All Chapters of Lust Company ออฟฟิศนี้มีเสียว: Chapter 11 - Chapter 20

HR CONFIDENTIALหนุ่มไอทีมา “ซ่อมคอม” แต่สิ่งที่เขาค้นพบ…ไม่ใช่แค่บั๊ก หรือปลั๊กหลุดมันคือไฟล์ลับในร่างของ HRที่เขาต้องใช้มือ “ล้วง” เพื่อเข้าถึงระบบถ้าจะมีอะไรที่ฉันเกลียดพอๆกับวันประชุม ก็เช้าวันจันทร์นี่แหละตั้งแต่ฉันสแกนนิ้วเข้าออฟฟิศมา สิ่งแรกที่ฉันเห็นบนหน้าจอคืออีเมลแจ้งลาออกของเด็กใหม่สองคน กับ แฟ้ม onboarding ที่ใครสักคนเอามาวางไว้ผิดโต๊ะ แถมเจ้าของแฟ้มก็ชิ่งลาพักร้อนไปแล้วเรียบร้อย ฉันก็รู้ทันทีเลย ว่าวันนี้ฉันต้องจบด้วยยาพารา 2 เม็ด น้ำเปล่า 1 ขวด และจิตวิญญาณที่อยากวาร์ปกลับไปนอนใต้ผ้าห่มเอาแล้วไง.. ยังไม่ทันจะลุกไปหยิบกาแฟ เสียงปริ๊นเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะด้านซ้าย ก็ดังแกร๊กๆ เหมือนพร้อมลาโลกเต็มที เหมือนหายใจเฮือกสุดท้ายในชีวิต ถ้าสภาพ Printer คือคน มันคงตะโกนว่า “พี่ลิซ...ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ หนูจะตายแล้วววว แง...”แต่ฉันยังไม่ทันจะไปกู้ชีพมันได้ ก็เจอสิ่งที่ร้ายแรงกว่าคือหน้าจอ HRIS ของฉันมันประกาศลาโลกไปแล้วค่ะหน้าจอขาวโล่ง มีแค่ไอคอนหมุนติ้วที่โชว์ให้รู้ว่า “ยูจะทำอะไรไม่ได้อีกแล้วจ้ะลิซ”ฉันเคาะคีย์บอร์ดรัวๆ พยายามจะให้มันกลับมาใช้งานได้ปกติ แต่ท่าทางคอมพิวเตอร์ของฉันจ

มือเขาเลื่อนจากโช้คเกอร์ ลงมาที่ไหปลาร้า แล้วลากผ่านเนินอกฉันช้า ๆ แม้ยังอยู่ด้านนอกเสื้อเชิ้ต แต่แค่นี้ก็เหมือนฉันจะขาดใจอยู่แล้ว“แล้วตอนนี้...จะให้ผมทำตามที่คุณเคยพูดในกล้องรึเปล่าครับ”เสียงเขามันไม่ยั่วธรรมดา มันเหมือนปล่อยไฟฟ้าช็อตเส้นประสาทในสมองฉันจนร่างฉันเกือบล้มคาเก้าอี้ ฉันสั่นไปทั้งตัว มือข้างหนึ่งกำชายกระโปรง อีกมือกำขอบโต๊ะแน่นจนเล็บแทบจิกไม้“แล้ว…คุณเอเดนจะทำได้...เหมือนในคลิปนั่นเหรอคะ…”เขาหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำแหบเหมือนสัตว์ที่กำลังอดกลั้น“จะให้ผมทำให้ลึกกว่านั้นก็ยังได้ครับ...ถ้าคุณยอม”คำว่า “ยอม” ของเขาไม่ได้หมายถึงลายเซ็นอนุมัติจาก HR มันหมายถึงฉันต้องปลดเกราะ Erika ออกจากโลกออนไลน์ แล้วยกมันให้เขาในโลกจริงตอนนี้ ฉันจ้องหน้าเขา ใกล้จนมองเห็นแววตาสีเข้มที่ไม่มีความเป็นเด็กน้อยอยู่ในนั้นเลยแล้วฉันก็พยักหน้าเบา ๆ แต่ก่อนที่เขาจะจูบฉัน ฉันกระซิบตอบเสียงสั่น“ถ้าคุณทำได้ลึกกว่านั้น...ฉันก็จะยอมให้แค่คนเดียว...”เขาหลุดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา มือเขาประคองท้ายทอยฉันแล้วกดริมฝีปากตัวเองลงมาอย่างแรง จูบนี้มันไม่ใช่จูบของ HR สาว กับหนุ่มไอทีที่เข้ามาเช็คพอร์ต LAN แต่มันคือ

