Lahat ng Kabanata ng อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Kabanata 131 - Kabanata 140

เมื่อได้กวนอารมณ์อีกฝ่ายจนตนเองพอใจแล้วทศกัณฐ์ถึงได้อารมณ์ดีเดินนำอีกฝ่ายที่กำลังหงุดหงิดงุ่นง่านเข้าไปในงาน และทันทีที่เดินเข้าถึงตัวงานสายตาคมรีบกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างเสาะแสวงหา งานนี้เป็นงานค่อนข้างใหญ่ แขกเหรื่อที่มาในงานมีทั้งนักธุรกิจและข้าราชการระดับสูง รวมไปจนถึงบรรดาคุณหญิงคุณนายที่คุ้นหน้าคุ้นตา ที่ชอบพากันมาประโคมอวดโฉมเครื่องเพชร และพร้อมที่จะแก่งแย่งกันประมูลผ้าไหมเนื้อดีที่เปิดขายในช่วงท้ายของงาน“สวัสดีค่าคุณทศกัณฐ์ คุณภีม” ทศกัณฐ์หันไปมองหญิงสาวร่างเล็กที่เดินเข้ามาเอ่ยคำทักทาย“เดี๊ยนไม่คิดเลยว่าทั้งคุณทศกัณฐ์และคุณภีมจะให้เกียรติงานประมูลผ้าไหมในครั้งนี้”“สวัสดีครับคุณหญิงพรรณี ภีมสิครับที่ต้องขอบคุณที่คุณหญิงให้เกียรติเชิญเราทั้งคู่” ทศกัณฐ์ปล่อยให้คนข้าง ๆ ทำหน้าที่ใส่หน้ากากสวมมาดคนอัธยาศัยดี ส่วนตัวเขาได้แต่ยืนยกยิ้มตอบรับบทสนทนาบ้างเป็นบางครั้งบางคราว“มีอะไรติติงขาดตกบกพร่องบอกเดี๊ยนได้เลยนะคะคุณภีม”“ไม่หรอกครับ ระดับคุณหญิงพรรณีเป็นแม่งาน ก็ต้องมีแต่คำชมเท่านั้นแหละครับ”“แหมคุณภีมก็ ที่เดี๊ยนมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะเมตตาของคุณหญิงสีดาพรรณ ท่านยายของคุณภีมที่คอ

“ระหว่างเรามันไม่ต้องมีสถานะแล้วล่ะครับ..อืม แต่ก็ไม่แน่ถ้าหากเมืองไทยรับรองกฎหมายการแต่งงานเพศเดียวกันเมื่อไหร่อาจจะมีข่าวดีเร็ว ๆ นี้..จริงไหม?”เจ้าของเรือนผมสีทองเอ่ยประโยคสุดท้ายกับคนหน้าตึงข้าง ๆ แต่แทนที่จะได้รับคำตอบ คนตัวใหญ่กลับขมวดคิ้วส่งสายตาดุมาให้พร้อมกับพูดตัดบทดับอารมณ์หลาย ๆ ฝ่าย“ขอโทษนะครับ เราสองคนต้องไปแล้ว”เสียงเย็นเยียบที่เอ่ยออกมาทำให้บรรดานักข่าวที่รุมล้อมกันอยู่ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามหรือเหนี่ยวรั้งใด ๆ อีกต่อไป ทุกคนต่างพากันเปิดทางให้ร่างสูงเดินฝ่าวงล้อมออกไปโดยที่มีร่างเพรียวเกาะเกี่ยวแขนเดินตามอยู่ไม่ห่าง“เราสองคนขอตัวก่อนนะครับ..ขอบคุณพี่ ๆ นักข่าวมากนะครับ” ภีมสิดาเอ่ยขอบคุณทุกคนพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้และทันทีที่มาถึงรถระเบิดก็ลงใส่ร่างเพรียวทันที“ใครใช้ให้พูดเรื่องใกล้รัก!”ทศกัณฐ์ไม่คิดจะถามว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง แต่สิ่งที่เขาอยากรู้นั่นก็คืออีกฝ่ายกล้าดียังไงถึงได้พูดเรื่องนี้ออกไปโดยที่ไม่ขออนุญาตจากเขาก่อนแต่มีเหรอที่คนอย่างภีมสิดาจะเกรงกลัว ร่างเพรียวเอนหลังพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย ปลดเน็กไทและคอเสื้อออกอย่างสบายอารมณ์“มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหา

