All Chapters of อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Chapter 81 - Chapter 90

“สีฟ้าก็ไม่เอา!”ฮือออ..เสียงเริ่มเขียวแล้ว“ค..คุณอยากใส่ตัวไหนครับ?” เขาหมดปัญญาแล้วจริง ๆ ขืนเลือกผิดอีกตัว เขาโดนกินหัวแน่ ๆ!“เห็นไหมเนี่ยว่าสีเทามันแขวนอยู่ตรงนี้”โถ สีเทานี่เอง สีมงคลวันนี้คือสีเทาก็ไม่บอก..อุ่นใจรีบหยิบเสื้อยืดสีเทาให้คนตัวใหญ่อย่างรวดเร็วมิน่าล่ะเลือกสีเทาให้เขาเหมือนกัน...งั้นเดี๋ยวเขาต้องไปดูน้องชายด้วยแล้วว่ามีชุดสีเทาด้วยรึเปล่า..จะได้เฮง ๆ กันทั้งบ้านอุ่นใจเดินออกจากห้องนอนมาก็พบคนเดินกันขวักไขว่ทางห้องนอนปีกขวา“มาทางนี้” ชายหนุ่มจูงมืออีกฝ่ายให้เดินตรงไปยังอีกทาง“คนจากบริษัทอินทีเรีย หนวกหูรึเปล่า ไม่งั้นฉันจะได้ไล่กลับไป ค่อยมาใหม่ตอนเธอไปเรียน”“มะ ไม่ครับ” พวกพี่ ๆเขามีเวลาแค่ไม่กี่วันอุ่นใจจะไปทำให้เขามีเวลาน้อยลงไปอีกทำไม“เรากำลังจะไปไหนเหรอครับ?” คนที่เดินนำหน้าหยุดชะงักลงทันทีที่อุ่นใจเอ่ยคำถามจบ“พูดใหม่อีกทีซิ”“เอ่อ ระ เรากำลังจะเดินไปไหนครับ?”อุ่นใจเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกักระมัดระวังด้วยเพราะไม่แน่ใจว่าตนเองเอ่ยอะไรผิดไปรึเปล่า“เรากำลังไปหาเจ้าก้อน” แต่คำตอบพร้อมสายตาพราวระยับทำให้อุ่นใจต้องหลบสายตาอย่างงุนงงปนเขินอายนี่เขาพลาดอะไรไ

ราวแรกจบไปใน 5 นาที อุ่นใจมองบรรดาพนักงานที่เดินกันขวักไขว่ไปมาอย่างหัวหมุน บรรดาเสื้อผ้าที่ไม่เข้าตาถูกเคลื่อนย้ายออกอย่างรวดเร็ว ราวต่อไปถูกนำมาแทนที่“เอาสูทเซตนี้แต่สีน้ำเงิน มีไหม?”“เชิ้ตขาวมีผ้ากี่แบบ?”“ชุดสูทนี่เนื้อผ้าอะไร?”“แล้วนี่คอลเลกชันล่าสุดรึเปล่า?” เสียงเข้มเอ่ยถามจนพนักงานปาดเหงื่อตอบคำถามแทบจะไม่ทันชะ ชุดสูทด้วยเหรอ เขาไม่มีความจำเป็น หรือจะต้องไปไหนที่จะต้องใส่สูท แต่พอจะเอ่ยแย้ง คนตัวโตตรงหน้าก็เลือกชุดสูทเสร็จเรียบร้อยและกำลังมุ่งหน้าไปยังราวต่อไป“สีนี้แก่ไป เอาออก”“อันนี้ไม่ชอบ ไม่เอา”“เตรียมสีขาวกับสีดำไว้ด้วย”อุ่นใจกลืนน้ำลายกับคำสั่งและกองเสื้อผ้าที่แขวนรอเขาอยู่ในห้องลอง..นี่เขาต้องลองทุกชุดเลยเหรอ? คราวเลือกชุดให้ใกล้รักเขาว่าก็เกินไปแล้วนะ แต่พอถึงคราวของเขาเรียกได้ว่านี่มันบ้าระห่ำชัด ๆ“ค..คุณ คุณครับ”“ว่าไง?”คนที่ถูกเรียกยังคงเดินเลือกชุดไม่หยุด มีแค่เสียงตอบรับลอยมาเท่านั้นจนอุ่นใจต้องเดินไปหาอีกฝ่าย“พอก่อนนะครับ” ทศกัณฐ์หันกลับมามองชายเสื้อที่ถูกอีกฝ่ายดึงรั้ง“แค่นี้อุ่นก็ลองไม่ทันแล้ว” คนหน้าหวานเงยหน้าสบตาคนตัวใหญ่“อืม งั้นก็ลองเท่านี้ไป

