“อุ่น!” / “อุ่น!” อุ่นใจหันไปตามเสียงเรียกที่ดังมาพร้อม ๆ กัน“มึงหายไปไหนมา?”“อุ่นนนนน โอเคไหม?”ร่างบางเซไปตามแรงโถมกอดของเพื่อนสนิททั้งสองคน“ทำไมอยู่ ๆ ก็หายไป นี่ถ้าเมื่อวานมึงไม่ส่งข้อความมาพวกกูจะไปแจ้งความแล้ว”“ใช่ ๆ พวกเราเป็นห่วงอุ่นมากเลยนะ”“กูไปหาที่ห้องเช่ามึง เขาก็บอกมึงย้ายออกไปแล้ว ไปหาที่บ้านกอบกุลก็ไม่เจอทั้งมึงทั้งใกล้รัก ถามอะไรก็ไม่มีใครรู้ไม่มีใครยอมพูดอะไรเลยสักคน นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” “เอ่อ คือ” อุ่นใจได้แต่อึก ๆ อัก ๆ พูดอะไรไม่ออก“นี่ถ้าอาจารย์ไม่บอกว่ามึงแจ้งว่าลาป่วยกูนึกว่ามึงโดนอุ้มไปหมกป่าแล้ว!” อุ่นใจกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้เขาลำบากใจที่จะพูด แต่จะให้เขาโกหกเพื่อนทั้งสองที่หวังดีกับเขามาตลอดเขาก็ทำไม่ได้ เขาเลยได้แต่ค่อย ๆ เล่าความจริงที่เกิดขึ้น“คือว่าวันก่อนกูไปหาใกล้รักแล้วเกิดเรื่องขึ้น...” “ฮะ! เดี๋ยว ๆ เน่เริ่มจะตามไม่ทันแล้ว หมายความว่าตอนนี้อุ่นกับใกล้อยู่กับคุณทศกัณฐ์??”“อืม”“กูก็เริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูกคุณทศกัณฐ์ที่เคยมาส่งมึง หุ้นส่วนผับอีกคนน่ะนะ?”“ชะใช่”“แล้วมันเป็นไงมาไงทำไมคุณทศกัณฐ์ถึงยอมช่วยมึงกับน้
Last Updated : 2026-02-16
LOGIN
