All Chapters of อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Chapter 1 - Chapter 10

แล้วก็เป็นอย่างที่เขาคิด... คนที่เสนอตัวเข้ามาเลี้ยงเหล้าเขาเมาคอพับไปเรียบร้อยหลังจากที่ผ่านไปแค่ไม่กี่แก้ว ไม่รู้ว่าเมาจริงหรือว่าแกล้งเมากันแน่ แต่เขาก็ไม่ใส่ใจเท่าไรนักเพราะเด็กคนนี้นับว่าถูกใจเขาไม่น้อย ตั้งแต่ที่นั่งดื่มด้วยกันแล้วแววตาที่เหมือนจะกลัวแต่กลับไม่ยอมถอย ท่าทางที่เหมือนจะกล้าแต่กลับเขินอาย ความไร้เดียงสาที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความเร่าร้อนทำให้ชายหนุ่มอดใจแทบจะไม่ไหวสำหรับค่ำคืนนี้ทศกัณฐ์จัดการอุ้มคนตัวบางขึ้นมาวางไว้บนเตียง..สายตาคมไล่มองไปตั้งแต่ผิวขาวเนียนละเอียด ไปจนถึงแก้มสีแดงปลั่ง ความวาบหวามที่ดูไร้เดียงสาทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะละปลายนิ้วสากไปตามริมฝีปากสีสด ความอวบอิ่มทำให้เขาหลงใหลจนเกือบจะยั้งใจไม่อยู่ โดยเฉพาะในตอนที่นัยน์ตาหวานฉ่ำหรี่ปรือขึ้นมาสบสายตา ความเย้ายวนเริ่มมอมเมาจนเขาแทบจะถอนสายตาไม่ขึ้น เสียงหวาน พึมพำอะไรสักอย่างที่จับใจความไม่ได้ และเขาก็ไม่คิดสนใจจะฟังเมา?คิดว่าเขาจะเชื่ออย่างงั้นเหรอ?แต่ถ้าแสดงได้สมบทบาทขนาดนี้...เขาก็จะเล่นตามน้ำไปด้วยละกันชายหนุ่มก้มลงไปละเลียดชิมริมฝีปากนุ่ม“อืออออ”ทั้งเคล้าทั้งคลึงดูดชิมให้สมความหวานที่อีกฝ่ายมอ

ถึงแม้ความใหญ่โตจะทำให้เข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเสียวซ่านลดน้อยลง ร่างสูงถอนออกมาแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ปัก!“ซี๊ดดดดด”“อึก!”มือหนากดรั้งศีรษะคนใต้ร่างไว้แล้วเริ่มโจนจ้วงใส่เข้าไปไม่ยั้งปัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“อื้ออ..อึกก..อ๊อก..” แรงประท้วงอันน้อยนิดไม่สามารถเหนี่ยวรั้งชายหนุ่มไว้ได้สะโพกแกร่งหมุนควงไม่หยุด เสือกไสท่อนเอ็นจนคนใต้ร่างเถือกไถไปชิดติดผนัง ความไร้เดียงสาของปากนุ่มที่คับแน่นตอดรัดจนร่างแกร่งเสียวซ่าน ความร้อนพุ่งทะยานขึ้นจนถึงขีดสุด ร่างสูงอัดรัวอีกสองสามครั้งก่อนที่จะเกร็งกระตุกฉีดพ่นน้ำคาวขุ่นจนคนตัวบางสำลัก“ซี๊ดดดดด”“คะ แค่ก ๆ อึกก อา” เสียงไอเสียงหอบหายใจผสมปนเปจนชายหนุ่มนึกสงสาร เชยปลายคางมนขึ้นมาแล้วใช้ลิ้นสากไล้เกลี่ยทำความสะอาดคราบคาวให้ก่อนที่จะบดจูบปากบางอีกครั้งกลิ่นกายหอมกรุ่นผสมปนเปกับกลิ่นคาวกฤษณาทำให้เขาอดที่จะขบชิมอย่างลุ่มหลง“อื้อออ”คนใต้ร่างหันหน้าหนีอย่างขัดใจแต่ก็ยังไม่วายเอื้อมมือมาคล้องคอเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความดื้อรั้นที่ย้อนแย้งทำให้เขาอมยิ้มในใจ ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างอารมณ์ดี ดอมดมขบชิมความหอมหวานอย่างเพลิดเพลิน รู้สึกตัวอีกท

“ขอบคุณพี่สิงห์อีกครั้งนะครับ...อุ่นสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่” เสียงหวานเอ่ยเจื้อยแจ้วในตอนที่ร่างสูงใหญ่กำลังเดินเข้าไปใกล้น้ำเสียงและรอยยิ้มของคนตัวเล็กที่ส่งไปให้คนร่วมโต๊ะทำให้หัวคิ้วของคนมาใหม่เริ่มกระตุก อารมณ์จากที่เพิ่งจะดีก็เริ่มขุ่นมัวดูท่าจะสนิทกันน่าดู!พี่สิงห์อย่างนั้นพี่สิงห์อย่างนี้!!“อ้าว มึงมาพอดีเลย นี่อุ่น รุ่นน้องกูเอง ส่วนนี่เฮียกัณฐ์ จะเรียกเฮียหรือจะเรียกพี่ก็ได้”สิงห์แนะนำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกันโดยที่ไม่ทันสังเกตเลยว่าคนตัวเล็กกว่าตกตะลึงหน้าถอดสีไปขนาดไหนตอนที่หันมาเจอกับคนที่เข้ามาใหม่“!!!”“สัด มึงทำน้องเขากลัวแล้วเห็นไหมเนี่ย..อุ่นไม่ต้องกลัวนะ มีอะไรบอกพี่ได้เลย เฮียมันก็หน้านิ่งอย่างนี้แหละ”คำก็พี่สองคำก็น้อง ทำไมวันนี้ไอ้สิงห์ทำตัวน่าหมั่นไส้จังวะ!แล้วอีกฝ่ายทำไมเจอเขาจะต้องทำหน้าซีดขนาดนั้น?!?“สะ..สวัสดีครับ พะ พี่กัณฐ์” ร่างบางเตรียมจะยกมือไหว้แต่อีกฝ่ายเอ่ยขัดขึ้นมาเสียงเข้ม“ทำไมเรียกพี่!” วันนี้จะมาเรียกพี่ ทั้ง ๆ ที่วันก่อนจะเป็นผัวอยู่มะรอมมะร่อ“อ้าวมึงทำไมกวนตีนจังวะ ไม่ให้น้องเรียกพี่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร”ไอ้สัดสิงห์นี่ก็ปกป้องจั

