All Chapters of บอสร้ายกระหายรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“อ่า....”เขาก้มเข้าหาเธอแล้วกระหน่ำจูบปากเธออย่างหนักหน่วง ราวกับกระหายจัด จูบอยู่ได้ ทั้งที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อนเลย เขาเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ใจและอารมณ์ภายในมันพาเขาไปถึงขั้นนี้ได้“อือ...” เธอครวญครางอิ่มสุขยามที่เขาโลมเล้าอย่างอ่อนหวาน และเธอจะครางกระเส่ากระสันอย่างทรมานยามที่เขาจัดหนักเธอแบบไร้ความนุ่มนวล“บอสขา...บอส...บอส...” เขาชอบเหลือเกิน ชอบเวลาเธอเรียกเขาว่าบอส...ชอบเสียงครางของเธอ ชอบเสียงร้องของเธอ ชอบเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงยามที่เธอทนในรสรักไม่ไหว...“ดาจ๋า...” เขาไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรไป ถึงได้กระหายในรสใคร่จากเธอมากขนาดนี้ ทั้งที่เธอก็ไม่ได้สวยเป๊ะ หุ่นก็ไม่ได้เซี๊ยะไปกว่าผู้หญิงหน้าไหนที่เขาเคยมีสัมพันธ์สวาทด้วยสักหน่อย นอกจากจะไม่เป๊ะหลายเรื่องแล้ว เธอก็ยังโก๊ะกัง กะล่อน ซุ่มซ่าม เบ๊อะบ๊ะ เถียงคอเป็นเอ็น และเป็นเหตุให้เขาอารมณ์เสียอยู่เรื่อย “ชอบมั้ย...” เขากระซิบถามเธอ ขณะกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอเป็นครั้งที่สาม แน่นอนว่า เขาปล่อยไว้ข้างในของเธอทั้งสามครั้งนั้นแหละ เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ แต่เขายั้งตัวเองไม่ทัน อารมณ์และความรู้สึกมันพาไปแบบสุดทางโดยที่ตัวเขา

“เอ๊ะ...กางเกงในล่ะ?” เธอหากางเกงในไม่เจอ ความคิดเลยแว่บไปตอนที่เธอกับเขาอึ๊บกันบนโซฟา “กรี๊ดดดดดดด...ทำไมฉันร่านอย่างนี้ ฉันจะทิ้งมันไว้ที่นั่นไม่ได้!!!”เธอช้ำใจมากเมื่อต้องกลับไปที่ห้องนั้นอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังยืนดื่มน้ำอยู่บริเวณนั้นพอดี เขาตกใจเล็กน้อยที่เห็นเธอกลับมาหาเขาแบบเร็วมาก พร้อมกันนั้นก็รีบใช้มือปิดป้องลูกชายที่ยังระบมไว้“บอส!!!” เธออายนะ แต่ต้องแกล้งทำเป็นหน้าเข้มเพื่อกลบเกลื่อนความอาย ก่อนจะก้มลงมองสิ่งที่เขายืนเหยียบอยู่ ใช่แล้ว นั่นมันกางเกงในตัวโปรดของเธอ “คุณมันเลวมาก คุณเหยียบย่ำความสาวของฉัน พรหมจรรย์ของฉันแหลกสลายเพราะคุณ คุณคงไม่รู้หรอกว่ามันสำคัญกับฉันแค่ไหน คุณขโมยจูบแรกของฉันไปอย่างโหดร้ายที่สุด ฉันขอบอกเลยนะว่าฉันจะไม่ทน! ”เธอเดินตรงไปหาเขา อย่างไรเสียก็ต้องตบให้ได้สักฉาด แล้วก็รีบหยิบกางเกงในวิ่งออกไป“นั่นก็จูบแรกของผมเหมือนกัน”“หะ...” เธอเบรกดังเอี๊ยดเลยล่ะ เพราะตกใจกับสิ่งที่ได้ยินไปหมาดๆ “ว่าไงนะคะบอส?”เขาตกใจที่เผลอพูดออกไป เลยรีบกลบเกลื่อน “ผมหมายความว่าจูบแรกกับผู้หญิงธรรมดาแบบคุณไง บอกตรงๆนะในชีวิตนี้ไม่เคยอึ๊บกับผู้หญิงไม่สวยมาก่อน”“ฮึ! ขน

“แต่พี่ยังไม่พร้อม”“แล้วเมื่อไหร่จะพร้อมล่ะคะ เราหมั้นกันมาเกือบสามปีแล้วนะคะ ตั้งแต่ที่คุณพ่อพี่ธีวางมือจากงาน พี่ธีก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาเลย”“เราก็รู้นี่”“แต่วีอยากแต่งแล้ว นะพี่ธี แต่งเถอะนะคะ”เขาเคยคิดนะว่าการได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ มันจะทำให้ตำแหน่งของเขาแข็งแร็งขึ้น เขาคิดเพียงเท่านี้จริงๆ นั่นเพราะเขาไม่ได้เชื่อในรักแท้หรือเชื่อในพิธีแต่อย่างใด แต่พอได้พบกับผู้หญิงบางคน ความคิดของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป“เอาไว้พี่จะคุยเรื่องนี้กับคุณพ่อคุณแม่ของวีเอง ส่วนตอนนี้ พี่ขอทำงานก่อน ขอบใจสำหรับกาแฟนะ”“ก็ได้ค่ะ ว่าแต่ทำไมวันนี้ไม่เห็นเลขาพี่ล่ะคะ”“อืม” เขาขมวดคิ้วนิดหน่อย “ไม่สบายน่ะ ลาหยุด วีมีอะไรเหรอ”“เปล่าค่ะ ไม่เห็น เลยถามดูเฉยๆ เลขาพี่ธีทำงานโอเคมั้ยคะ”“ก็ได้ พอไหว”“แค่พอไหวเองหรือคะ งั้นทำไมพี่ธีไม่หาเลขาใหม่ละคะ อย่างพี่ธีมีเลขาเป็นผู้ชายดีกว่าค่ะ เลือกที่หน่วยก้านดีหน่อยก็ได้ จะได้ช่วยเสริมภาพลักษณ์ให้คูลกว่าเดิม”“เดี๋ยวคุณชานนท์ก็จะกลับมาทำหน้าที่นี้ต่อแล้ว” สายตาของเขากำลังบอกเธอว่าอย่ามายุ่งเรื่องนี้เลยนะ “วีมีอะไรอีกรึเปล่า” “ไม่มีก็ได้ค่ะ งั้นอย่าลืมนะคะพี่ธี

