《Loving You Is A Mistake 》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

PINAGPAHINGA ni Dorothy si Erin matapos makaramdam ng kirot. Gusto pa sana siyang ipa-check up ng mag-asawa, ngunit tumanggi siya. Aniya, nawala rin naman ang kirot at sa susunod na araw ay check-up na rin niya sa OB. Nang nasa loob na ng silid ay hindi siya mapanatag. Iniisip niya ang nangyari sa harap ng hapag-kainan, at kung bakit galit na galit sa kaniya si Tyler. "Galit ba ito dahil sa tingin niya'y nasapawan ko siya, o galit ito dahil kay Katrina?" tanong niya sa sarili. "Seniorita..." tinig na nagmula sa labas ng room. Tinungo niya ang nakapinid na pinto at binuksan yun. "Ikaw pala, Jelyn." "Pinamimigay po ni Ma'am Dorothy." Iniabot nito ang tray na may lamang mangga. "Si tita talaga." Ngumiti siya sa mga nakalagay sa tray, nandoon din ang paborito niyang sawsawan. "Ipapasok ko na po, Seniorita." Humakbang ito papasok. Habang naglalakad ay nag-ring ang cell phone niya na nakapatong din sa mesang paglalagyan ng tray. Agad niyang sinagot ang tawag... ang kaniya

HINDI dalawin ng antok si Erin. Aminin man niya o hindi nasaktan siya sa sinabi ni Tyler, kahit pa nga sabihing hindi siya nito naaalala. Hindi mawala-wala sa isipan niya kung gaano ito ka-brutal magsalita sa kaniya. Hindi rin niya mapagtanto kung bakit sobrang laki ng galit nito sa kaniya. Ngayo'y nagdadalawang-isip siya kung mananatili pa ba sa poder ng mga Samaniego. "Baby, help mo naman ako. Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong gawin. Naguguluhan na ako. Sinasabi ng isip ko na mag-stay ako, para mabantayan ko ang ama mo, pero sobrang durog na durog na ang puso ko." Nanumbalik sa isipan niya sa mga araw na masaya pa silang magkasama ni Tyler. Ang mga araw na sabay silang tumatawa, pero sa isang iglap, ang kasiyahang yun ay napalitan ng sobrang kalungkutan. Bumangon siya, tinungo ang balkonahe. Naipikit ang mata nang humampas sa mukha ang malamig na simoy ng hangin. Tumingin siya sa ibaba, ang malawak na bakuran ang nandoon. Natatanaw niya rin ang pool na nasa kabilang gili

MAGKASALUBONG ang kilay ni Erin, nakabusangot din ang mukha, pero kahit ganoon ay magana siyang kumakain ng sopas. Nagtaka pa si Jelyn nang ipainit niya ang pagkain. Hindi na raw niya dapat kainin yun. "Bawal mag-aksaya ng pagkain ngayon at isa pa sa hasyenda okay lang na kumain ako ng mga tirang pagkain, unless sira na ito," paliwanag niya sa dalaga.Bumuka ang bibig nito, pero walang anumang katagang lumabas. Pinagmamasdan lang siya habang maganang kumakain. Nang maubos ay humingi pa siya rito. Hindi naman tumanggi si Jelyn, bagkus ay maliksing kumilos.Naiinis siya kay Tyler at sa pagkain niya 'yon ibubunton. Kailangan niyang ilabas ang sama ng loob na nasa dibdib. Pakiramdam niya'y pulang-pula ang mukha niya sa sobrang inis. "Heto na, Seniorita." Inilapag nito ang mangkok na may lamang sopas, umuusok pa. "Teka, may nararamdaman ka ba? Bakit ganyan ang hitsura mo?"Huminga siya ng malalim. "Naiinis kasi ako kay Tyler. Para siyang bata." Muli niyang ipinagpatuloy ang pagkain. Mal

NASA loob na ng silid si Tyler. Gusto sana niyang uminom, lasingin ang sarili, magbabaka-sakaling makalimot pero ayaw ng kaniyang ina. Masama raw yun dahil nagpapagaling pa siya. Huminga siya ng malalim at ipinikit ang mata. Bukas ang check up niya at tatanggalin na rin ang semento sa binti niya. Alam niyang magiging okay siya. Nararamdaman niya ang kaniyang binti, naigagalaw ang mga daliri. Ang hinihintay na lang niya'y ang muling bumalik ang kaniyang alaala. Tinawag niya ang nurse na nag-aasikaso sa kaniya, gusto na niyang magpahinga. His mother hired someone to take care of him... si Jerome, he also a private nurse at the hospital. Bumukas ang pinti pero hindi si Jerome ang pumasok, kundi si Erin. Muling nabuhay pa ang inis niya para sa babaeng ito, idagdag pa ang hindi pagkatok bago pumasok. Sinalubong niya ito ng matalim na titig. "Ganyan ka ba talaga? Hindi marunong kumatok," baritonong saad niya. "Sorry, pero kanina pa kasi ako kumakatok, hindi ka naman sumasagot, kaya

WALA na si Tyler pero nanatili pa ring nakabuka ang bibig ni Erin. Hindi makapaniwala sa narinig, maging si Carla ay hindi rin nakakilos. Paanong nakilala nito ang kaibigan niya? "Nananaginip ba ako?" tulalang tanong ng kaibigan niya. Dahan-dahan itong lumingon sa kaniya. "Kurutin mo nga ako, Carla," suhestyon niya. "Ako rin," segunda nito. Nagkatitigan sila, pero wala nang masabi. Marahan siyang tumayo, balak sanang sundan si Tyler. Nang malapit na sa bukana ng pinto ay pumasok si Jelyn, dala nito ang hinihingi niyang mangga. "Heto na po, Seniorita," sabi pa nito, inilapit pa ang dala sa harapan niya. Biglang kumislap ang kaniyang mata. Nang dahil doon, pansamantalang nakalimutan niya ang tungkol kay Tyler. Bumalik siya sa tabi ni Carla, siya na ang nagdala ng pagkain. "Gusto mo?" "Mangga?" "Kailan ka pa nahilig kumain ng maasim?" "Simula n'ong naglihi ako," nangingiting tugon niya. Isinawsaw ang isang hiwa ng mangga sa dressing at saka'y isinubo ito. "Eewww!" "A