Lahat ng Kabanata ng อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Kabanata 41 - Kabanata 50

ไม่มีวัน!เขาจะครอบครองกวางน้อยตัวนี้คนเดียวเท่านั้น!“อ๊ะ!! อ๊าา จะเจ็บ อ๊า..คุณ บะ เบา”ปัก ๆ ๆ ๆแรงกรุ่นโกรธแปรเปลี่ยนมาเป็นแรงกระแทกปัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“เธอเป็นของฉัน! อุ่นใจ” ร่างบางถูกกระแทกกระทั้นจนไหวคลอน“อ่ะ..อา..อึก..ค คุณ ละ ลึกไป..อึก”เสียงสะอื้นหลุดรอดพร้อมกับสองมืออ้อนวอนไขว้คว้าหาแหล่งยึดพิงจากคนเบื้องบน“เธอเป็นของใคร บอกฉันอุ่นใจ!” คนตัวใหญ่กระแทกเข้ามาไม่ขาดสายโดยไม่สนใจคำเว้าวอนปัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“อื้ออ.อ..อึกก..อะ..อ๊ะ..ขะ ของ..คุณ อึก!”คำตอบที่ถูกใจทำให้ทศกัณฐ์ยอมก้มลงไปให้อีกฝ่ายกอด มอบจูบหวามเป็นรางวัลให้แก่ความช่างพูด สองมือแกร่งเหนี่ยวรั้งขาเรียวขึ้นสูงป้อนตัวตนให้อีกฝ่ายจนลึกสุดโคน โหมทะยานถี่เร็วจนสุดใจพับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ “อ่า..อา..อ๊าาาาาา”อุ่นใจถูกแรงสวาทกระแทกดั่งพายุโหมกระหน่ำ ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ความร้อนเร่าไต่ระดับพุ่งขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว แรงควบทะยานควบขี่จนอุ่นใจทนไม่ไหวระเบิดความร้อนแรงปลดปล่อยความสุขสมออกมา แรงอารมณ์ทำให้ร่างบางพร่าเบลอหัวสมองขาวโพลน อุ่นใจทั้งตอดรัด ทั้งสั่นกระตุกหมดความความคุมตัวใด ๆ สติสัมปชัญญะพร่ามัวไม่รับ

ร่างอ่อนปวกเปียกที่ชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำถูกวางลงบนที่นอน“อืออ..ออ มะ..ไม่ไหวแล้ว ผม..เหนื่อย” เสียงแผ่วเบาประท้วงในตอนที่ถูกจับพลิกตัวให้อยู่ในท่าคลานโดยที่มีลิ้นสากตามมาขบเม้มที่ก้อนเนื้อนุ่ม“อ๊าา..า..”ทศกัณฐ์ใช้ฝ่ามือร้อนฟอนเฟ้นบีบขยำจนก้อนเนื้อแดงก่ำก่อนที่จะแหวกออกเผยให้เห็นรอยจีบบวมช้ำที่ถูกเขาข่มเหงรังแกด้วยความเอ็นดู“อ๊ะ! ยะ อย่าเลีย อื้ออ”ร่างบางเชิดหน้ากระดกบั้นท้ายหลุดครางเสียงหลง ในตอนที่ถูกริมฝีปากร้ายกาจพร่างพรมไปตามรอยแยก ลิ้นร้อนละเลงรอบรูอุ่นชื้นทั้งเล็มทั้งเลียจนเสียงหวานครางไม่เป็นศัพท์กวางป่าตัวน้อยสีขาวของเขาตอนนี้แปรเปลี่ยนกลายเป็นสีชมพูระเรื่อโดยเฉพาะที่แก่นกายสีหวานที่กำลังชูชัน อุ้งมือสากเอื้อมไปลูบคลำท่อนเนื้อสีชมพูหวานด้วยความเอ็นดู“อื้อออ..อ..อาาา”ทศกัณฐ์ทั้งลูบ ทั้งคลึง ทั้งชักนำจนปลายเริ่มฉ่ำเยิ้ม เขาจงใจทำให้คนตัวเล็กมันวาวเปียกชื้นไม่ว่าจะเป็นที่โพรงกุหลาบสีสวยหรือว่าจะเป็นแก่นกายสีสด เขาต้องการจะกลืนกินคนตรงหน้าให้หมดทุกตารางนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นก้อนเนื้อเนียนนุ่มหรือว่าจะเป็นซอกขาหอมกรุ่น เขาต้องการจะตีตราจองทุกซอกทุกมุมให้เจ้าตัวได้รู้ว่าร่างกายนี