อุ่นใจวางปากกาพร้อมกับเดินตรงไปยื่นกระดาษคำตอบให้กับอาจารย์คุมสอบ นัยน์ตาหวานเหลือบมองเพื่อนรักทั้งสองคนที่ยังคงนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดกับกระดาษข้อสอบตรงหน้า ดูท่าว่าทั้งนนเน่และหนึ่งเดียวคงจะใช้เวลาจนถึงวินาทีสุดท้าย อุ่นใจจึงตัดสินใจเดินลงมานั่งรอเพื่อนทั้งสองที่ใต้ตึกเรียนอากาศที่ร้อนอบอ้าวนำพาความเหนียวเหนอะหนะมาให้ อุ่นใจพัดชีทเรียนในมือไปมาพร้อมกับควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อดูเวลา แล้วก็พบว่าอีกเป็นชั่วโมงเลยกว่าจะถึงเวลาที่คุณเขาจะมารับ เดี๋ยวถ้าเพื่อน ๆ ลงมาแล้วเขาอาจจะแวะไปห้องสมุดสักหน่อย แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรทำร่างบางเลยตัดสินใจฆ่าเวลาเล่นด้วยการกดเข้าไปในแอปพลิเคชันสีฟ้าแล้วอุ่นใจก็พบว่ามันช่างเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ภาพของใครบางคนถูกประโคมข่าวจากแทบจะทุกสำนัก‘ดีไซเนอร์ชื่อดังควงคนพิเศษออกงานครั้งแรกในรอบหลายเดือน’‘นักธุรกิจหนุ่มพันล้านควงคู่ให้สัมภาษณ์ถึงความสัมพันธ์พิเศษ!!!’‘เจาะลึกบทสัมภาษณ์ Exclusive เจ้าของห้องเสื้อแบรนด์ดัง!!!’‘ความสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็นต้องมีสถานะของคู่ที่ทุกคนจับตามมอง!!!’‘ดีไซเนอร์ชื่อดังเผย! อาจมีประกาศข่าวดี!!’หัวใจอันหนักอึ้งอยาก

อุ่นใจเลือกที่จะเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเจอต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเย็นอยู่ที่ริมสระบัวสระใหญ่ ร่างบางหย่อนกายนั่งลงใช้ลำต้นหนาเป็นแหล่งพักพิงเพื่อทำจิตใจให้สงบสายลมเย็นสดชื่นกับเสียงนกที่หยอกล้อกันแผ่วเบาทำให้อุ่นใจคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ ในอดีตตอนที่ยายยังมีชีวิตอยู่ยายชอบพาเขาไปยังวัดแห่งหนึ่งเป็นประจำ อุ่นใจจำได้ดีว่าที่วัดแห่งนั้นมีต้นไม้ร่มรื่นและมีสระบัวสระใหญ่คล้ายกับสระบัวแห่งนี้อยู่อุ่นใจมองออกไปยังพื้นผิวน้ำอย่างล่องลอย..เขาคิดถึงยายเหลือเกิน ยายเพิ่งจากไปไม่นาน แต่ทำไมสำหรับเขาแล้วมันช่างดูเหมือนผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้หลายเดือนที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นในชีวิตมากมาย ทั้งความทุกข์ ความสุข ความสมหวัง และความผิดหวัง ทุก ๆ อย่างให้บทเรียนอันมีค่ามากมายให้แก่อุ่นใจ ทุก ๆ ผลมาจากเหตุของการกระทำ อุ่นใจก้มหน้ายอมรับกับทุก ๆ ทางที่ตนเองเลือกเดิน เขาไม่เคยเสียใจที่ได้เจอกับใครบางคน ได้รับความช่วยเหลือและความเมตตาจากคนที่แสนอบอุ่น ถึงแม้ในตอนแรกจะต้องเสียน้ำตาไปกับความเข้าใจผิดอยู่บ้าง แต่หลัง ๆ มาทุกอย่างกลับเริ่มดีขึ้นและ…ดีขึ้นมากจนเขาเผลอมอบหัวใจให้กับใครคนนั้นไ

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยอุ่นใจหันกลับมาก็พบว่าคนที่ขอติดสอยห้อยตามมาด้วยกำลังถูกทั้งพนักงานขาย และบรรดาลูกค้าวัยรุ่นกำลังรุมขอถ่ายรูปและขอลายเซ็นอุ่นใจได้แต่ยืนทำตัวไม่ถูก นี่เขาควรจะแยกตัวกลับเลยหรือควรจะต้องรอให้อีกฝ่ายเสร็จธุระก่อนแล้วถึงค่อยร่ำลา แต่ดูจากที่อีกฝ่ายกำลังถูกติดพันอยู่ถ้าเขาแยกกลับก่อนก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ร่างบางคิดได้อย่างนั้นแล้วจึงเตรียมจะหันหลังเดินจากไปแต่ก็ถูกเสียงคนคนเดิมเรียกตัวไว้“เดี๋ยวครับน้องอุ่น.. พี่ขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมากนะครับ ฝากผลงานล่าสุดด้วยนะครับ”ซันรีบบอกลาแฟนคลับพร้อมกับคว้าบรรดาถุงใบเล็กใบใหญ่จากพนักงานขายแล้วเดินตามอุ่นใจไปในทันที“ขอโทษด้วนนะครับน้องอุ่น ไม่คิดว่าจะมีคนจำได้ขนาดว่าใส่หมวกดีแล้ว” ซันบ่นออกมาพร้อมกับขยับหมวกให้ปิดลงมามากขึ้น“ไม่เป็นไรครับ”อุ่นใจมองคนตัวสูงอีกครั้ง ‘ซัน’ สงสัยจะเป็นคนเดียวกันกับที่นนเน่เพิ่งกรี๊ดให้ฟังเมื่อวันก่อนว่าเป็นนายแบบหนุ่มไฮโซที่กำลังมาแรงอยู่ในขณะนี้“อยู่กับน้องอุ่นแล้วพี่สบายใจดีจัง ขอบคุณนะครับที่ให้ความเป็นส่วนตัวกับพี่”อุ่นใจไม่รู้จะตอบกลับไปว่ายังไง จะให้บอกว่าเขาเพิ่งจะนึก