Chapter 101

Miles' Point of View*Nakarating na kami sa kompanya at doon na niya binitawan ang kamay ko at lumakad siya at nakasunod lang ako sa kanya hanggang makarating kami sa elevator.Bakit pakiramdam ko parang nag-cheat ako sa kanya? Parang baliktad atah eh."Bo---""Bakit mo kasama si Samantha?"Bigla siyang tumingin sa akin at ako naman ay natigilan dahil sa tanong niya."Sinama niya ako eh. Sabi niya may pag-uusapan kami.""Sumama ka naman? Paano na lang kung may gawin siyang hindi maganda sa 'yo?"Napalunok naman ako habang nakatingin sa kanya."Hindi naman siguro niya gagawin ang bagay na yun---""Gagawin niya ang lahat ng gusto niya. She's a psycho."Nagulat naman ako sa sinabi niya. Napahawak na lang siya sa ulo niya dahil sa parang stress siya. Nakikita ko rin ang eye bugs sa ilalim ng mga mata niya. Mukhang hindi siya nakatulog ng maayos. Malamang wala ako sa tabi niya ng ilang araw kaya heto ang status niya ngayon!"I won't do that again.""Dapat lang."Napapikit na lang siya at

Chapter 102

3rd Person’s Point of ViewGalit na galit si Samantha nang ibinato niya ang bag niya sa higaan. Halos mabasag ang katahimikan ng kwarto sa lakas ng bagsak nito. Nanginginig ang dibdib niya habang humihinga nang malalim, at ramdam niya ang init ng dugo na parang umaakyat sa sentido niya.Hindi niya matanggap ang nakita kanina. Hindi niya alam na ganoon na pala ka-close sina Miles at Zep. Ang buong akala niya, galit si Zep kay Miles, na walang puwang ang babae sa mundo nito. Ngunit mali pala siya. Maling-mali.“Paano nangyari ‘yun?” bulong niya, nanginginig ang boses. “He loves me! At dapat mapatawad niya ako sa ginawa ko noon—dahil mahal niya ako.”Naalala niya ang araw na nahuli siya ni Zep. Ang sakit ng tingin nito nang malaman ang katotohanan—na ikinasal na pala siya sa ibang lalaki noon, at may anak pa siyang hindi sinabi. Oo, mali siya, pero para kay Samantha, hindi sapat na dahilan iyon para burahin ang pagmamahal na meron sila. Kung tunay siyang mahal ni Zep, dapat kayang lunuki

Chapter 103

Miles’ Point of ViewKailangan ko munang mag-ayos, pero paano? Wala naman akong kahit anong saplot sa katawan. Ramdam ko pa rin ang bigat ng bawat himaymay ng kalamnan ko, para bang pinipigilan akong kumilos ng mga alaala kagabi. Dahan-dahan akong gumalaw, umaasang hindi ko siya magigising. Ngunit doon ko napansin ang kamay niyang mahigpit na nakayakap sa bewang ko—init na dumadaloy mula sa kanyang balat patungo sa akin, init na ayaw kong damhin ngunit kusa pa ring sumisingaw sa aking sistema. Napapikit ako nang mariin habang pilit kong inaalis ang kanyang bisig na parang mga tanikalang bumabalot sa akin.Ngunit isang iglap lang, mas lalo niya akong niyakap.“Escape again?”Nanlamig ang buong katawan ko. Napalunok ako, ramdam ang kaba na parang may sariling buhay sa loob ng dibdib ko. Nang tumingin ako sa kanya, nagtagpo ang mga mata namin. Gising na siya. Nakaangkla ang titig niya sa akin, at para bang walang ligtas, walang lusot.“And what are you doing, kitten?”Kitten? Napakunot a

Chapter 104

Miles’ Point of ViewNakasimangot ako habang nakaupo at pinapanood siyang nagluluto ng ulam. Sinabi ko na nga na ako na lang ang magluluto, pero syempre, si Mr. Contradictory ayaw makinig.“Hindi naman makakaapekto sa sweldo ko kung ikaw ang magluluto, right?” sabi ko, medyo inis na may halong biro.Napatingin siya sa akin tapos bigla siyang ngumiti—pero yung ngiti niya parang malademonyo.“Depende.”Napalunok ako bigla. Alam ko na yung tingin niya na yun. Teasing, pero may kasamang something na parang sinasakal ako sa kaba. Agad akong tumayo at tatangkain ko sanang agawin yung sandok, pero mabilis niyang iniwas.“Just kidding,” sabi niya na may kasamang tawa. “Relax. Hindi mababawas ang sahod mo. Umupo ka na r’yan at hintayin mong matapos ako.”Napapout na lang ako at bumalik sa upuan ko. Fine. Siya na. Tignan ko na lang kung masarap.Habang niluluto niya, naamoy ko yung pagkain at napaka-homey ng vibe sa kusina. Nagsalita ulit siya.“May pupuntahan tayo after kumain.”Napakunot agad

Chapter 105

Miles' Point of ViewNasa opisina na kami ngayon at abala ako sa pagtitipa ng mga dokumento sa computer. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng keyboard at mahinang ugong ng aircon ang maririnig. Habang nakatuon ang atensyon ko sa ginagawa ko, napatingin ako bigla sa gilid ng monitor nang maramdaman kong umilaw ang screen ng cellphone ko.Nag-chat pala si Ion. Kinuha ko ang phone at binasa ang message niya.“Dzai, sagutin mo nga ang tawag.”Napakunot ang noo ko. Hindi ko man lang napansin na ilang beses na palang tumatawag ang taong ‘to. Pagtingin ko sa screen, biglang nag-pop out ang pangalan niya. Kaya pala walang tunog, naka-silent mode pala ang phone ko kanina.Huminga ako nang malalim, tumayo mula sa swivel chair ko, at naglakad papunta sa lobby ng opisina. Doon kasi tahimik at wala masyadong tao. Ayokong marinig ng mga empleyado ang usapan namin, lalo na kung si Ion ang kausap ko. Kilala ko ang bibig noon—kung ano-ano na namang kalokohan ang masasabi.Pagkarating ko sa lobby

Todos los capítulos de I Was Just A Contract, Now I'm His Obsession: Capítulo 101 - Capítulo 105

Chapter 101

Chapter 102

Chapter 103

Chapter 104

Chapter 105