LOGIN‘ใกล้รัก’ น้องชายต่างสายเลือดที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของ ‘อุ่นใจ’ กำลังตกอยู่ในอันตราย ทางเดียวที่อุ่นใจจะสามารถช่วยน้องชายได้นั่นก็คือการยอมตกเป็นของผู้ชายปากร้ายเจ้าอารมณ์อย่าง ‘ทศกัณฐ์’ อุ่นใจ ยอมกล้ำกลืนความอดสูใจ ยอมรับชะตากรรมของตนเอง คนอย่างทศกัณฐ์ที่ไม่เคยแยแสสิ่งใดคงปฏิบัติกับเค้าและน้องชายไม่ต่างกับเศษฝุ่นเศษดินข้างถนน แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด!! คุณเขาไม่เพียงไม่ดูถูก แต่คุณเขากลับดูแลใส่ใจอุ่นใจกับน้องชายเป็นอย่างดี...ดีเสียใจจนหัวใจดวงน้อยเริ่มจะสั่นไหว...ดีเสียจนอุ่นใจต้องยอมรับกับตนเองว่าเค้าได้ตกหลุมรักผู้ชายปากร้ายเจ้าอารมณ์คนนี้เข้าเสียแล้ว อุ่นใจจะทำอย่างไรต่อไปกับความรักที่ควรกักเก็บไว้ อุ่นใจจะทำอย่างไรความลับที่เริ่มเปิดเผยและทำให้ชีวิตพลิกผัน และที่สำคัญอุ่นใจ.....จะทำอย่างไรกับคนคนนั้น คนที่ดูเหมือนจะเป็นตัวจริงของคุณเขา....
View MoreDi sebuah kamar penginapan bernuansa klasik, Ratu Kanaya Rozana tampak terbaring lemah di ranjang. Wajahnya pucat. Kepala dan sebagian tubuhnya dibaluti perban, pun mata indah itu seolah redup saat dia menatap langit-langit dengan pandangan kosong.
Minggu lalu, gadis itu terjebak dalam sebuah musibah alam yang seketika mengubah statusnya menjadi istri kedua bagi Arkana Andromeda.
"Aku tidak pernah berpikir hidupku akan berakhir seperti ini," umpatnya menyesal kepada lelaki dengan penampakan luka serupa dirinya, kini duduk pada sebuah kursi di samping ranjang.
Susah payah gadis itu berjuang menahan air mata agar pertahanannya tidak runtuh, tetapi tidak berhasil sebab rasa sakit di dada terasa semakin menohok. Hingga bulir bening itu mulai luruh ke pipinya yang menirus. Membuat lelaki di sisi ranjang tadi serentak membuang pandangan ke arah yang berbeda.
"Tidak perlu berlagak menjadi korban, Naya. Aku yakin kau pasti sengaja menyusul kemari untuk membalas dendammu, kan?"
Pria itu kekasih Kanaya di masa lalu yang memilih pergi dari kehidupannya dengan alasan mencintai wanita lain.
"Omong kosong apa itu? Aku kemari untuk sebuah pekerjaan, bukannya membuntuti siapa-siapa!" protes Naya tidak terima.
Kanaya memberontak. Dia tidak pernah bermimpi akan bertemu dengan mantan kekasihnya itu. Sebab tujuan kedatangan ke kota impian Bougenville hanya untuk menjemput pekerjaan baru yang ditawarkan oleh Nyonya Sculptor kepadanya.
"Lalu kenapa bisa bersamaan dengan urusanku? Beraninya kau menjebakku, Naya!"
Arkana kembali membangkang sebab pernyataan Kanaya sama sekali tidak membuatnya percaya begitu saja.
"Apa kau masih mencintaiku, Nona Kanaya?" tekannya lagi dengan mengangkat salah satu sudut bibir, membuat Kanaya merasa semakin terpojok.
Sudah lama dia menyimpan dendam terhadap Arkana dan baru kali ini dirinya mendapat kesempatan untuk menyerang lelaki bajingan itu.
"Tutup mulutmu! Bahkan sejak kau pergi, aku tidak pernah berpikir untuk memilikimu apalagi sampai menjadi milikmu."
Arkana terbahak sumbang. Kali ini tatapannya sengaja dialihkan kepada Kanaya di ranjang. Menatap, menelisik penampilan lusuh gadis yang tubuhnya berbalut selimut tebal itu dengan pandangan menelanjangi.