อุ่นใจรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนที่แสงแดงอ่อน ๆ จากภายนอกส่องกระทบเปลือกตา“ซี๊ดดดด” ร่างบางร้องออกมาในตอนที่ขยับตัวหมายคลายความเมื่อยขบแต่ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ช่วงล่างทำให้เขาต้องหยุดชะงัก“ยังเจ็บอยู่เหรอ” เสียงแข็ง ๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นมาข้าง ๆ หูจนอุ่นใจเผลอชันตัวลุกนั่งอย่างรวดเร็ว“โอ๊ย!”“จะรีบลุกทำไม!”น้ำเสียงดุ ๆ กับคิ้วเฉียงที่ขมวดมุ่นเข้าหากันของคนตรงหน้าทำให้อุ่นใจได้แต่มองอย่างตกตะลึงมือหนาเอื้อมมาสัมผัสซอกคอเขาอย่างแผ่วเบา“ตัวยังร้อนอยู่เลย”“ปะ ปล่อย ผมจะกลับบ้าน” ความเจ็บจี๊ดที่ข้อพับแขนทำให้อุ่นใจต้องก้มหน้าลงไปมองสายน้ำเกลือ?แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่อาจเหนี่ยวรั้งจิตใจอันพะว้าพะวงของเขาได้“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น”“มะ ไม่ ผมจะ..”“ฉันตกลง” มือบางชะงักงันทันทีในตอนที่เตรียมจะกระตุกสายน้ำเกลือออก“?!?!?”“ฉันจะทำตามที่เธอต้องการ”อุ่นใจมึนงงกับคำพูดของอีกฝ่าย“คะ คุณหมายความว่ายังไง?”“ฉันจะช่วยใกล้รัก” อุ่นใจเบิกตากว้างมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง ความคิดเริ่มสับสนตีรวนวุ่นวายไปหมด...หมายความว่ายังไง?“ชะ ช่วยใกล้รัก?”“ใช่”คุณเขายอมตกลงที่จะ

ทศกัณฐ์ปล่อยให้สองคนพี่น้องกอดรัดกันอยู่บนเตียงส่วนตัวเองแยกตัวเดินไปยังห้องแต่งตัวที่เชื่อมกันอยู่ข้าง ๆ พอเดินออกมาก็พบว่า สองคนพี่น้องที่ก่อนหน้านี้คุยกับหงุงหงิงตอนนี้กลับเงียบเสียงไปซะแล้ว ชายหนุ่มตัดสินใจเดินกลับไปที่เตียงหลังใหญ่ที่อยู่ชิดกับกระจกใสยาวจรดเพดานก็พบว่าคนพี่หลับไปอีกรอบโดยที่มีคนน้องนอนตาแป๋วอยู่ในอ้อมกอดทศกัณฐ์ยืนสบสายตากับนัยน์ตากลมโตที่มองมายังเขาตาใส คิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม แต่ใบหน้ากลมแป้นกลับเลิกคิ้วเอียงคอมองตอบกลับมาอย่างไร้เดียงสาเช่นกันนี่เขามัวยืนทำอะไรอยู่ คาดหวังว่าเจ้าก้อนกลมนี่จะเข้าใจในสิ่งที่เขาถาม?ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมกับตัดสินใจหันหลังเดินออกจากห้องแต่ในจังหวะที่เขากำลังจะผลักประตูบานใหญ่ก็พลันได้ยินเสียงดังตุบ!“อึก!!” ตามด้วยเสียงเล็ก ๆ ที่ไม่คุ้นหูดังตามมา ชายหนุ่มหันกลับไปยังเตียงหลังใหญ่ก็พบกับก้อนกลมสีขาวกองอยู่บนพื้นหล่นจากเตียง?ชายหนุ่มสบเข้ากับดวงตาที่กำลังมีน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองหน่วยพร้อมกับปากยับยู่ยี่ที่กำลังเบะคว่ำลงช้า ๆ“งะ..แงะ แง”“ห้ามร้อง!”“ฮึก!” ก้อนกลมสะอื้นฮักทันทีที่ได้ยินเสียงเขา“ฮึก!”ปากเล็กสีชมพูเม้มเข้าหากันท

และก็เป็นอย่างที่คิด ผ่านไปสักพักเสียงสะอื้นก็เริ่มแผ่วลงตามจังหวะการลูบหลัง ทศกัณฐ์อดทนรอจนเสียงเล็ก ๆ เริ่มเงียบลงแล้วจึงพยายามดึงร่างกลมออกแต่มือน้อยนั่นกลับกอดรอบคอเขาไว้แน่น ชายหนุ่มก้มลงมองอีกฝ่ายให้ตายสิหลับสนิทคาอก!แล้วเขาจะทำยังไงกับน้ำตาที่เปียกเต็มคอเสื้อ ไหนจะน้ำมูกที่คาดว่าจะไหลย้อยเลอะคอเลอะผมเขาอีก และที่สำคัญเขาจะแกะเจ้าก้อนเปียกนี่ออกยังไงเดี๋ยวเขาจะมีประชุมต่อในไม่ช้า!!!ทศกัณฐ์ได้แต่นั่งขบกรามกุมขมับอดทนรอให้ก้อนเล็ก ๆ ที่บ่าตื่น แต่ไอ้ตัวกลมก็หลับได้หลับดี ขนาดเขานั่งประชุมตวาดลูกน้องผ่านโทรศัพท์เสียงดังลั่นก็ยังไม่ตื่น แต่จะว่าไปหลับแบบนี้ก็ยังดีกว่าแผดเสียงแบบก่อนหน้าคิดได้ดังนั้นเจ้าของห้องร่างใหญ่เลยปล่อยให้อีกฝ่ายหลับไปส่วนตนเองก็เปิดหน้าจอดูงานต่อ ทำไปได้สักพักก็มีสัญญาณขยุกขยิกไปมา เสียงดูดนิ้วจุ๊บจั๊บทำให้เขาเริ่มสังหรณ์ใจแปลก ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าตนเองหลงลืมอะไรบางอย่าง“ฮึก! ฮือ..อ” เสียงสะอื้นบวกกับเสียงดูดนิ้วเริ่มสั่นประสาทเขาอีกรอบ“ฮือ โน้มม ฮึก..กก”เอาละสิ! ปัญหาเก่าเพิ่งหมดไปปัญหาใหม่เริ่มตามมา เขาว่าเขาเริ่มนึกออกแล้วละว่าอะไรที่ขาดหายไป มือหน