ธีรุตจ์พาวราภรณ์ไปส่งถึงมือแพทย์ได้ในเวลาอันรวดเร็ว จึงทำให้อาการของเธอได้รับการดูแลจากทีมแพทย์อย่างทันท่วงที “ขอบคุณบอสมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ”เธอขอบคุณเขายกใหญ่ ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ญาติโกโหติกาอะไรของเธอเลย เขาเสียอีกที่เป็นลูกที่แท้จริง แต่ไม่เคยได้ดูดำดูดีกัน“ไม่เป็นไร”“เอาไว้ ฉันจะเลี้ยงข้าวนะ”“แค่ข้าวไข่เจียวก็พอ”เธอยิ้มเขิน “ค่ะ”“คุณวราภรณ์เป็นไงบ้างคุณดา” ชานนท์เดินหน้าตาตื่นเข้ามา โดยไม่ทันมองว่ามีใครยืนอยู่ด้วย เพราะตอนที่อัยย์ญาดาโทรไปส่งข่าว เธอไม่ได้บอกว่าเจ้านายอยู่ที่นี่ เขาจึงช็อคตาตั้งเมื่อเห็นธีรุตจ์แบบเต็มตา“ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณนนท์ ได้บอสช่วยไว้ ก็เลยพามาส่งโรงพยาบาลทันค่ะ”“ขอคุยด้วยหน่อย” ธีรุตจ์บอกชานนท์เท่านั้นก่อนจะเดินห่างออกไป ชานนท์หน้าจ๋อยเจื่อนเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเจ้านายไปอย่างเร็ว “มีอะไรกัน ทำไมท่าทางเหมือนมีลับลมคมนัยน์”อัยย์ญาดาระงับความอยากรู้ไม่ไหว จึงย่องตามไปแอบฟังอย่างเสียมารยาท “อธิบายมา”ธีรุตจ์ให้โอกาสชานนท์เต็มที่...“คือ...ใช่ครับ ผมแอบติดต่อกับคุณวราภรณ์มาโดยตลอด และที่ผมพาคุณอัยย์ญาดาไปทำงานกับบอสก็เพราะคุณวราภรณ์ฝากฝัง ผ

“ขอบคุณนะที่ดูแลแม่ให้”เธอถึงยอมลง...“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะฉันเองก็รักป้าจี๊ดเหมือนกัน”“ต่อไปนี้ผมจะดูแลคุณแม่ให้ดีที่สุด...”“ดีแล้วค่ะ คุณโชคดีที่ยังมีโอกาสได้ทำ เพราะฉะนั้น จงทำให้เต็มที่ เอาให้คุ้ม รู้มั้ยคะ”“รู้แล้วครับเจ้านาย”“หืม?”“ดีใจจัง”“ดีใจเรื่องอะไรคะ”“ที่เราได้เจอกันไง”เขากำลังจะทำให้เธอหลอมละลายกลายเป็นขี้ผึ้งอีกแล้วสินะ เพียงคำพูดไม่กี่คำของเขาก็ทำให้เธอใจอ่อนระทดระทวยแล้วเหรอ เธอนี่ใจง่ายชะมัด“ปล่อยได้แล้วค่ะบอส”“ไม่ปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย กว่าจะจับตัวได้ไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ เพราะคุณมันกะล่อนลื่นไหลชะมัด”“ใครกันแน่กะล่อนลื่นไหล”“ผมชอบคุณนะ”“คิดว่าพูดแบบนี้แล้วฉันจะยอมคุณเหรอ”เขายิ้มเย้า “เราคบกันมั้ย”“บอส...อย่าล้อเล่นน่า ลืมไปแล้วรึไงว่าบอสมีคู่หมั้นอยู่แล้ว”“ผมจะยกเลิกการหมั้นซะ เพราะถึงยังไงมันก็ไม่ได้เกิดจากความรักตั้งแต่แรก”“แต่ดูเหมือนคุณระวีวรรณเธอจะรักบอสนะคะ”“ระวีวรรณควรจะได้อยู่กับคนที่รักเธอ ผมคิดอยู่นานแล้วล่ะว่าจะปล่อยเธอไป แล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้”“เพราะฉันหรือคะ”“ไม่ใช่เพราะคุณหรอก อย่ารู้สึกผิดนะ ผมตั้งใจไว้นานแล้ว ผมเองก็ไม่อยากเอาเปรียบระ