"Hhh! Tapi ini kenyataan, Naya," cecarnya sinis dan memaksa Kanaya sigap mengalihkan pandangan tanpa ada keinginan bicara.
"Kau dan aku sama-sama terjebak dalam longsoran batu tua itu. Batu keramat yang membawa kita kepada hubungan pernikahan yang sah."
Lelaki itu berbicara lagi dengan suara paling rendah, tetapi cukup memancing emosi Kanaya.
"Dan hidupku berakhir menjadi istri keduamu?!"
Sungguh sebuah keanehan, tetapi itulah kenyataan. Kanaya ingin berteriak keras, tetapi Arkana sudah mendahuluinya.
"Apa kau lupa saat dievakuasi warga, waktu itu? Mereka bilang ini perusakan wilayah keramat dan sanksinya sangat berat. Kurasa kau belum cukup tuli untuk mendengarkannya, Nona."
Kanaya bergeming. Dia sadar, pertengkaran kecil itu telah membawa bencana besar bagi hidupnya. Batu ceper yang dipijaknya sewaktu berdebat dengan Arkana, tiba-tiba saja terlepas dari dudukan saat Arkana dalam keadaan emosi melompat naik hingga menyeret mereka ke dasar jurang berketinggian kurang lebih dua meter.
"Kau yang membuat kita terjebak dalam pelanggaran ber-sanksi. Apa itu salahku?"
Kanaya tidak terima disudutkan sendirian. Arkana juga terlibat dalam kesalahan itu, bukan?
"Tapi kau yang menjatuhkan batu ceper itu!"
Ya, warga kampung pegunungan Rosellie memiliki sanksi berat yang tidak main-main terhadap para pelanggar tradisi mereka. Sebab menurut adat setempat, kerusakan tersebut hanya akan mengundang malapetaka besar jika diabaikan.
"Hei, kau yang lebih dulu menyerangku, Naya! Asal datang saja langsung mengamuk. Memangnya siapa dirimu?"
Dengan dalih kerusakan itu pula, warga pegunungan sigap menikahkan Kanaya dan Arkana secara istiadat Rosellie.
"Oh, perkampungan terkutuk.” Naya mendumal dengan frustrasi. Lalu, dengan wajah kesal dan amarah, Naya berteriak, seolah menantang pria itu. “Kalau begitu talak aku sekarang!"
“ไหนกระเป๋าของฉัน!!”เรียวนิ้วสวยรีบกระชากถุงใบใหญ่ไปจากมืออุ่นใจทันที พร้อมกับสำรวจตรวจตราของในถุงอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วจึงเงยหน้ามองกลับมายังอุ่นใจ“อ้าว แล้วจะยืนอยู่ทำไม! อ้อ..ฉันคงยังไม่ได้บอกสินะ ว่ากัณฐ์เปลี่ยนใจแล้ว คืนนี้กัณฐ์กับใกล้รักจะนอนค้างที่นี่ หมดหน้าที่ของเธอแล้วก็กลับไปได้แล้ว!”ปัง!เสียงปิดประตูใส่หน้าไม่ดังเท่ากับเสียงหัวใจแตกสลายที่ดังกึกก้องอยู่ภายในอุ่นใจได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ไม่มีคำพูด ไม่มีคำบรรยาย ไม่มีความรู้สึกอื่นใดหลงเหลือ มีเพียงแค่ความเสียใจและหยาดน้ำใส ๆ ที่ไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัวคุณ..กับ..ใกล้รัก นอนค้างที่นี่...