Semua Bab เล่ห์ร้ายน้องชายสุดที่รัก: Bab 11 - Bab 20

45 Bab

ไม่เกี่ยวข้อง

มินตรา...."นั่นยาอะไร" มาวินถามฉันแต่สายตาเขามองยาในลิ้นชักซึ่งฉันไม่คิดว่าเขาจะมาสนใจหรือถามว่ามันคือยาอะไรฉันก็เลยโกหกเขาไป"ก็..ก็ยาแก้ไข้แก้ปวดธรรมดาน่ะไม่มีอะไรหรอก" แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เชื่อ"งั้นขอฉันดูหน่อย" เขาเอื้อมมือมาจะหยิบยาฉันไปดู แต่มือถือเขาดังขึ้นมาเสียก่อนฉันได้ทีรีบปิดลิ้นชักทันที"อะไรแต"("วินพรุ่งนี้วินมารับแตได้มั้ยรถแตเสียอ่ะ")"มหาลัยเธอกับมหาลัยฉันแม่งอยู่คนละทางเลยนะเว้ย"("นะวินนะวินมารับแตทีนะ แตจะนั่งแท็กซี่รถไปเองก็กลัวอ่ะ")"เออๆ ไว้พรุ่งนี้ฉันไปรับ แค่นี้ใช่ไหมที่โทรมา"("ขอบใจนะวิน")"อืม" หลังจากวางสายจากแฟนเขาฉันก็คิดว่าเขาคงจะลืมเรื่องยาของฉันไปแล้วแต่เปล่าเลยเขาเดินมาที่หัวเตียงและก้มลงจะเปิดลิ้นชักฉันตกใจรีบผลักมือเขาออก"วินจะทำอะไร" ฉันเอามือจับลิ้นชักไว้ไม่ยอมให้เขาเปิด"จะดูยาเอามือหนีไป" เขาพยายามดึงมือฉันออกแต่ฉันไม่ยอม"ไม่!!" "ทำไมหรือมันไม่ใช่แค่ยาแก้ไข้ธรรมดา" เขาจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่องราวกับจะให้ฉันสารภาพและยอมรับว่ามันไม่ใช่แค่ยาแก้ไข้อย่างที่ฉันบอกเขาไป ฉันที่ไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะฉันไม่ต้องการให้เขารู้ "แล้ววินจะมายุ่งอะไรกับ
Baca selengkapnya

ชอบหรือไม่ชอบ

มินตรา...."งั้นพี่ย้ายไปนั่งข้างหลังก็ได้" พูดจบฉันก็หอบกระเป๋าแล้วเปิดประตูลงไปนั่งด้านหลังโดยที่มาวินเองก็ไม่ได้ห้าม กระแตมองฉันแล้วยิ้มเยาะก่อนจะเชิดหน้าใส่แล้วขึ้นไปนั่งแทนที่ฉัน"พี่จำเอาไว้ด้วยนะว่าที่ตรงนั้นอ่ะของใครคราวหลังพี่ก็อย่าสะเออะมานั่งหน้าอีก" ฉันไม่ตอบโต้อะไรเพราะมันไม่มีประโยชน์ระหว่างทางฉันก็ทำเป็นไม่สนใจคนด้านหน้าหยิบเอาชีทขึ้นมาอ่านเพื่อฆ่าเวลาจนกระทั่ง..."วินเรื่องที่วินบอกจะย้ายมาอยู่คอนโดใกล้มหาลัยวินบอกที่บ้านหรือยัง" ฉันที่พยายามจะไม่สนใจอะไรแต่พอได้ยินว่ามาวินจะย้ายมาอยู่คอนโดฉันก็รีบเงยหน้าขึ้นมาทันทีก่อนจะหลบสายตาเมื่อเห็นว่าเขาเองก็มองฉันผ่านทางกระจกหลังพอดี"ยัง""อ้าว แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังล่ะ""ฉันยังหาคอนโดถูกใจไม่ได้""ให้แตช่วยหามั้ย""ไม่ต้องฉันจะหาเอง""ก็ได้ ว่าแต่เย็นนี้วินจะมารับแตที่มหาลัยมั้ย""ดูก่อนฉันไม่รู้ว่าวันนี้เลิกเรียนกี่โมง""แต่แตก็อยากให้วินมารับนะ วินมารับแตนะ นะคะคนดี""ฉันยังไม่รับปากยังไงเย็นนี้ฉันจะโทรบอกอีกที""โอเคค่ะคุณแฟน^^" จุ๊บ จุ๊บ ฉันไม่อยากมองหรอกนะแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองต
Baca selengkapnya

