บททั้งหมดของ The CEO's Wallflower: His Wife in Name Only: บทที่ 151 - บทที่ 160

“Ang hambog!” Inis na sambit ni Nadine. Siya lang ang nag-iisang tao roon na hindi humanga sa ginawa ni Shire. Pagkasabi nito, umalis si Nadine na tila nagngangalit ang mga paa habang naglalakad palayo. Hindi niya kayang tiisin pa ang panonood, hindi siya naniniwala na may taong magaling sa lahat ng bagay nang ganoon.Lumangoy si Shire nang isang ikot at agad bumalik sa pinanggalingan sa napakabilis na oras. Ang lahat ng mga mata ay nakatuon lamang sa kanya, dahil hindi basta-basta magagawa iyon kung hindi ka dumaan sa matinding pagsasanay. Pero hindi niya ginawa iyon para ipakitang magaling siya, kundi dahil sa bugso ng emosyon at galit nang makita si Nadine na kunwa’y malapit kay Juliane.Pagkatapos niyang lumangoy para maibsan ang galit, umahon siya mula sa tubig. Ngunit pagtingin niya, wala na si Juliane roon. At hindi lang siya ang nawala, pati na rin ang babaeng kaibigan nito. Baka magkasama silang umalis.“Natuto ka bang lumangoy dati?” tanong agad ni Vyne nang bumalik si Shire

Habang naglalakad siya palabas ng University, napansin niyang maraming estudyante ang nakatayo at naghihintay ng masasakyan. Nakita ni Shire na may ilang mata ang nakatingin sa kanya, kaya ngumiti siya kahit alam niyang hindi iyon titig na may balak makipag-usap.Nang may paparating na taxi, agad siyang kumaway, pero naunahan siyang tawagin ng iba. Kahit huminto mismo sa harap niya ang taxi, hinayaan niyang ang kaklase na lang ang sumakay.Hindi rin siya marunong sumakay ng bus, at hindi niya alam kung anong ruta ang dumadaan sa kondo.Halos sumakit ang mga paa niya sa kahihintay, kaya naisipan niyang maglakad-lakad na lang kaysa manatiling nakatayo roon na parang kakaiba ang tingin sa kanya ng lahat.Sa Kondo…Nang makauwi siya, madilim na ang paligid.“Baka sa bahay siya natulog ngayon,” bulong niya sa sarili matapos buksan ang ilaw.Paano siya makakayanan ang apat na taon dito? Bagong pasok pa lang siya sa unang taon, pero ganito na kabigat ang dinaranas. Ang mga kaibigang inisip n

“Senior, ibaba mo na ako.” Hindi pa man sila nakakarating sa classroom, agad nang sinabi ni Shire iyon. Pero hindi siya pinakawalan ni Juliane at patuloy pa rin siyang binuhat. “Sabi ko ibaba mo na ako!” Pinukpok niya ng kamao ang malapad na balikat ng binata para lang tumigil ito.“Akala ko ba gusto mong ihatid kita sa classroom.”“Hindi mo ba alam na umaarte lang ako kanina?” diretsahan niyang sinabi, bahala na kung magalit ito.“Mabuti, kung ganoon magpanggap ka nang madalas.” Alam naman niyang ginawa iyon ng dalaga para lang asarin ang barkada niya.“Ano ba yan!” Reklamo pa rin ng dalaga, dahil binuhat pa rin siya hanggang mismong classroom. “Pwede na ba akong ibaba?”“Hintayin mo, ihahatid pa kita hanggang sa upuan mo.” Saka siya dinala ng binata diretso sa upuan niya at maingat na inupo roon.“Paano mong nalaman na dito ako nakaupo?”“Ano bang mahirap doon? Sige, ipakita mo ang paa mo.” Lumuhod ang binata sa harap niya para tingnan ang galos sa kanyang binti.“Hindi na masakit.”

Pagkasakay ni Vyne sa kotse, agad siyang nagmaneho nang may kumpiyansa.“Naku po! Akala ko wala nang tatalo sa nauna, pero itong isa, hindi rin nagpapahuli!”“Isa pa nga!” sigaw ni Jayson, at agad silang dalawa ni Ron sumakay at humabol.“Saan ka pupunta? Isang ikot pa lang tayo!” tawag ni Kyle nang makita ang kaibigan na lumabas ng track.“Mag-enjoy na lang kayo. Ako, tama na.”“Dahil ba sa junior na ‘yon?”“Hindi mo na kailangan pang malaman.” Medyo iba ang naramdaman ni Juliane kaya nagdesisyon siyang umuwi na lang.Paglabas niya ng race track, dumiretso siya sa condo para magpalit ng sasakyan.Alam na niyang wala roon si Shire. Kung hindi pa nakakaalis ang mga magulang nito, wala rin siyang dahilan para umakyat. Kaya’t diretso niyang minaneho ang sports car pabalik ng bahay.“Ang paboritong apo ni Lola! Kanina ka kita hinahanap.” Sabi ni Lola Hazel.“May kailangan po ba kayo, Lola?” Alam na niya, kapag ganito ang bungad ng lola niya, tiyak na may ipapagawa na naman.“Buk

Maaaring hindi pansinin ng ibang bisita kung sino ang magbubukas ng dance floor, pero ang pamilya at mga malalapit ay sabik na naghihintay kung sino ang pipiliin ng unang apo ng kanilang angkan na maging kapareha sa sayaw."Ma, pupunta lang ako sa banyo sandali," sabi ni Shire. Halata ng lahat na pipiliin niya ang babaeng nakaupo sa tabi niya, at nakita rin nilang bahagyang itinulak nito ang upuan para hindi hadlangan ang galaw kung sakaling anyayahan siya sa sayaw.Tumayo si Juliane mula sa kanyang upuan at naglakad papunta sa ibang mesa nang walang pag-aatubili, iniwan ang pinsan at ang matanda na tanging nakatingin lang sa kanya."Tita, maaari ko po bang hingin ang pahintulot na isayaw ang anak ninyo?""Huh?" nagulat si Derrick. Bakit hindi niya inanyayahan ang kasintahan, gayong handang-handa na itong tumayo? "Sige."Si Shire, na handa na sanang pumunta sa banyo, ay dahan-dahang lumingon nang marinig ang kahilingan niya sa kanyang ama."Pasensya na, pupunta na kasi ako sa banyo."