ประโยคคำพูดของคนตาสีฟ้าวนเวียนกึกก้องอยู่ในหัว อุ่นใจไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลายืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน อุ่นใจไม่รู้ว่าตัวเองลงมาจากลิฟต์ได้ยังไง รู้ตัวอีกทีร่างบางก็กำลังยืนเคว้งคว้างอยู่ที่หน้าคอนโดหรู น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดที่เขามีบางเบาลง อุ่นใจก้าวเท้าไปอย่างไร้จุดหมาย ทุกอย่างเริ่มชัดเจนแต่จุดที่เขามีสิทธิ์ยืนกลับเริ่มเลือนราง เวลาที่มีคงจะเริ่มนับถอยหลังลงไปช้า ๆ ..ไม่สิ มันอาจจะหมดลงในตอนนี้แล้วก็เป็นได้
หลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยอุ่นใจหันกลับมาก็พบว่าคนที่ขอติดสอยห้อยตามมาด้วยกำลังถูกทั้งพนักงานขาย และบรรดาลูกค้าวัยรุ่นกำลังรุมขอถ่ายรูปและขอลายเซ็นอุ่นใจได้แต่ยืนทำตัวไม่ถูก นี่เขาควรจะแยกตัวกลับเลยหรือควรจะต้องรอให้อีกฝ่ายเสร็จธุระก่อนแล้วถึงค่อยร่ำลา แต่ดูจากที่อีกฝ่ายกำลังถูกติดพันอยู่ถ้าเขาแยกกลับก่อนก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ร่างบางคิดได้อย่างนั้นแล้วจึงเตรียมจะหันหลังเดินจากไปแต่ก็ถูกเสียงคนคนเดิมเรียกตัวไว้“เดี๋ยวครับน้องอุ่น.. พี่ขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมากนะครับ ฝากผลงานล่าสุดด้วยนะครับ”ซันรีบบอกลาแฟนคลับพร้อมกับคว้าบรรดาถุงใบเล็กใบใหญ่จากพนักงานขายแล้วเดินตามอุ่นใจไปในทันที“ขอโทษด้วนนะครับน้องอุ่น ไม่คิดว่าจะมีคนจำได้ขนาดว่าใส่หมวกดีแล้ว” ซันบ่นออกมาพร้อมกับขยับหมวกให้ปิดลงมามากขึ้น“ไม่เป็นไรครับ”อุ่นใจมองคนตัวสูงอีกครั้ง ‘ซัน’ สงสัยจะเป็นคนเดียวกันกับที่นนเน่เพิ่งกรี๊ดให้ฟังเมื่อวันก่อนว่าเป็นนายแบบหนุ่มไฮโซที่กำลังมาแรงอยู่ในขณะนี้“อยู่กับน้องอุ่นแล้วพี่สบายใจดีจัง ขอบคุณนะครับที่ให้ความเป็นส่วนตัวกับพี่”อุ่นใจไม่รู้จะตอบกลับไปว่ายังไง จะให้บอกว่าเขาเพิ่งจะนึก
อุ่นใจเหม่อมองออกไปนอกตัวรถที่ติดฟิล์มดำ เขาแจ้งจุดหมายปลายทางกับพี่เกรียงไกรไว้ตั้งแต่ตอนขึ้นรถแล้วว่าให้ไปรับของ และพาเขาไปส่งที่คอนโดคุณภีมแล้วกลับไปได้เลย“พอไปส่งคุณอุ่นเสร็จให้ผมกลับเลยเหรอครับ?”“ครับ คุณเขาบอกให้ผมรอกลับพร้อมกันครับ”“ได้ครับ”หลังจบบทสนทนาอุ่นใจก็มองไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง พระอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยผ่านและลาลับ วันนี้บรรยายกาศรอบกายช่างแสนเศร้า คงจะเป็นเพราะอารมณ์ที่หม่นมัวเลยพาทำให้แสงสีทองดูหม่นหมอง ร่างบางมองต้นไม้และท้องฟ้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสะดุดตากับใครบางคนในจังหวะที่รถกำลังเลี้ยวออกจากบริเวณคณะนั่นคนที่เขาเพิ่งรู้จักเมื่อสักครู่นี้นี่...“พี่เกรียงไกรครับหยุดรถก่อนครับ” อุ่นใจบอกพี่ชุดดำทันทีที่เห็นใครบางคนกำลังต้องการความช่วยเหลือทันทีที่รถจอดสนิทอุ่นใจก็ไม่รีรอรีบลงจากรถไปถามอีกฝ่ายทันที“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”“น้องอุ่น?”ชายหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งรู้จักกันหันมาทำหน้าแปลกใจที่เห็นคนที่เข้ามาทักตนเอง“รถเสียเหรอครับ?” อุ่นใจเดินเข้าไปหาคนที่กำลังยืนอยู่หน้าฝากระโปรงรถสปอร์ตคันหรูสีแดง“ใช่ครับ ไม่รู้เป็นอะไร อยู่ ๆ เครื่องก็ดับ”“โทรตามช่างรึยังครั
