อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series

อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series

last updateLast Updated : 2026-02-24
By:  KarinrumpaOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
140Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

‘ใกล้รัก’ น้องชายต่างสายเลือดที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของ ‘อุ่นใจ’ กำลังตกอยู่ในอันตราย ทางเดียวที่อุ่นใจจะสามารถช่วยน้องชายได้นั่นก็คือการยอมตกเป็นของผู้ชายปากร้ายเจ้าอารมณ์อย่าง ‘ทศกัณฐ์’ อุ่นใจ ยอมกล้ำกลืนความอดสูใจ ยอมรับชะตากรรมของตนเอง คนอย่างทศกัณฐ์ที่ไม่เคยแยแสสิ่งใดคงปฏิบัติกับเค้าและน้องชายไม่ต่างกับเศษฝุ่นเศษดินข้างถนน แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด!! คุณเขาไม่เพียงไม่ดูถูก แต่คุณเขากลับดูแลใส่ใจอุ่นใจกับน้องชายเป็นอย่างดี...ดีเสียใจจนหัวใจดวงน้อยเริ่มจะสั่นไหว...ดีเสียจนอุ่นใจต้องยอมรับกับตนเองว่าเค้าได้ตกหลุมรักผู้ชายปากร้ายเจ้าอารมณ์คนนี้เข้าเสียแล้ว อุ่นใจจะทำอย่างไรต่อไปกับความรักที่ควรกักเก็บไว้ อุ่นใจจะทำอย่างไรความลับที่เริ่มเปิดเผยและทำให้ชีวิตพลิกผัน และที่สำคัญอุ่นใจ.....จะทำอย่างไรกับคนคนนั้น คนที่ดูเหมือนจะเป็นตัวจริงของคุณเขา....

View More

Chapter 1

Chapter 1

Di sebuah kamar penginapan bernuansa klasik, Ratu Kanaya Rozana tampak terbaring lemah di ranjang. Wajahnya pucat. Kepala dan sebagian tubuhnya dibaluti perban, pun mata indah itu seolah redup saat dia menatap langit-langit dengan pandangan kosong. 

Minggu lalu, gadis itu terjebak dalam sebuah musibah alam yang seketika mengubah statusnya menjadi istri kedua bagi Arkana Andromeda.

"Aku tidak pernah berpikir hidupku akan berakhir seperti ini," umpatnya menyesal kepada lelaki dengan penampakan luka serupa dirinya, kini duduk pada sebuah kursi di samping ranjang.

Susah payah gadis itu berjuang menahan air mata agar pertahanannya tidak runtuh, tetapi tidak berhasil sebab rasa sakit di dada terasa semakin menohok. Hingga bulir bening itu mulai luruh ke pipinya yang menirus. Membuat lelaki di sisi ranjang tadi serentak membuang pandangan ke arah yang berbeda.

"Tidak perlu berlagak menjadi korban, Naya. Aku yakin kau pasti sengaja menyusul kemari untuk membalas dendammu, kan?"

Pria itu kekasih Kanaya di masa lalu yang memilih pergi dari kehidupannya dengan alasan mencintai wanita lain.

"Omong kosong apa itu? Aku kemari untuk sebuah pekerjaan, bukannya membuntuti siapa-siapa!" protes Naya tidak terima.

Kanaya memberontak. Dia tidak pernah bermimpi akan bertemu dengan mantan kekasihnya itu. Sebab tujuan kedatangan ke kota impian Bougenville hanya untuk menjemput pekerjaan baru yang ditawarkan oleh Nyonya Sculptor kepadanya.

"Lalu kenapa bisa bersamaan dengan urusanku? Beraninya kau menjebakku, Naya!"

Arkana kembali membangkang sebab pernyataan Kanaya sama sekali tidak membuatnya percaya begitu saja.

"Apa kau masih mencintaiku, Nona Kanaya?" tekannya lagi dengan mengangkat salah satu sudut bibir, membuat Kanaya merasa semakin terpojok.

Sudah lama dia menyimpan dendam terhadap Arkana dan baru kali ini dirinya mendapat kesempatan untuk menyerang lelaki bajingan itu.