อุ่นใจเริ่มทำอะไรไม่ถูกในตอนที่สติเริ่มกลับคืนมาเขาทำอะไรลงไป!เขามีอะไรกับคุณในห้องลองเสื้อผ้า!!บ้าจริง ๆ อุ่นใจ!!คนข้างนอกต้องรู้แน่ ๆ! อุ่นใจมัวแต่ตกอยู่ในความวิตกกังวลจนลืมสังเกตไปว่าคนตัวใหญ่ที่ช่วยใส่เสื้อผ้าให้เขากำลังลอบอมยิ้มอย่างถูกใจ“เสร็จแล้ว” อุ่นใจเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ยังคงสีหน้านิ่งแต่ดวงตาพราวระยับสุขสม“คุณ!”“หืม?”“เพราะคุณเลย!” ร่างบางเริ่มขู่ฟ่อออกมาอย่างลืมตัว“เพราะฉัน?”“คนข้างนอกต้องรู้แน่ ๆ ว่าเราทำอะไรกัน!”“แล้ว?”“คุณ!!”“กลับบ้านได้แล้ว อยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?”ฝ่ามือหนาเอื้อมมาติดกระดุมคอให้จนมิด“อื้อ อึดอัด”“ติดไว้ก่อนเดี๋ยวคนอื่นเห็นลายลูกไม้นะ”“!!!”สิ้นคำพูดกระซิบของอีกฝ่ายอุ่นใจถึงได้ตระหนักว่าตนเองยังคงสวมชุดลูกไม้อยู่ข้างใน แต่ยังไม่ทันที่จะทัดทานมือบางก็ถูกจับจูงเตรียมจะก้าวเท้าออกจากห้องลองชุด“ดะ เดี๋ยว”“?”“ถะ ถอดชุดข้างในออกก่อน” ความร้อนจัดที่ลามไปทั่วหน้าทำให้อุ่นใจรู้ได้ทันทีว่าตนเองหน้าแดงแค่ไหน“ไม่ต้องถอดหรอกใส่ไว้ทั้งคืนนี่แหละ”“คุณ!!!”“แล้วก็..”อุ่นใจก้าวถอยหลังทันทีที่สบสายตาพราวระยับที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์“...กินมูมม

ระหว่างที่รถมุ่งตรงไปข้างหน้าอุ่นใจพยายามหันไปมองทางด้านหลังที่น้องชายตัวน้อยนั่งอยู่ด้วยความเป็นห่วงเด็กชายใกล้รักนั่งตัวกลมอยู่บน car seat ตัวเดิมเพิ่มเติมคือหนังสือนิทานเล่มโตในมือ นัยน์ตาใสกวาดมองภาพสีสวยอย่างสนอกสนใจจนแทบจะลืมความอึดอัดคับแน่นที่ตนเองไม่ชอบ“เลิกหันไปมองได้แล้ว เจ้าก้อนชินกับ car seat แล้ว”คนขับร่างยักษ์ดึงมืออุ่นใจไปกุมไว้บนตัก“แต่เมื่อวานยังนั่งเบะปากอยู่เลยครับ”“เจ้าก้อนเก่งแล้ว วันก่อนตอนกลับกับฉันยังไม่เห็นเป็นอะไร”อุ่นใจหันไปมองค้อนอีกฝ่าย“ก็คุณเอาไอติมมาล่อน้อง นี่ฟันผุหมดปากแล้วรึยังก็ไม่รู้กินแต่ของหวาน”“ขี้บ่น”“ไม่ได้ขี้บ่นซะหน่อย อุ่นพูดความจริง ตั้งแต่มาอยู่กับคุณ ใกล้รักกลมขึ้นทุกวัน ๆ ไม่รู้ตอนนี้น้ำหนักเกินมาตรฐานกลายเป็นเด็กอ้วนไปแล้วรึยังก็ไม่รู้”ทศกัณฐ์อมยิ้มมองคนข้าง ๆ ที่เดี๋ยวนี้ชักจะช่างพูดช่างคุยขึ้นไปทุกวัน“ยังต้องสงสัยอีกเหรอ กลมดิกจนตัวจะแตกแล้วน่ะ”“คุณ! อย่าว่าน้อง”“ดุเก่ง”“อุ่นไม่ได้ดุซะหน่อย”ชายหนุ่มลูบหลังมือสวยไปมาเบา ๆ เสียงเรียกแทนตัวเองว่า อุ่นอย่างนั้น อุ่นอย่างนี้ พลอยทำให้เขาอมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เย็นนี้ฉันต

“น้องใกล้น่ารักมากเลย กี่ขวบแล้วเหรอ?”“ขวบกว่าแล้ว กำลังซนได้ที่เลยล่ะ”“ดีจัง เราเป็นลูกคนเล็กเลยอยากมีน้องชายแบบนี้บ้าง...แป๊บนึงนะอุ่น” ประโยคสุดท้ายเหนือหันมาขออนุญาตก่อนที่จะกดรับสายของใครบางคน“รอที่เดิม..อืม ไม่ต้องรีบรอได้ เออ รู้แล้ว! กูบอกว่ารอได้! ไม่คิดถงคิดถึงห่าไรทั้งนั้น!! แค่นี้นะกูคุยกับเพื่อนอยู่! สิงห์! อย่ากวนตีน จะมาก็รีบมา!..เอ่อ โทษทีนะอุ่น”“อิจฉาคนมีความรักจังเลยน๊าาา”“เอ่อ คือว่า..”“พี่สิงห์ดูรักเหนือมากเลยนะ ตอนอยู่ที่ผับพูดถึงแต่เหนือจนทุกคนพากันอยากเห็นตัวจริงกันหมดแล้ว” อุ่นใจมองคนข้าง ๆ ที่หน้าเริ่มขึ้นสีจนปิดไม่มิด“สิงห์ก็ชอบเวอร์ไปอย่างนั้น อุ่นก็อย่าไปฟังเยอะ”อุ่นใจมองคนตรงหน้าแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจกับเรื่องของตนเองจนอดที่จะเอ่ยปากหลุดความในใจออกมาไม่ได้“ดีจังเลยนะการที่ได้สมหวังในความรัก..อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ต้องเจ็บปวด”“อุ่น..” เสียงเรียกจากเหนือทำให้อุ่นใจเงยหน้าขึ้นสบตา“จริง ๆ แล้วเรามีความสุขได้ถึงแม้ว่าจะไม่สมหวังในความรักนะ..ความรักไม่เคยทำร้ายใครไม่ได้ทำให้ใครเจ็บปวด แต่ความคาดหวังจากความรักต่างหากที่ทำให้เราต้องเจ็บอยู่เสมอ..เราเชื่อเสมอว่