Semua Bab ณ ที่ดาวเคียงฟ้า : Bab 31 - Bab 40

“นิสัยแย่จริง ในห้องน้ำยังไม่ละเว้น หนอย.... อยากเห็นฉันอาบน้ำโชว์หรือไง ไอ้โรคจิตเอ๊ย!”ลีเดียยืนท้าวเอว ชี้กล้องวงจรปิดที่ติดไว้ ส่งเสียงด่าเจ้าของกล้องด้วยความโมโห หากเธอไม่รอบคอบคงได้เป็นนางโชว์ อวดเนื้อหนังให้คนแอบดูใจเต้นไปแล้ว หญิงสาวออกไปนอกห้อง ก่อนจะกลับมาพร้อมเก้าอี้และแจกันอันหนึ่งขนาดพอดีมือ แล้วจัดการปีนขึ้นไปทุบกล้องที่ติดไว้จนไม่เหลือชิ้นดี ทั้งสองอันเมื่อสำรวจอีกครั้งจนแน่ใจว่าไม่มีกล้องคอยแอบถ่ายอีก ลีเดียจึงหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่พร้อมผ้าขนหนูมาไว้ในห้องน้ำ ก่อนจะผลัดเสื้อผ้าชุดเก่ารุงรังนั้นออกแล้วห่อกายด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ร่างบางหย่อนกายลงแช่ในฟองสบู่อย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ยอดถอดผ้าขนหนูที่พันกายออก หญิงสาวถือคติว่า ปลอดภัยไว้ก่อน แม้จะทุบกล้องวงจรปิดสองตัวนั่นจนแหลกไปแล้ว ใช่ว่าจะไม่มีกล้องตัวอื่นเหลืออยู่สิ่งที่ลีเดียคาดการไว้เป็นจริง เมื่อจุดอับสายตายังคงมีกล้องขนาดเล็กติดไว้ มันทำหน้าที่ถ่ายทอดภาพในห้องน้ำนั้นไปยังจอภาพ ในห้องส่วนตัวของนิโคไลน์ กอนซาเลส เจ้าของห้องนั่งกอดอกมองภาพสาวงามที่กำลังปีนขึ้นไปจัดการทุบกล้องบนเพดานห้อง ด้วยสายตาขบขันแกมชื่นชม ลูกสาวของเฟอ

คนที่กำลังถูกเข้าใจผิดลงมาจากห้องพัก นภวินท์พาร่างสูงผึ่งผายในชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้น เดินทอดน่องอยู่ริมทะเล ผู้คนมากมายต่างสนุกสนามกับกิจกรรมริมหาดไม่มีใครสนใจใคร เสียงพูดจาภาษาท้องถิ่นของผู้คนทำให้เขาปวดหัว ชายหนุ่มเดินเล่นรอบหาดรูปเกือกม้านั่นจนเบื่อจึงเดินขึ้นมาจากหาด หาบาร์เล็กๆที่มีอยู่หลายร้านนั่งดื่มเครื่องดื่มเย็นๆแก้กระหาย ฟิลลิปทิ้งเงินให้เขาจำนวนหนึ่งนภวินท์จึงไม่เดือดร้อนเรื่องค่าใช้จ่าย ชายหนุ่มนั่งทอดสายตามองผู้คนไปเรื่อยๆ ในสมองครุ่นคิดถึงเรื่องที่ฟิลลิปเล่าให้ฟัง ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองเป็นโรคความจำเสื่อม แต่จะเถียงก็เถียงไม่ขึ้น เมื่อเขาจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลย นภวินท์ใช้ปลายนิ้วคลึงรอบๆปากแก้วเล่น ไวน์ขาวชาโคลิ (Txakoli) ของที่นี่เป็นไวน์ขาวแอลกอฮอล์ต่ำ มีความซ่าเพียงเล็กน้อยทำให้ดื่มง่ายและสดชื่น มันไม่ได้ทำให้เขาเมา ทั้งที่เขาอยากเมาเหลือเกิน“นภวินท์ ทำไมแกถึงจำอะไรไม่ได้ บ้าจริงๆ”ชายหนุ่มคร่ำครวญอยู่ในใจ ยกไวน์ขึ้นกระดกจนหมดแก้ว ก่อนจะหยิบพินโชสจากจานเข้าปากแก้เซ็ง เขานั่งเล่นอยู่ที่บาร์แห่งนั้นครู่ใหญ่ เมื่อหายเซ็งแล้วก็เดินกลับมายังห้องพัก ทางเดิน