"Tutup mulutmu! Bahkan sejak kau pergi, aku tidak pernah berpikir untuk memilikimu apalagi sampai menjadi milikmu."

Arkana terbahak sumbang. Kali ini tatapannya sengaja dialihkan kepada Kanaya di ranjang. Menatap, menelisik penampilan lusuh gadis yang tubuhnya berbalut selimut tebal itu dengan pandangan menelanjangi.

"Hhh! Tapi ini kenyataan, Naya," cecarnya sinis dan memaksa Kanaya sigap mengalihkan pandangan tanpa ada keinginan bicara.

"Kau dan aku sama-sama terjebak dalam longsoran batu tua itu. Batu keramat yang membawa kita kepada hubungan pernikahan yang sah."

Lelaki itu berbicara lagi dengan suara paling rendah, tetapi cukup memancing emosi Kanaya.

"Dan hidupku berakhir menjadi istri keduamu?!"

Sungguh sebuah keanehan, tetapi itulah kenyataan. Kanaya ingin berteriak keras, tetapi Arkana sudah mendahuluinya.

"Apa kau lupa saat dievakuasi warga, waktu itu? Mereka bilang ini perusakan wilayah keramat dan sanksinya sangat berat. Kurasa kau belum cukup tuli untuk mendengarkannya, Nona."

Kanaya bergeming. Dia sadar, pertengkaran kecil itu telah membawa bencana besar bagi hidupnya. Batu ceper yang dipijaknya sewaktu berdebat dengan Arkana, tiba-tiba saja terlepas dari dudukan saat Arkana dalam keadaan emosi melompat naik hingga menyeret mereka ke dasar jurang berketinggian kurang lebih dua meter.

"Kau yang membuat kita terjebak dalam pelanggaran ber-sanksi. Apa itu salahku?"

Kanaya tidak terima disudutkan sendirian. Arkana juga terlibat dalam kesalahan itu, bukan?

"Tapi kau yang menjatuhkan batu ceper itu!"

Ya, warga kampung pegunungan Rosellie memiliki sanksi berat yang tidak main-main terhadap para pelanggar tradisi mereka. Sebab menurut adat setempat, kerusakan tersebut hanya akan mengundang malapetaka besar jika diabaikan.

"Hei, kau yang lebih dulu menyerangku, Naya! Asal datang saja langsung mengamuk. Memangnya siapa dirimu?"

Dengan dalih kerusakan itu pula, warga pegunungan sigap menikahkan Kanaya dan Arkana secara istiadat Rosellie.

