อ... เราเลิกกันไม่กี่เดือนก่อนน่ะ”“เสียใจด้วยนะ”“ไม่เป็นไรหรอก” จอห์นยิ้มมุมปาก พลางเหลือบตามาทางฉัน “ฉันคิดว่า... ตอนนี้ฉันเจอผู้หญิงที่ดีกว่าแล้ว”คำพูดนั้นแทบจะไม่ใช่การพูดกับเอเดนด้วยซ้ำ — มันคือการ ส่งสาร ตรงถึงฉัน“เอเดน—นี่นาตาลี” เขาหันมาหาฉันด้วยรอยยิ้มกว้าง “แนต นี่เอเดน เคนเนธ นักร้องนำวงไซเรน ตำนานตัวจริง”ฉันสบตาเอเดนทันที สายตาเราปะทะกันกลางอากาศ — หนึ่งเย็น หนึ่งร้อน หนึ่งเต็มไปด้วยคำถาม อีกหนึ่งเต็มไปด้วยการปิดกั้น“ยินดีที่ได้รู้จักนะ นาตาลี” เอเดนเอ่ยช้า ๆ“เช่นกันค่ะ” ฉันตอบเสียงนิ่ง จงใจเก็บอารมณ์ให้มากที่สุด“แล้วนั่นใคร?”จอห์นถามต่อ