เกลียด

มินตรา...."เอ่อแล้ววินบอกพ่อกับแม่หรือยังเรื่องนี้" ฉันตัดสินใจถามมาวินเพราะฉันไม่รู้ว่าเขาบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่แล้วหรือยัง"อืมฉันขอแล้วแต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องมาอยู่ที่นี่กับฉันด้วย""ห๊ะ??" "ถ้าฉันจะซื้อคอนโดพ่อมีข้อแม้กับฉันว่าต้องให้เธอมาอยู่ด้วย""จริงเหรอ""แล้วฉันจะโกหกเธอเพื่อ?? เธอคิดว่าฉันอยากให้เธอมาอยู่ด้วยงั้นดิ จะบอกให้นะว่าที่ฉันอยากมาอยู่คอนโดก็เพราะไม่อยากเจอหน้าเธอนั่นแล่ะ" "ถ้าเพราะพี่ทำให้วินไม่อยากอยู่บ้านพี่เป็นคนออกมาก็ได้ไม่ต้องลำบากวินออกมาอยู่ข้างนอกหรอก""พูดตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไรฉันตกลงซื้อคอนโดนี้ไปแล้ว""ถ้างั้นพี่ซื้อต่อก็ได้""ไม่จำเป็น""วินเกลียดพี่มากขนาดนี้เลยเหรอ""..........." เขาเงียบไม่ตอบซึ่งนั่นก็คงเป็นคำตอบของเขาสินะ ตอนนี้เขาคงไม่ได้รูัสึกอะไรกับฉันอีกแล้วนอกจากความเกลียดไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ขอพ่อออกมาอยู่ข้างนอกแบบนี้"พี่ขอโทษนะ" ฉันพูดได้เพียงแค่คำว่าขอโทษก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีกเพราะฉันกลัวกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขา ฉันออกมานั่งอยู่ตรงบันไดหนีไฟเพราะตอนนี้ฉันกลั้นความรู้สึกกลั้นน้ำตาตัวเองไ
Baca selengkapnya

รู้ความจริง??

มาวิน.....ผมมองตามหลังคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่สาวที่กำลังเดินหันหลังออกไปจากห้องโดยที่ผมก็ไม่ได้รั้งเธอไว้เพราะไม่รู้จะรั้งไปเพื่ออะไร ตอนที่เธอถามผมว่าผมเกลียด ผมไม่ตอบเพราะผมไม่ได้เกลียดแต่ผมไม่อยากตอบก็แค่นั้นในเมื่อเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเธอจะมาถามทำไมว่าผมรักหรือเกลียดเธอ ที่ผ่านมาผมพยายามเลิกคิดเลิกสนใจมุ่ยแต่บางครั้งมันก็ทำไม่ได้ อย่างเรื่องผมอยากย้ายออกมาอยู่คอนโดก็เพราะผมไม่อยากอยู่ใกล้มุ่ยอีกเพราะถ้ายิ่งอยู่ใกล้มันก็ยิ่งทำให้ผมตัดใจจากเธอไม่ได้สักที แต่กลับกลายเป็นว่าพอผมบอกพ่อว่าขอไปอยู่คอนโดโดยให้เหตุผลว่าไม่อยากขับรถไกลอยากอยู่คอนโดใกล้มหาลัย พ่อก็ยื่นข้อเสนอมาว่าพ่อจะให้ผมอยู่คอนโดก็ได้แต่ต้องให้มุ่ยมาอยู่ด้วยเพราะพ่อกลัวว่าผมจะเกเรเอาแต่เที่ยวไม่ไปเรียน แม้ว่าผมจะพูดยังไงพ่อก็ไม่ยอมอยู่ดี ผมไม่รู้จะพูดกับพ่อยังไงว่าที่ผมอยากออกมาอยู่ข้างนอกก็เพราะลูกสาวของพ่อนั่นแล่ะคือสาเหตุแต่ผมก็พูดไม่ได้ไง ผมใช้เวลาคิดอยู่นานว่าจะเอายังไงดีกับเรื่องคอนโดจนกระทั่งมาวันนี้ที่มุ่ยนั่งรถมากับผม ผมก็เลยตัดสินใจว่าจะพามุ่ยมาดูคอนโดด้วยกันโดยให้มุ่ยเป็นคนเลือกว่าเธอชอบหรือไม่ชอบเพราะถึงยัง
Baca selengkapnya