"Oh, perkampungan terkutuk.” Naya mendumal dengan frustrasi. Lalu, dengan wajah kesal dan amarah, Naya berteriak, seolah menantang pria itu. “Kalau begitu talak aku sekarang!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
140 Chapters
Chapter 1
ท่ามกลางเสียงบีตส์ทุ้มดังกระหึ่ม แสงสีสาดส่องบาดตา ผู้คนออกมาวาดลวดลายกันอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินแหวกฝูงชนตรงเข้าไปยังบาร์เครื่องดื่ม ถึงแม้จะมีสีหน้าเรียบนิ่งติดจะไปทางหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาที่มีนั้นลดน้อยลง ความหยิ่งผยองที่ส่งผ่านออกมาทางแววตากับท่าทีที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใดกลับยิ่งช่วยดึงดูดให้ทั้งสาว ๆ และหนุ่ม ๆ ละแวกนั้นอยากจะพาตนเองมาเข้าใกล้แนบชิด“วง ARO เล่นกี่โมง?”เสียงทุ้มถามขึ้นมาหลังจากที่สั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์เป็นที่เรียบร้อย“เพิ่งเล่นจบไปเมื่อกี้เองครับ” คิ้วเข้มขมวดมุ่นกับคำตอบที่ได้รับเสียเวลาชะมัด! ไอ้สิงห์ก็ไม่ยอมบอกเวลาที่แน่นอน! แล้วจะออดิชันอยู่ไม่กี่วันข้างหน้าอยู่แล้วจะให้เขามาดูลาดเลาทำไมก็ไม่รู้!‘ทศกัณฐ์’ อดไม่ได้ที่จะก่นด่าหุ้นส่วนรุ่นน้องในใจ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะมันย้ำนักย้ำหนาให้แวะมาดูรุ่นน้องที่มันรู้จักร้องเพลง เขาก็ไม่มีทางเสียเวลาพักผ่อนอันมีค่าของตัวเองย่างกรายเข้ามาในนี้เด็ดขาด“อะ..เอ่อ แต่อีกไม่เกิน 15 นาที วงต่อไปก็จะขึ้นเล่น ถ้าคุณสนใจเราสามารถหาโต๊ะส่วนตัวให้ได้นะครับ”“ไม่เป็นไร ขอบใจมาก”ทศกัณฐ์
Read more
Chapter 2
แล้วก็เป็นอย่างที่เขาคิด... คนที่เสนอตัวเข้ามาเลี้ยงเหล้าเขาเมาคอพับไปเรียบร้อยหลังจากที่ผ่านไปแค่ไม่กี่แก้ว ไม่รู้ว่าเมาจริงหรือว่าแกล้งเมากันแน่ แต่เขาก็ไม่ใส่ใจเท่าไรนักเพราะเด็กคนนี้นับว่าถูกใจเขาไม่น้อย ตั้งแต่ที่นั่งดื่มด้วยกันแล้วแววตาที่เหมือนจะกลัวแต่กลับไม่ยอมถอย ท่าทางที่เหมือนจะกล้าแต่กลับเขินอาย ความไร้เดียงสาที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความเร่าร้อนทำให้ชายหนุ่มอดใจแทบจะไม่ไหวสำหรับค่ำคืนนี้ทศกัณฐ์จัดการอุ้มคนตัวบางขึ้นมาวางไว้บนเตียง..สายตาคมไล่มองไปตั้งแต่ผิวขาวเนียนละเอียด ไปจนถึงแก้มสีแดงปลั่ง ความวาบหวามที่ดูไร้เดียงสาทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะละปลายนิ้วสากไปตามริมฝีปากสีสด ความอวบอิ่มทำให้เขาหลงใหลจนเกือบจะยั้งใจไม่อยู่ โดยเฉพาะในตอนที่นัยน์ตาหวานฉ่ำหรี่ปรือขึ้นมาสบสายตา ความเย้ายวนเริ่มมอมเมาจนเขาแทบจะถอนสายตาไม่ขึ้น เสียงหวาน พึมพำอะไรสักอย่างที่จับใจความไม่ได้ และเขาก็ไม่คิดสนใจจะฟังเมา?คิดว่าเขาจะเชื่ออย่างงั้นเหรอ?แต่ถ้าแสดงได้สมบทบาทขนาดนี้...เขาก็จะเล่นตามน้ำไปด้วยละกันชายหนุ่มก้มลงไปละเลียดชิมริมฝีปากนุ่ม“อืออออ”ทั้งเคล้าทั้งคลึงดูดชิมให้สมความหวานที่อีกฝ่ายมอ
