Miles’ Point of ViewKailangan ko munang mag-ayos, pero paano? Wala naman akong kahit anong saplot sa katawan. Ramdam ko pa rin ang bigat ng bawat himaymay ng kalamnan ko, para bang pinipigilan akong kumilos ng mga alaala kagabi. Dahan-dahan akong gumalaw, umaasang hindi ko siya magigising. Ngunit doon ko napansin ang kamay niyang mahigpit na nakayakap sa bewang ko—init na dumadaloy mula sa kanyang balat patungo sa akin, init na ayaw kong damhin ngunit kusa pa ring sumisingaw sa aking sistema. Napapikit ako nang mariin habang pilit kong inaalis ang kanyang bisig na parang mga tanikalang bumabalot sa akin.Ngunit isang iglap lang, mas lalo niya akong niyakap.“Escape again?”Nanlamig ang buong katawan ko. Napalunok ako, ramdam ang kaba na parang may sariling buhay sa loob ng dibdib ko. Nang tumingin ako sa kanya, nagtagpo ang mga mata namin. Gising na siya. Nakaangkla ang titig niya sa akin, at para bang walang ligtas, walang lusot.“And what are you doing, kitten?”Kitten? Napakunot a
続きを読む
ログイン
