All Chapters of Loving You Is A Mistake : Chapter 81 - Chapter 90

NAKALABAS na ng pagamutan si Erin, ganoon din si Dorothy, kasalukuyan siyang nasa silid, nagmumuni-muni kung ano ang dapat gagawin. Hanggang sa naisipan niyang tawagan si Carla. Ipinaalam niya ang nangyari sa anak na hindi pa naiisilang. "What?" Nailayo niya ang phone sa tainga sa lakas ng boses nito. Naghurumintado sa galit sa kabilang linya si Carla. "Nasaan ka na? Pupuntahan kita, o kahit si Katrina. Sasabunutan ko lang siya," sunod-sunod nitong salita. Kahit nagluluksa ang kalooban ay hindi niya mapigilan ang mapangiti. Maaasahan talaga niya ang babaeng ito, palagi siyang pinapasaya. Bumangon siya. "Ako na lang ang pupunta diyan? Wala ka bang pasok?" Kahit kalalabas lang galing hospital ay mas pinili niyang puntahan ang kaibigan. "Kaya mo na ba?" Sa halip na sagutin ang tanong niya'y nagtanong din ito sa kaniya. "Oo naman. Ako pa ba! Strong tayo, 'di ba?' Mabilis siyang tumayo, dinampot niya ang bag, saka'y nagmadaling lumabas ng silid. Sa ibaba ay nakasalubong

TAWANG-TAWA si Erin matapos ikuwento ni Carla ang nangyari. Nang dahil sa presensiya ng kaibigan ay pansamantalang nawala sa isipan ang dinaranas na kalungkutan. At nang ipaalam niya sa pinsan ang nangyari sa kaniyang anak halos magwala ito sa sobrang galit. Kaagad nitong hinanap si Tyler at yun ang naabutan ng kaibigan niya. Maging ang katabi niyang ginang ay halos hindi na rin mapigilan ang pagtawa. "Sinabi mo talagang bakla si Seb, Carla," sabi pa nito habang nagpupunas sa tumagas na luha. Naiyak na sa katatawa."Nagtatanong lang naman, tita, e.""Baka makain mo ang sinabi mo when you fell in love with my cousin," biro niya. Pero kung si Carla ang magiging kasintahan ng pinsan niya'y hindi siya tututol. His cousin has also been single for a long time. Simula nang iwan ito ng naka-relasyon, he has never loved a woman again. Siguro'y masyadong dinamdam ang pag-iwan. "Ako ba ang pinag-uusapan n'yo?" Salubong ang kilay ni Seb habang pumapasok ng sala, kasunod nito si Tyler na ang mat

TUMABI si Tyler sa puwesto ni Victor, nakataas ang kaniyang noo. Ibinagsak niya ang dalang case sa mesa, saka'y binalikan ang masamang titig ng kapatid. Nakipagtagisan siya rito... mata sa mata. "I'm back, Victor!" Ngumisi siya. Ang isang palad ay ipinatong sa mesa at bahagyang ibinaliko ang katawan para ipantay dito.Hindi ito sumagot, bagkus ay mas tinaliman pa ang titig sa kniya. "Hindi mo na mababawi ang Green Ivory, Tyler!" Nang dahil sa narinig ay hindi niya napigil ang mapahalakhak. Slow motion ang ginawang pagbaling ng paningin niya sa taong nagsalita... si Katrina. "Are you sure of that, Katrina?" Muli siyang ngumisi. "Wait, you said I can't get the Green Ivory back? Why? Naging iyo ba ito?Was it named after you?" mapangyurak niyang tanong sa dating asawa. Ang mata niya'y nangingislap sa labis na kagalakan.Saglit na natigilan si Katrina, ngunit agad din itong nakahuma. "Hindi nga, pero si Victor na ang nagmamay-ari nito." "Oh! Really? When? How? Did he sign?" Bumaling a

NAKATAYO si Erin sa glass window. Natatanaw ang ilang matatayog na building, sa ibaba ay makikita ang mga sasakyan, mga taong paroo't parito. Lahat ay abala, pero siya, heto't hindi alam kung ano ang gagawin. Kanina sa meeting, hindi na nakapagsalita si Tyler. Lumabas na lang ito sa conference room, walang imik. Ang kapatid nito'y ganoon din, tumatawa habang lumalabas kasama si Katrina. Nagsasaya sa pagkatalo ng kapatid. "Good job, Erin!" nasabi pa nito at nag-thumbs up sa kaniya. Samantalang si Katrina, bagama't walang lumalabas sa bibig, mapanuring nakatitig lang sa kaniya. Daig pa niya ang hinuhubaran sa titig nito, lampas hanggang kaluluwa. At ngayon, kasalukuyan siyang nasa opisina ni Tyler. Sinusuri ang tanawing nakahain sa kaniyang paningin. Matataas ang mga building na nasa paligid, malayong-malayo sa lugar na kinalakihan. Doon maliban sa kanilang mansyon, mga punong kahoy lamang ang mataas. Dito, nagkalat ang sasakyan at mga tao, doon mga pananim at hayop lamang ang naka

"WHAT did you do to her?" Natuon ang paningin ng lahat sa taong dumating. Agad itong lumapit sa kaniya. Puno ng pag-alala ang mukha. Tarantang inayos nito ang nabasa niyang damit. "Tss. Don't mind her, Ms. Secretary. But look at me, dinumihan niya ang mamahaling damit ko!" Nagpapadyak na parang bata ang babaeng nakatayo sa harapan niya."It's not my fault!" sabi niya rito sa paraang mahinahon. Kontrolado pa rin niya ang boses. Hangga't maaari, ayaw niyang gumawa ng eksena. "At sino ang may kasalanan, ako?" pasigaw nitong tanong. "Natigil sa pagpaplantsa ng kaniyang damit ang babaeng nasa tabi niya. Para itong hangin sa bilis na hinarap ang babaeng naghi-hysterical. "Anong karapatan mong sigawan siya?" galit ang tinig nito. Umikot ang itim ng mata ng babae. "Tingnan mo nga ang ginawa niya sa damit ko! Sa palagay mo, matatanggal ba ito ng isang labahan lang?" Iniyuko nito ang ulo, tiningnan ang damit na may nagsesebong mantsa.Narinig niya ang pagsang-ayon ng ibang empleyadong ma