Read more
Chapter 3
SHIT!ร่างกายของคนตัวเล็กกำลังจะบอกความจริงอะไรบางอย่าง แต่ชายหนุ่มก็ไม่มีเวลาได้คิดอะไรมากไปกว่านี้เพราะคนใต้ร่างกำลังถดตัวหนี“อื้ออ มะ ไม่เอาแล้ว จะ เจ็บ”“ชู่ววว” ทศกัณฐ์จ้องเข้าไปในดวงตาของคนตัวเล็ก“ฮืออ อ..อุ่นเจ็บ อื้ออ” หยาดน้ำสีใสเอ่อล้นนัยน์ตาสีสวย ปากสีแดงถูกเจ้าตัวขบจนแน่น ความร้อนและความฝืดเคืองจากช่องหลืบทำให้ชายหนุ่มได้แต่กดแช่ไว้อย่างนั้นแล้วหันไปปรนเปรอส่วนอ่อนไหวให้กลับมาชูชันอีกครั้ง“อ๊ะ!!” ทศกัณฐ์ใช้มือสากสัมผัสหยอกเย้ากับส่วนปลายเกลี่ยวนไปมาจนคนใต้ร่างเริ่มเปล่งเสียงครางอีกรอบ“อื้อ..อ๊าา..อะ” ชายหนุ่มก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอพร้อมกับขบชิมยอดอก“ตรงนี้เจ็บไหม?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามขณะที่ใช้ปลายลิ้นเลียยอดตุ่มไตสีสดแผ่วเบา“อ๊า มะ ไม่..ยะ อย่า อ๊ะ!”“ตรงนี้ล่ะ?” อีกมือก็เริ่มล่อลวงรูดรั้งแก่นกายหวานเร็วขึ้นสวบ ๆ ๆ ๆ ๆ“อื้ออ คะ..คุณ ”“อืม” ทศกัณฐ์ตอบรับอย่างถูกใจกับปฏิกิริยาของคนใต้ร่าง มือสากจับปลายขายกขึ้นเกี่ยวกับรอบเอวสอบแล้วดันปลายนิ้วเข้าไปอีกครั้ง“อ๊ะ! จะ..อื้ออ” กลีบปากหวานถูกปิดด้วยจูบร้อนแรง ทศกัณฐ์ดูดดึงลิ้นเรียวโน้มน้าวให้ใต้ร่างผ่อนคลายจนตนเองสามารถแทรกน
Read more
Chapter 4
ถึงแม้ความใหญ่โตจะทำให้เข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเสียวซ่านลดน้อยลง ร่างสูงถอนออกมาแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ปัก!“ซี๊ดดดดด”“อึก!”มือหนากดรั้งศีรษะคนใต้ร่างไว้แล้วเริ่มโจนจ้วงใส่เข้าไปไม่ยั้งปัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“อื้ออ..อึกก..อ๊อก..” แรงประท้วงอันน้อยนิดไม่สามารถเหนี่ยวรั้งชายหนุ่มไว้ได้สะโพกแกร่งหมุนควงไม่หยุด เสือกไสท่อนเอ็นจนคนใต้ร่างเถือกไถไปชิดติดผนัง ความไร้เดียงสาของปากนุ่มที่คับแน่นตอดรัดจนร่างแกร่งเสียวซ่าน ความร้อนพุ่งทะยานขึ้นจนถึงขีดสุด ร่างสูงอัดรัวอีกสองสามครั้งก่อนที่จะเกร็งกระตุกฉีดพ่นน้ำคาวขุ่นจนคนตัวบางสำลัก“ซี๊ดดดดด”“คะ แค่ก ๆ อึกก อา” เสียงไอเสียงหอบหายใจผสมปนเปจนชายหนุ่มนึกสงสาร เชยปลายคางมนขึ้นมาแล้วใช้ลิ้นสากไล้เกลี่ยทำความสะอาดคราบคาวให้ก่อนที่จะบดจูบปากบางอีกครั้งกลิ่นกายหอมกรุ่นผสมปนเปกับกลิ่นคาวกฤษณาทำให้เขาอดที่จะขบชิมอย่างลุ่มหลง“อื้อออ”คนใต้ร่างหันหน้าหนีอย่างขัดใจแต่ก็ยังไม่วายเอื้อมมือมาคล้องคอเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความดื้อรั้นที่ย้อนแย้งทำให้เขาอมยิ้มในใจ ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างอารมณ์ดี ดอมดมขบชิมความหอมหวานอย่างเพลิดเพลิน รู้สึกตัวอีกท
