All Chapters of The CEO's Wallflower: His Wife in Name Only: Chapter 141 - Chapter 150

"Ngayon ay i-aanunsyo ko na ang resulta ng paligsahan sa pagluluto," sabi ni Juliane, ang presidente ng mga upperclassmen. "Ang resulta ng botohan ay nagkakaisa. Lahat ng walong guro, kasama pa ang boto mula sa grupo ng upperclassmen, ay napunta sa..."Lahat ay nakikinig nang mabuti at sabik na naghihintay, dahil tanging ang mga hurado lamang ang nakatikim ng pagkain."Ang nagwagi sa araw na ito ay... ang gumawa ng fish steak."Pagkatapos ng anunsyo, halos tumatalon sa tuwa ang grupo ni Shire at nagyakapan. Hindi nila inakalang ang grupong walang kahanda-handa ang siyang makakakuha ng unang gantimpala."Wala bang ikalawa at ikatlong gantimpala, senior?" tanong ng ibang grupo. Dahil kung may paligsahan, natural lang na may mga panalo rin sa ikalawa at ikatlong puwesto."Pasensya na, pero lahat ng siyam na boto ng mga hurado ay napunta sa steak na isda," sagot ni Juliane. "Kaya wala nang natirang boto para malaman kung sino ang pangalawa o pangatlo.""Ano’ng lasa kaya nun? Pahingi nga ng

"Anong problema mo ba talaga?" Matagal na silang nakaupo sa classroom pero napansin pa rin ni Vyne na hindi maganda ang mukha ni Shire."Sabi nang wala lang, ah.""Dapat na matuwa ka kasi makakapag-outing tayo.""Tama! At wala ka pang gagastusin kahit piso," sabat ni Rhian na nakapansin din.Pero si Shire, abala pa rin sa pag-iisip. Hindi siya ganoon kaapektado sa mga sinabi ng mga kaibigan. Sigurado siya sa hinala niya. Dahil ang hotel ng tatay niya ay kabilang sa chain ng kanyang Tita Michelle. Malamang si mayabang na iyon ay umikot na naman sa tiyahin para makuha ang gusto niya—tulad ng ginawa niya noon para makakuha ng motor. ‘Ano na lang ang gagawin ko ngayon? Hindi ko dapat hinayaan.’ Pag-uwi, nagmamadaling nagsiuwian ang mga freshmen mula sa Business Administration para mag-empake. ‘Yung iba naman, nakahanda na dahil tiyak silang tuloy ang outing sa weekend."Heh! Ang kulit talaga," bulong ni Juliane habang nakatingin sa likod ng dalagang papunta sa elevator ng condo. Hindi

“Hoy, ikaw!!” Agad lumusong si Juliane sa ilalim ng tubig para hanapin siya dahil bigla na lang itong nawala at lumubog sa dagat.Hindi pa siya gaanong nakalubog nang lumitaw bigla si Shire. “Hala, nasaan na yung suplado?”‘Naku! Ano ba itong ginawa ko?’ Kaya siya rin ay sumisid para hanapin kung saan naroon ang binata. At nang siya naman ang sumisid, si Juliane naman ang biglang lumitaw.“Hoy!! Shire!!” Lalo siyang kinabahan. Kung tutuusin, mahaba-haba na rin ang oras mula nang sumisid siya at lumitaw ulit. Para sa isang taong lumulubog, delikado na iyon. Kaya agad siyang lumusong muli at hinanap siya hanggang sa makuha niya ang katawan nito.“Ugh!!” Gulat si Shire nang hahango na sana siya pero bigla siyang hinila pababa.Habang nagpupumiglas siya, biglang sumakit ang kanyang binti dahil inatake siya ng pulikat.Sinikap ni Juliane na iahon siya, pero halatang nahihirapan na siya. Kaya’t idinikit niya ang kanyang labi kay Shire at ibinigay ang kanyang hininga para makalanghap ito ng h

“Bakit parang pamilyar ang itsura ng steak na isda na ito?” tanong ni Rhian habang sumubo para tikman. “Tama nga.” Kahit kakaunti lang ang steak na isda noong araw na iyon, nakatikim pa rin si Rhian.“Bakit parang kapareho ng lasa ng luto mo?” Hindi ito galing kay Rhian, kundi sa isa pang kaibigan na nakatikim din.“Siguro nagkataon lang. Kumain na lang tayo, bilis,” sagot niya habang pinipilit maging kalmado. Pero hindi inaasahan na sa pagtitig niya ay saktong nagtagpo ang mga mata nila ni Juliane. At hindi pa ito umiwas. Bahala na kung mapansin man. Hindi naman siya nakapatay ng tao. Kaya sinaksak niya ng tinidor ang pagkain at isinubo na parang walang anuman.“Sa tingin mo hindi ba kakaiba?” usapan naman sa kabilang panig ng mga nakatatandang estudyante na nakatikim din.“Baka nagkataon lang talaga. Kumain na lang tayo,” mabilis na singit ni Kyle, pilit pinatitigil ang usapan. Pero tulad ng iba, nagtataka rin siya. Hindi lang lasa ang magkapareho, pati ang ayos ng pagkakahain. Kung

"Araaay!" Dahil sa lakas ng pagkakahila niya, natumba si Shire at napahiga sa ibabaw ng katawan ni Juliane. "Ano ba ‘yang ginagawa mo!""Kanina lang tinatawag mo pa akong kuya, ngayon biglang palaban ka na?""Pasensya na po, Kuya! Pakawalan mo ako!" Pilit siyang bumangon ngunit mahigpit siyang niyakap ni Juliane. "Ano ba talaga ang gusto mo? Bitawan mo ako!" Lalo siyang lumakas ang boses."Nakalimutan mo na ba kung ano tayo?" Malagkit ang tingin niyang nakatuon sa mga mata ng dalaga."Ano raw tayo?""Eh ‘di…" Sadyang nanunukso ang mga mata niya.Tama, nakalimutan na nga niya kung ano ang namamagitan sa kanila. O baka iniisip nitong gawin ang bagay na iyon… "Hindi pwede!" mabilis niyang pinukpok ng mahihinang suntok ang dibdib ng binata."Bakit nakapikit ka?""H-ha?" Agad niyang iminulat ang mga mata. Kailan pa siya napapikit? "Pakawalan mo ako!" Nahiya siya sa sitwasyon."Alam mong mahina ka sa alak, bakit ka pa uminom?" Ramdam na ramdam niyang tinamaan pa rin ito."Kung iinom man o h