อุ่นใจเลือกที่จะเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเจอต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเย็นอยู่ที่ริมสระบัวสระใหญ่ ร่างบางหย่อนกายนั่งลงใช้ลำต้นหนาเป็นแหล่งพักพิงเพื่อทำจิตใจให้สงบสายลมเย็นสดชื่นกับเสียงนกที่หยอกล้อกันแผ่วเบาทำให้อุ่นใจคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ ในอดีตตอนที่ยายยังมีชีวิตอยู่ยายชอบพาเขาไปยังวัดแห่งหนึ่งเป็นประจำ อุ่นใจจำได้ดีว่าที่วัดแห่งนั้นมีต้นไม้ร่มรื่นและมีสระบัวสระใหญ่คล้ายกับสระบัวแห่งนี้อยู่อุ่นใจมองออกไปยังพื้นผิวน้ำอย่างล่องลอย..เขาคิดถึงยายเหลือเกิน ยายเพิ่งจากไปไม่นาน แต่ทำไมสำหรับเขาแล้วมันช่างดูเหมือนผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้หลายเดือนที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นในชีวิตมากมาย ทั้งความทุกข์ ความสุข ความสมหวัง และความผิดหวัง ทุก ๆ อย่างให้บทเรียนอันมีค่ามากมายให้แก่อุ่นใจ ทุก ๆ ผลมาจากเหตุของการกระทำ อุ่นใจก้มหน้ายอมรับกับทุก ๆ ทางที่ตนเองเลือกเดิน เขาไม่เคยเสียใจที่ได้เจอกับใครบางคน ได้รับความช่วยเหลือและความเมตตาจากคนที่แสนอบอุ่น ถึงแม้ในตอนแรกจะต้องเสียน้ำตาไปกับความเข้าใจผิดอยู่บ้าง แต่หลัง ๆ มาทุกอย่างกลับเริ่มดีขึ้นและ…ดีขึ้นมากจนเขาเผลอมอบหัวใจให้กับใครคนนั้นไ
“อุ่นใจ!”อุ่นใจหยุดดิ้นทันทีในตอนที่อีกฝ่ายเอ่ยเสียงดุขึ้นก็ได้! รอให้หลับก่อนเขาค่อยย่องหนีออกไปก็ได้!คิดได้อย่างนั้นเขาเลยยอมนอนอยู่นิ่ง ๆ มองดูลายสักแปลกตาบนแผงอกข้างขวาที่ยาวต่อเนื่องไปยังหัวไหล่และท่อนแขน ลายสักที่สวยงามดึงดูดสายตาจนอดไม่ได้ที่จะไล้นิ้วไปตามลายเส้นเบา ๆ เขาไม่เคยเห็นลายสักใ
สายตาร้อนแรงของร่างหนาละลงมาอ้อยอิ่งอยู่ที่ริมฝีปาก ความรู้สึกคล้ายถูกสัมผัสลูบไล้ผ่านทางสายตาทำให้อุ่นใจรู้สึกลำคอแห้งผากจนต้องเผลอเลียริมฝีปาก“ไม่มีใครบอกเหรอ ว่าเวลาอยู่บนตัวคนอื่น อย่าทำหน้ายั่วอย่างนั้น”“มะ ไม่ได้ยั่ว”ร่างบางอยากจะตะโกนตอบโต้ไปสุดเสียง แต่เสียงที่เอ่ยออกมากลับกลายเป็นแผ่วเบ
ไม่มีวัน!เขาจะครอบครองกวางน้อยตัวนี้คนเดียวเท่านั้น!“อ๊ะ!! อ๊าา จะเจ็บ อ๊า..คุณ บะ เบา”ปัก ๆ ๆ ๆแรงกรุ่นโกรธแปรเปลี่ยนมาเป็นแรงกระแทกปัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“เธอเป็นของฉัน! อุ่นใจ” ร่างบางถูกกระแทกกระทั้นจนไหวคลอน“อ่ะ..อา..อึก..ค คุณ ละ ลึกไป..อึก”เสียงสะอื้นหลุดรอดพร้อมกับสองมืออ้อนวอนไขว้คว้าหาแหล่ง
ร่างบางเดินไปเดินมาอยู่หน้าเตียง พยายามอย่างหนักในการหาทางออกให้กับเรื่องนี้...แอบหนีออกไปคงจะไม่รอดพี่ชุดดำยืนคุมเข้มขนาดนี้ หรือว่าจะรอให้ถึงมหา’ลัยก่อนแล้วค่อยแอบออกไปหาน้อง แต่ว่าอุ่นใจก็ไม่อยากจะเสียการเรียน หรือว่าทำทีขอแวะซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อแล้วแอบหลบออกไป แต่ดูท่าตามติดขนาดนี้คงยากที่จะ