Read more
Chapter 5
ปัง!“กลับ”“ครับนาย”ทศกัณฐ์ปิดเปลือกตาเอนตัวพิงเบาะปล่อยให้คนขับรถพากลับไปยังที่พัก“เอ่อ นายครับ”คนสนิทที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับกลืนน้ำลายตอนที่เห็นผู้เป็นนายหงุดหงิดยามที่ถูกขัดจังหวะการพักผ่อน“ตามตาราง ตอนบ่ายโมงครึ่งนายมีนัดกับคุณสิงห์เรื่องออดิชันนักร้องที่ผับเอ่อ..นายให้ผมตรงไปที่ผับเลยไหมครับ”“อืม” เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของคนสนิททำให้เขาคลายหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นลงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ ชายหนุ่มรู้ตัวว่าทำให้ลูกน้องและคนใกล้ชิดพลอยรู้สึกอึดอัดกับอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียวที่มีมากกว่าปกติ แต่จะให้เขาทำอย่างไรในเมื่อเขาเกลียดการรอคอย แล้วโดยเฉพาะการรอคอยที่นับวันมันยิ่งดูเหมือนจะไม่มีวันเป็นจริงในคราแรกเขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าตนเองจะต้องเป็นฝ่ายชนะ...เขาเฝ้ารอดูเรื่องบังเอิญอย่างใจจดใจจ่อ แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เขารอแล้วรอเล่าแต่ก็ยังไม่มีวี่แววของอีกฝ่าย จากที่รอคอยอย่างอารมณ์ดีและใจเย็นหลัง ๆ เขากลับอารมณ์เสียและหงุดหงิดกับการรอคอยที่ไม่ได้ดั่งใจ อาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายถูกใจเขาเอามาก ๆ ก็เป็นได้เขาถึงเป็นได้ขนาดนี้ทศกัณฐ์นั่งมองบัตรนักศึกษาที่กำลังหมุนเล่นอยู่ในมือ
Read more
Chapter 6
“ขอบคุณพี่สิงห์อีกครั้งนะครับ...อุ่นสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่” เสียงหวานเอ่ยเจื้อยแจ้วในตอนที่ร่างสูงใหญ่กำลังเดินเข้าไปใกล้น้ำเสียงและรอยยิ้มของคนตัวเล็กที่ส่งไปให้คนร่วมโต๊ะทำให้หัวคิ้วของคนมาใหม่เริ่มกระตุก อารมณ์จากที่เพิ่งจะดีก็เริ่มขุ่นมัวดูท่าจะสนิทกันน่าดู!พี่สิงห์อย่างนั้นพี่สิงห์อย่างนี้!!“อ้าว มึงมาพอดีเลย นี่อุ่น รุ่นน้องกูเอง ส่วนนี่เฮียกัณฐ์ จะเรียกเฮียหรือจะเรียกพี่ก็ได้”สิงห์แนะนำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกันโดยที่ไม่ทันสังเกตเลยว่าคนตัวเล็กกว่าตกตะลึงหน้าถอดสีไปขนาดไหนตอนที่หันมาเจอกับคนที่เข้ามาใหม่“!!!”“สัด มึงทำน้องเขากลัวแล้วเห็นไหมเนี่ย..อุ่นไม่ต้องกลัวนะ มีอะไรบอกพี่ได้เลย เฮียมันก็หน้านิ่งอย่างนี้แหละ”คำก็พี่สองคำก็น้อง ทำไมวันนี้ไอ้สิงห์ทำตัวน่าหมั่นไส้จังวะ!แล้วอีกฝ่ายทำไมเจอเขาจะต้องทำหน้าซีดขนาดนั้น?!?“สะ..สวัสดีครับ พะ พี่กัณฐ์” ร่างบางเตรียมจะยกมือไหว้แต่อีกฝ่ายเอ่ยขัดขึ้นมาเสียงเข้ม“ทำไมเรียกพี่!” วันนี้จะมาเรียกพี่ ทั้ง ๆ ที่วันก่อนจะเป็นผัวอยู่มะรอมมะร่อ“อ้าวมึงทำไมกวนตีนจังวะ ไม่ให้น้องเรียกพี่แล้วจะให้เรียกว่าอะไร”ไอ้สัดสิงห์นี่ก็ปกป้องจั