HIDDEN PRAISE ON CLEAN FLOORSพื้นสะอาด แต่หน้าเธอเปื้อนรอยยิ้มเพราะคำหวานของเขา.. แต่หัวใจเขากลับไม่สะอาดเมื่อได้ยินเสียงเธอเรียกชื่อภาษาดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ในมุมตึกที่ไม่มีใครเห็นทิ้งร่องรอยรักบนพื้นสะอาด ยามตึกไร้ผู้คนบนชั้น 7 ของ L.U.S.T Company บริษัทเวชภัณฑ์และอาหารเสริมชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องความสะอาดมาตรฐานระดับสากล แต่มีบางมุมที่สะอาดกว่านั้นไม่ได้อีกแล้ว เพราะมีแม่บ้านคนหนึ่งขยันถูทุกเช้า ขัดทุกซอกมุมจนไร้ฝุ่น จนแม้แต่เธอเอง... ก็ไม่รู้ว่าตัวเองถูก “จ้อง” มากแค่ไหนเช้านี้ เดือน แม่บ้านวัยสี่สิบเก้า นั่งยองเช็ดขอบประตูกระจกทางเข้าชั้น พนักงานหลายคนเดินผ่านไปมาก็แค่พยักหน้าให้ แต่มีแค่คนเดียวที่ไม่เคยปล่อยให้เธอหลุดจากสายตาถัดจากประตูไม่กี่ก้าว สมชาย รปภ.วัยห้าสิบห้า นั่งเอนหลังที่โต๊ะยาม มือซุกในกระเป๋ากางเกง สมุดบันทึกรายชื่อ Visitor ที่มาติดต่อออฟฟิศเปิดค้างอยู่บนโต๊ะตามระเบียบ แต่ดวงตาเขากลับล็อกอยู่ที่รอยเหงื่อบนต้นคอ กับสะโพกกลมของแม่บ้านคนเดิมทุกวันคนอื่นคงมองว่าเธอเป็นแค่แม่บ้านธรรมดา แต่สำหรับสมชาย... เธอเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาลุกจากเก้าอี้ได้ง่ายกว่ายามเปิดประตูให้

เธอเริ่ม ‘อ่าน’ โจอี้ อย่างเงียบๆ ไม่ใช่แค่การอ่านเกมในกระดาน แต่เป็นการอ่านบุคลิกและสัญชาตญาณของเขา พร้อมเดิน Knight ไปที่ F3 อย่างมั่นใจ เป็นการเดินที่แข็งแกร่งและเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีในตาถัดไปเกมเดินต่อไปด้วยเสียงกระทบของตัวหมากอื่นๆ บนกระดาน ที่เริ่มเคลื่อนไหว ทั้งคู่ผลัดกันวางหมากด้วยจังหวะมั่นคง เยือกเย็น แต่เต็มไปด้วยความร้อนแรงบนกระดาน และสายตาของทั้งคู่ไม่มีใครพูดมากเกินไป แต่ทุกการเดินหมากคือบทสนทนาแฝงนัยที่ต่างฝ่ายต่างส่งถึงกัน ทุกเสียงโขกหมากที่ก้องขึ้นในความเงียบ เหมือนคำท้าทายที่ไม่มีใครยอมถอย และไม่มีใครกล้าละสายตาพวกเขากำลังเล่นเกมหมากรุก แต่ทั้งคู่รู้ดีว่า เกมนี้กำลังเล่นอะไรกับหัวใจพวกเขาเช่นกัน...เสียงโขกหมากเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ดังพอจะเล็ดลอดออกไปถึงนอกรัศมี Breakroom แต่ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะ ทั้งคู่ต่างจ้องหน้ากันสลับกับมองกระดานที่เหมือนมีสนามแม่เหล็กดึงดูดสายตาไว้ ในจังหวะที่เพนนีเอนตัวไปหยิบขวดน้ำที่วางอยู่ข้างตัว แนวกระโปรงของเธอร่นขึ้นจนเห็นต้นขาเนียนนิด ๆ โจอี้ก็พูดขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากกระดานว่า“รู้ไหมครับ...คนที่แต่งตัวเรียบร้อยแบบคุณนี่แหละ ที่อัน

เพนนีเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงช้าๆ เป็นจังหวะ เธอกำลังเป็นผู้กำหนดเกมอย่างแท้จริง ทุกครั้งที่เธอกดลง แรงเสียดสีที่รัดแน่นจากภายในของเธอทำให้โจอี้สูดลมหายใจลึก สะโพกกลมกลึงบดเบียดเข้ากับเขา สลับกับการเงยหน้าขึ้นเชิดช้าๆ ปล่อยเสียงครางแผ่วเบาออกมา เสียงเนื้อกระทบกันในจังหวะที่แตกต่างออกไป ผสมกับกลิ่นหอมหวานกุหลาบผสมราสพ์เบอร์รี่ของเธอ ยิ่งทำให้โจอี้แทบคลั่ง"คราวนี้...ตาฉันเป็นคนขยับหมากบ้างนะคะ...คุณโจอี้..."เพนนีกระซิบเสียงหวานหู ขณะโน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากเขาเบาๆ"อ่าาา ผมเสียวไปหมดแล้ว... ขยับอีกสิครับ... แรงๆ "เพนนีทำตามที่เขาขอ เธอเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและลึกขึ้น กดสะโพกลงอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบกันดังชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับตัวหมากถูกกระแทกจนกระดานสั่นสะเทือนจังหวะที่ร้อนแรงดำเนินไปอีกครู่หนึ่ง เมื่อโจอี้เริ่มทนไม่ไหวกับการถูกควบคุม เขาก็เป็นฝ่ายพลิกกลับด้วยแรงปรารถนาที่บ้าคลั่ง เขาใช้มือโอบรัดเอวเพนนีอย่างแรง แล้วพลิกตัวเธอให้กลับไปนอนราบกับโต๊ะหมากรุก โดยที่ร่างกายของเขายังคงสอดประสานอยู่กับเธอ เขาดันตัวเองขึ้นคร่อมเหนือเธอ ใช้สองแขนยันกับโต๊ะหมากรุกไว้เพื่อพยุงตัว จ้องมองลงไปในด