Lahat ng Kabanata ng Wala Kasing KATULAD: Kabanata 831 - Kabanata 840

Lumapit si Colin kay James, mayabang at parang eksperto. “Alam mo,” panimula niya, “ang puting lobo na ’yan ay kasing laki ng baka dahil sa impluwensya ng mga higanteng dragon dito sa isla. May dalawang dragon daw na nagtatago ng mga mahiwagang item. Lahat ng hayop na nakatira malapit sa kanila ay nagmu-mutate—lumalampas sa biological limits nila at nagiging mga halimaw.”Umaasa siyang mapahanga si James—at siyempre, si Renee. Pero nang tumingin si James sa kanya, tahimik at walang reaksyon, parang nabasag ang ilusyon ni Colin. Wala siyang nakuha ni isang patak ng respeto.Sa sandaling iyon, naglabas ng malakas na ungol ang puting lobo at biglang sumugod sa lalaking nakasuot ng makapal na amerikana. Sinamantala nito ang sandaling pagkagambala ng kalaban.Tumindig ang balahibo ng lobo—matutulis, parang mga talim na kayang maghiwa ng laman sa isang iglap. Tumalon ito sa ere, nakabuka ang mga pangil, handang pumatay.Mabilis na umiwas ang lalaking nakasuot ng damit, halos hindi na niya n

Halos hindi nakatayo ang mga Cooper sa ilalim ng pinagsamang presyon ng tatlong makapangyarihang pamilya. Sa huli, napilitan si Sylvester na umatras.“Fine. Aalis na kami.”Madilim ang ekspresyon niya habang inaalis ang kanyang mga tauhan—isang pag-urong na puno ng kahihiyan.Hindi napigilan ni Sean ang magreklamo. “Sylvester, sobra silang agresibo. Sa ganitong paraan, wala tayong makukuha sa isla. Ni hindi natin maipaghihiganti si Xander.”Nanatiling tahimik si Sylvester, ngunit ang mukha niya ay parang maskara ng pinipigilang galit—galit na handang sumabog anumang oras.Pagkalipas ng ilang minuto ng mabigat na katahimikan, bigla siyang nagsalita.“Hanapin natin ang Demonic Cultivator na ’yon. Kung magsanib-puwersa tayo, hindi natin kailangang matakot sa mga batang ’yon.”Tama siya—napansin niyang ang demonic cultivator ay isang Martial Arts Grandmaster. At ngayong nalantad ang pagkakakilanlan nito, tiyak na nagtatago ito at naghahanap ng kakampi.Kung makipag-alyansa sila rito, dala

Unti-unting yumuko si James at inilapat ang kamay sa maitim na tiyan ng puting lobo. Dahan-dahan niyang ipinadaloy ang espirituwal na enerhiya, pinapalayas ang nakamamatay na intensyon na kumalat sa loob ng katawan nito.Sa sandaling iyon, tila naunawaan ng lobo ang ginagawa niya. Nanatili itong tahimik, hindi lumalaban, at hinayaan si James na dumaloy ang kamay nito sa balahibo nitong malamig ngunit makinis.Ilang sandali pa, unti-unting naglaho ang itim na mantsa sa tiyan ng lobo. Bumalik ito sa dating puting-niyebeng kulay, at ang dating nanginginig na katawan ay muling tumibay. Dahan-dahan itong tumayo, inalis ang niyebe sa balahibo, at tumingin kay James na may malinaw na pasasalamat sa mga mata.Pagkatapos ay itinaas nito ang ulo at umungol—isang tunog na hindi mabangis, kundi puno ng pasasalamat.“Sige. Ngayong gumaling ka na, dapat kang umalis. Siguraduhin mong hindi ka na muling makita,” sabi ni James habang hinahaplos ang ulo nito.Ngunit laking gulat ng lahat nang imbes na

Bagama’t malakas ang lalaking nakasuot ng amerikana, napakabata pa niya para maunawaan ang tunay na kalikasan ng tao—lalo na ang kasakiman at pagtataksil na nakatago sa likod ng magagandang salita.Matapos kainin ang snow rat, nagpatuloy siya sa paglalakad. Si Sylvester at ang mga tauhan nito ay nakasunod nang mahigpit sa likuran. Dahil kasama na niya ang pamilya Cooper, hindi na siya ganoon kaingat. Maliban kay Sylvester na isang Martial Arts Grandmaster, puro Senior Grandmaster lang ang iba—wala ni isa man sa kanila ang kayang tumalo sa kanya.Habang naglalakad, paminsan-minsan siyang humihinto, nakakunot ang noo, tila may sinusubukang maramdaman. Para siyang may hinahanap na hindi nakikita ng ordinaryong mata.“Sylvester, anong ginagawa ng lalaking ’yan?” bulong ni Sean, halatang kinakabahan. “Mukha siyang kahina-hinala. Baka niloloko na niya tayo kahit nakipag-alyansa na tayo sa kanya. Kung gano’n, uuwi tayong walang nakuha!”Iwinagayway ni Sylvester ang kamay, parang pinapalayas

Malinaw na hindi tunay na dragon ang Ice Dragon—binubuo lamang ito ng mga bloke ng yelo na pinagsama ng isang misteryosong puwersa. Ngunit sa loob ng ulo nito, ang kumikislap na pulang kristal ay tunay na tunay. Iyon ang draconic essence—at malamang iyon ang mismong bagay na nagbibigay-buhay at kumokontrol sa Ice Dragon.Tinitigan ni James ang halimaw habang walang tigil nitong hinahabol ang lalaking nakasuot ng amerikana.Nang umabot ang lalaki sa humigit-kumulang sampung talampakan mula sa lupa, halata na ang pagod sa kanyang katawan. Nawalan siya ng momentum—at nagsimulang bumagsak, diretso sa nakabukang panga ng Ice Dragon.Namutla ang kanyang mukha.Sa isang mabilis na galaw, kiniskis niya ang kanyang palad. Isang malamig na espada-latigo ang lumitaw sa kanyang kamay. Huminga siya nang malalim, at habang bumabagsak, itinutok niya ang talim sa ulo ng dragon.Gush!Biglang nagbuga ang Ice Dragon ng madilim na likido—tubig mula sa lawa na pinuno ng malamig na enerhiya. Sa sandaling