Read more
Chapter 7
“ทำไม? หวงเนื้อหวงตัว? หรือว่ากลัวไอ้สิงห์เข้าใจผิด? มันจะว่ายังไงนะถ้ารู้ว่ารุ่นน้องที่ใสซื่อของมัน..”“ห้ามบอกพี่สิงห์!” น้ำเสียงตื่นตระหนกขัดขึ้นมาก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ยิ่งอีกฝ่ายออกอาการร้อนรนยิ่งทำให้อารมณ์เขาขุ่นมัว“อ้าว กูกำลังจะขับวนไปรับ เดี๋ยวกูเปิดประตูให้”ความหงุดหงิดทำให้ชายหนุ่มกัดฟันข่มอารมณ์ วางคนตัวเล็กไว้เบาะหลังอย่างไม่ค่อยจะเบามือนัก ได้ยินเสียงร้องหลุดออกมาเบา ๆ แต่เขาไม่สนใจเดินอ้อมมานั่งเบาะหลังข้าง ๆ... คอยดูซิว่าถ้าคอยคุมแจอย่างนี้จะไปอ้อนไอ้สิงห์ยังไงอีก“อ้าว ไปนั่งข้างหลังกันหมด เลยกลายเป็นคนขับเลยกู”“ขับ ๆ ไปเถอะ คลินิกอยู่แค่หน้าปากซอยมึงจะบ่นทำไม” ทศกัณฐ์เอ่ยสวนกลับในตอนที่ได้ยินเสียงบ่นกว่าจะหาหมอรับยาจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เริ่มค่ำแล้ว ในตอนที่รถกลับมาจอดที่หน้าผับ ทศกัณฐ์เลยถือโอกาสเปิดประตูแล้วอุ้มอีกฝ่ายติดมือไปที่รถตัวเอง“อ้าว! เดี๋ยวไอ้เฮีย มึงจะเอาน้องไปไหน?”“กูไปส่งเอง จะไปทำธุระแถวนั้นพอดี”“มะ ไม่เป็นไรครับ ดะ เดี๋ยวผมกลับเองก็...” ยังดีที่รู้จักสงบปากสงบคำในตอนที่เขาก้มลงไปมอง ไม่อย่างนั้นความอดทนเขาคงหมดถ้ายังขืนดื้อต่ออีกทศก
Read more
Chapter 8
“คุณจอดตรงนี้ก็ได้ครับ รถมันเข้าไปไม่ได้แล้ว” อุ่นใจบอกคนหน้าดุที่นั่งขมวดคิ้วมองเข้าไปในซอยลึก“ทำไมพักไกลขนาดนี้?” เสียงทุ่มเอ่ยถามขึ้นมา แต่อุ่นใจเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยินคำถามแล้วรีบเปิดประตูออกจากรถ แต่สภาพร่างกายก็ไม่เอื้ออำนวยทำให้ร่างบางพยุงตัวออกจากรถอย่างทุลักทุเลยังไม่ทันจะยืนได้นิ่งดีคนขับที่หน้าดุเหมือนยักษ์ก็เดินมาจับข้อศอกแล้วดึงอีกฝ่ายเข้าไปหา“รีบไปไหนนักหนา เดินก็ไม่ไหวทำไมชอบอวดเก่ง” เสียงเข้มพูดขึ้นมาทำให้ร่างบางต้องสูดหายใจลึก ๆ เป็นรอบที่ร้อยของวันคนอะไรปากร้าย! ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านาย แล้วก็เป็นรุ่นพี่ของพี่สิงห์เขาไม่อดทนแบบนี้หรอก“โอ๊ย คุณเบา ๆ” มือก็หนัก! ไม่รู้ว่าช่วยพยุงหรือว่าจะจับลากกันแน่“ทำไมทางมันเปลี่ยวขนาดนี้ แน่ใจนะว่าอยู่ที่นี่”“ครับ ขอบคุณครับที่มาส่ง” อุ่นใจพยายามยกมือไหว้แล้วเบี่ยงตัวออก“จะเดินไปส่ง”เอาแต่ใจ! ร่างบางได้แต่แอบบ่นในใจแต่ไม่กล้าสบสายตาคมที่จ้องมองมา“ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ”“จะเดินไปส่ง” อุ่นใจขมวดคิ้วกับความรั้นของคนตรงหน้า“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”“ฉันไม่พูดซ้ำเป็นรอบที่สามหรอกนะ”น้ำเสียงหงุดหงิดที่ปิดไม่
Read more
Chapter 9