หลังจบมื้อค่ำ ลีเดียขอตัวกลับที่พักทันทีโดยไม่สนใจโปรแกรมพิเศษที่นิโคไลน์เตรียมไว้ให้ หญิงสาวรู้สึกรำคาญหลานชายของคาลอสจนแทบทนไม่ไหว เธอไม่เถียงว่านิโคไลน์เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาคนหนึ่ง แต่รูปลักษณ์ของเขาไม่ช่วยให้น่าสนใจเท่าใดนัก เมื่ออีกฝ่ายพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิง หากมันกลับทำให้เขาดูน่าเบื่อ ในขณะที่ผู้ชายอีกคนที่ร่วมโต๊ะด้วยกลับเมินเฉยต่อเธอ บางคราก็ส่งสายเหยียดหยันมาให้ เขาไม่พูดกับเธอไม่เอาใจ ไม่ชวนคุย แต่ท่าทีและแววตากลับรบกวนหัวใจเหลือเกิน“ผมขอไปส่งคุณที่ห้องพักนะครับ ลีเดีย”นิโคไลน์ทอดเสียงนุ่มนวล ขณะมองหญิงสาวด้วยแววตาหยาดเยิ้ม คงเป็นเพราะฤทธิ์ไวน์ที่เขาดื่มไปบวกกับเสน่ห์อันเย้ายวนของหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มเริ่มควบคุมตัวเองไม่ไหว“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้” ลีเดียยิ้มให้คนอาสาอย่างเสียไม่ได้ หากอีกฝ่ายยังดื้อดึงทำท่าไม่ยอมฟัง ทำให้คุณหนูลีเดียจำต้องใช้ไม้ตาย “นิโคไลน์ ถ้าคุณอยากจะเป็นเพื่อนฉันต่อไป ขอความเป็นส่วนตัวให้ฉันสักนิด ฉันไม่ชอบให้ใครมาตามติดเหมือนปลิง คุณเป็นคนฉลาด คุณคงรู้ว่าควรทำตัวยังไง”คำพูดนั้นทำเอาคนฟังสะอึกแทบหายเมา นิโคไลน์ชาไปทั้งหน้า เขา

ฟิลลิปมองร่างสง่างามของผู้เป็นนาย ที่นอนทอดกายสงบนิ่งบนเตียงในเซฟเฮ้าส์ เขาวางยานอนหลับให้นิโคไลน์หลังจากกลับมาจาบรับประทานอาหารกับลีเดีย คาลอสลุงของนายจ้างสายตรงมาหาเขาเพื่อสั่งการบางอย่าง ฟิลลิปรับคำสั่งจากคาลอสมาโดยตลอด เมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าเขาสามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายได้ดี จึงไม่เสียเวลาสั่งงานผ่านนิโคไลน์อีก“ฟิลลิป เตรียมการให้พร้อม ไอ้ราฟาเอล กำลังจะไปบุกชิงตัวน้องสาวของมัน แกจัดการเก็บไอ้หลานหน้าโง่ของฉันให้ไกลๆ อย่าให้มันเข้ามาขวางทางได้ ฉันมีแผนเด็ดเตรียมต้อนรับพวกราโดรเปรเรส” มาเฟียอิตาเลี่ยนสั่งการนิโคไลน์ไม่รู้ตัวว่าถูกลูกน้องคนสนิทวางยาและจัดการนำตัวมาไว้ที่เซฟเฮ้าส์แห่งนี้ ฟิลลิปสั่งให้คนควบคุมตัวลีเดียอย่างหละหลวม เขารู้ว่าฝ่ายตรงข้ามคงบุกมาในไม่ช้านี้ หญิงสาวคนนั้นเป็นแค่เบี้ยตัวเล็ก เอาไว้ล่อหมากตัวสำคัญอย่างราฟาเอลต่างหาก“ลูคัส ตามนังลีเดียไป ใช่... ไม่ต้องออกมาให้พวกมันรู้ตัว ถ้าแกมีโอกาสจัดการนังลีเดียได้เลย ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ท่านนิโคไลน์จะไม่มีวันรู้ว่าเป็นฝีมือแก ทำตามที่ฉันบอก”ฟิลลิปเอ่ยเสียงเหี้ยม เขาปรายตามองใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นนายด้วยสายตาเทิดทูน ผู้

ดวงอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนลงจากผืนฟ้า ร่างเพรียวบางหยุดนิ่งมองแสงสุดท้ายของดวงตะวัน จวบจนลำแสงสีทองอาบไล้แผ่นน้ำก่อนจะจมหายไป ท้องฟ้าเริ่มกระจ่างตาด้วยแสงของดวงดาวพริบพราวระยับ ราวกับเกล็ดอัญมณีบนผืนผ้ากำมะหยี่สีนิล ร่างนั้นเดินขึ้นมาจากน้ำ ก่อนจะทรุดกายนั่งลงบนหาดทราย แล้วชันเข่าขึ้นรองรับคางเล็กที่ก่ายเกย แขนเรียวเสลาโอบรัดท่อนขาเพรียว ดวงตากลมโตทอดมองริ้วคลื่นสีขาวของท้องทะเลยามราตรีด้วยแววตาครุ่นคิด คำพูดของผู้ให้กำเนิดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ทำให้คนเป็นลูกต้องพกความกังวลใจมาเป็นเพื่อนเดินเล่น“ลีโอโนร่า หนูต้องกลับมาอยู่กับป๋า ไม่ต้องกลับไปเมืองไทยแล้ว”คาลอส บิดาของเธอเอ่ยขึ้น เมื่อพบหน้าบุตรสาวที่ไม่ได้เจอกันมาร่วมสองปี สองพ่อลูกนั่งคุยกันที่สวนสวยในคฤหาสน์ของ นิโคไลน์ กอนซาเลส หลังจากคนของผู้เป็นบิดาพาตัวเธอมาจากคฤหาสน์ประจำตระกูลราโดรเปรเรส “ไม่ได้หรอกค่ะป๋า หนูต้องไปช่วยน้าเป๋งทำงาน แล้วยังจะต้องดูแลคุณตาคุณยายอีก” สิงหกัลยาทักท้วง นอกจากงานในบริษัทของเปรมศักดิ์แล้ว สิงหกัลยายังต้องดูแลคุณตาคุณยายของเธอ ที่แก่มากแล้ว ท่านทั้งสองรักเธอมากดูแลเธอมาตั้งแต่แรกเกิด ความผูกพันนี