“ทำไม? หวงเนื้อหวงตัว? หรือว่ากลัวไอ้สิงห์เข้าใจผิด? มันจะว่ายังไงนะถ้ารู้ว่ารุ่นน้องที่ใสซื่อของมัน..”“ห้ามบอกพี่สิงห์!” น้ำเสียงตื่นตระหนกขัดขึ้นมาก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ยิ่งอีกฝ่ายออกอาการร้อนรนยิ่งทำให้อารมณ์เขาขุ่นมัว“อ้าว กูกำลังจะขับวนไปรับ เดี๋ยวกูเปิดประตูให้”ความหงุดหงิดทำให้ชายหนุ่มกัดฟันข่มอารมณ์ วางคนตัวเล็กไว้เบาะหลังอย่างไม่ค่อยจะเบามือนัก ได้ยินเสียงร้องหลุดออกมาเบา ๆ แต่เขาไม่สนใจเดินอ้อมมานั่งเบาะหลังข้าง ๆ... คอยดูซิว่าถ้าคอยคุมแจอย่างนี้จะไปอ้อนไอ้สิงห์ยังไงอีก“อ้าว ไปนั่งข้างหลังกันหมด เลยกลายเป็นคนขับเลยกู”“ขับ ๆ ไปเถอะ คลินิกอยู่แค่หน้าปากซอยมึงจะบ่นทำไม” ทศกัณฐ์เอ่ยสวนกลับในตอนที่ได้ยินเสียงบ่นกว่าจะหาหมอรับยาจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เริ่มค่ำแล้ว ในตอนที่รถกลับมาจอดที่หน้าผับ ทศกัณฐ์เลยถือโอกาสเปิดประตูแล้วอุ้มอีกฝ่ายติดมือไปที่รถตัวเอง“อ้าว! เดี๋ยวไอ้เฮีย มึงจะเอาน้องไปไหน?”“กูไปส่งเอง จะไปทำธุระแถวนั้นพอดี”“มะ ไม่เป็นไรครับ ดะ เดี๋ยวผมกลับเองก็...” ยังดีที่รู้จักสงบปากสงบคำในตอนที่เขาก้มลงไปมอง ไม่อย่างนั้นความอดทนเขาคงหมดถ้ายังขืนดื้อต่ออีกทศ

อุ่นใจตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด อาการปวดที่ข้อเท้าดีขึ้นมาก แต่ก็ยังเดินไม่ค่อยถนัดนัก ร่างบางเลยตัดสินใจที่จะออกแต่เช้าเผื่อเวลาเดินทางไว้หน่อยดีกว่าเขาชอบอากาศยามเช้า ชอบเวลาที่เห็นผู้คนเตรียมตัวออกมาทำมาหากิน ยามเช้าในเมืองหลวงถึงแม้จะเป็นชีวิตที่เร่งรีบแต่ในอีกมุมเขาก็ยังสามารถมองเห็นการใช้ชีวิตของผู้คนที่บ้างก็ออกมาจับจ่ายซื้อของ บ้างก็ออกทำบุญตักบาตรเขาจำได้ดีถึงบรรยากาศสมัยก่อนตอนที่เขาต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยยายทำขนมแล้วเข็นออกไปขายที่ตลาด ตั้งแต่เล็กจนโตอุ่นใจได้พบเห็นผู้คนมากมาย บางคนเขาเห็นหน้าค่าตากันเป็นประจำ บางคนก็เป็นคนแปลกหน้า ความหลากหลายของผู้คนที่ได้พบเจอทำให้อุ่นใจได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างเช่น คนบางคนที่ดูเหมือนว่าชีวิตขาด แต่ไม่เคยแคลนน้ำใจเหมือนอย่างเช่น ลุงชิดคนขายลูกชิ้นที่ขายอยู่แผงข้าง ๆ ยาย แกขายตั้งแต่เช้ายันค่ำถึงจะหมด บางวันเงียบก็ขายไม่หมดด้วยซ้ำ แต่ในทุก ๆ เช้าแกจะหอบหิ้วข้าวมาแบ่งปันให้น้องหมาแถวนั้นเป็นประจำ บางวันที่ลูกชิ้นเหลือแกก็แบ่งให้เขาบ้าง ให้ไอ้ด่างแม่ลูกอ่อนแถวนั้นบ้าง เรียกได้ว่าอุ่นใจโตมาเพราะลูกชิ้นแกก็ว่าได้คนบางคนที่ดูเป็นนักเลงหัวไม้