สายตาคมที่ส่งมาทำให้อุ่นใจหน้าร้อนผ่าวจนต้องเสมองไปยังแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า น้ำสีเหลืองอำพันสะท้อนแสงไฟชวนให้หลงใหลจนเจ้าของมือขาวตัดสินใจยกแก้วขึ้นดื่ม ความร้อนแรงของฤทธิ์แอลกอฮอล์แผดเผาผ่านลำคอจนหน้าหวานต้องเบ้ปากด้วยความเฝื่อนคอ“ขม..”“หึ ๆ ชอบไหม?”นิ้วโป้งสากของอีกฝ่ายเอื้อมมือมาเช็ดเกลี่ยไปตามริมฝีปากนุ่ม...ความร้อนแล่นผ่านไปทั่วหน้าจนอุ่นใจชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเสน่ห์อันร้ายกาจของคนตรงหน้า“ว่าไง ชอบไหม?” เสียงทุ้มยังคงย้ำถาม ให้ร่างบางตอบออกไปอย่างไร้สติ“กะ..ก็ไม่ได้แย่”“แต่ฉันกลับชอบนะ...ค็อกเทล..หวานกว่าที่คิด”อุ่นใจพร่ามัวไปกับเสน่ห์ของคนตรงหน้า ยิ่งได้พูดคุยกันไปดื่มกันไปเรื่อย ๆ ร่างบางก็ยิ่งพบว่านอกจากความมึนเมาของแอลกอฮอล์ที่แผดเผาเขาแล้ว ความร้อนแรงของผู้ชายตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบมอดไหม้ด้วยเช่นกัน...อุ่นใจไม่แน่ใจว่าตนเองหมดความยับยั้งชั่งใจปล่อยให้ตัวเองเมามายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทุกอย่างมึนงงพร่าเลือนไปหมด รู้ตัวอีกทีตนเองก็ตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่า เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ดูจากสภาพร่างกาย และร่องรอยตามเนื้อตัวแล้วคง
Read more
Chapter 10
อุ่นใจตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด อาการปวดที่ข้อเท้าดีขึ้นมาก แต่ก็ยังเดินไม่ค่อยถนัดนัก ร่างบางเลยตัดสินใจที่จะออกแต่เช้าเผื่อเวลาเดินทางไว้หน่อยดีกว่าเขาชอบอากาศยามเช้า ชอบเวลาที่เห็นผู้คนเตรียมตัวออกมาทำมาหากิน ยามเช้าในเมืองหลวงถึงแม้จะเป็นชีวิตที่เร่งรีบแต่ในอีกมุมเขาก็ยังสามารถมองเห็นการใช้ชีวิตของผู้คนที่บ้างก็ออกมาจับจ่ายซื้อของ บ้างก็ออกทำบุญตักบาตรเขาจำได้ดีถึงบรรยากาศสมัยก่อนตอนที่เขาต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยยายทำขนมแล้วเข็นออกไปขายที่ตลาด ตั้งแต่เล็กจนโตอุ่นใจได้พบเห็นผู้คนมากมาย บางคนเขาเห็นหน้าค่าตากันเป็นประจำ บางคนก็เป็นคนแปลกหน้า ความหลากหลายของผู้คนที่ได้พบเจอทำให้อุ่นใจได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างเช่น คนบางคนที่ดูเหมือนว่าชีวิตขาด แต่ไม่เคยแคลนน้ำใจเหมือนอย่างเช่น ลุงชิดคนขายลูกชิ้นที่ขายอยู่แผงข้าง ๆ ยาย แกขายตั้งแต่เช้ายันค่ำถึงจะหมด บางวันเงียบก็ขายไม่หมดด้วยซ้ำ แต่ในทุก ๆ เช้าแกจะหอบหิ้วข้าวมาแบ่งปันให้น้องหมาแถวนั้นเป็นประจำ บางวันที่ลูกชิ้นเหลือแกก็แบ่งให้เขาบ้าง ให้ไอ้ด่างแม่ลูกอ่อนแถวนั้นบ้าง เรียกได้ว่าอุ่นใจโตมาเพราะลูกชิ้นแกก็ว่าได้คนบางคนที่ดูเป็นนักเลงหัวไม้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status