หายโกรธ

มินตรา...."อาบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำให้ตัวเองเครียดเพราะอาการมันจะกำเริบ" ฉันทำได้แค่ก้มหน้ารับฟังไม่มีคำแก้ตัวใดๆ "มุ่ยจำได้ใช่ไหมว่าใครพามาส่งโรงพยาบาล" คำถามนี้ทำเอาฉันต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองหน้าคุณหมออีกครั้งก่อนจะพยักหน้า ทำไมฉันจะจำไม่ได้ว่าเป็นคนที่ฉันปิดบังเขามาตลอด อยากจะบอกว่าคุณอาหมอเป็นคุณหมอประจำตัวฉันตั้งแต่เด็กเพราะฉะนั้นคุณอาหมอจะรู้ว่าคนที่รู้เรื่องนี้มีใครบ้าง"อาคิดว่ามุ่ยบอกเรื่องนี้ให้มาวินรู้แล้วซะอีกเพราะเขาไม่ถามเลยว่ามุ่ยป่วยเป็นอะไร""แล้วตอนนี้เค้าอยู่ไหนเหรอคะ""พอรู้ว่ามุ่ยพ้นขีดอันตรายแล้วมาวินเขาก็กลับไปเลยอาถามว่าไม่เข้ามาดูมุ่ยก่อนเหรอเขาบอกไม่""เขาคงโกรธมุ่ยมากเพราะมุ่ยไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเขา""งั้นก็ไม่แปลกที่ตาวินจะโกรธขนาดนั้นแต่ถึงเขาจะโกรธมุ่ยแต่อาก็ดูออกว่ามาวินเป็นห่วงมุ่ยมากขนาดไหนเขานั่งรออยู่หน้าห้องจนกระทั่งมุ่ยอาการดีขึ้น"หลังจากอาหมอออกไปแล้วฉันก็หยิบมือถือที่วางอยู่ข้างตัวโทรหามาวินแต่..เขาไม่รับสาย พอฉันโทรกลับไปอีกรอบเขาก็ปิดเครื่องไปแล้ว เขาคงโกรธและเกลียดฉันมากกว่าเดิม ฉันวางมือถือไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะนอนหลับตาพยายามทำให้ตัวเอ
Baca selengkapnya

งอน

มาวิน...."ฉันกับกระแตเรา..ไม่เคยมีอะไรกันลึกซึ้ง""โกหก""ให้ฉันสาบานเลยก็ได้" ผมชูมือขึ้นมา3นิ้วพร้อมสาบานด้วยสีหน้าจริงจัง"วินไม่เคยมีอะไรกับกระแต่จริงๆ เหรอ""จริงแต่......" ผมจะบอกกับมุ่ยยังไงดีวะ มันอาจจะดูเชื่อยากว่าผมกับกระแตที่คบเป็นแฟนกันมานานหลายปีไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งกันเลยมันคือเรื่องจริงครับผมไม่เคยล่วงเกินอะไรกระแตเลยแม้แต่จูบ แต่จะพูดว่าไม่มีอะไรเลยมันก็ไม่100% "แต่อะไร" มุ่ยจ้องหน้าเพื่อเอาคำตอบ มันเป็นคำตอบที่ผมพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไม่รู้จะพูดยังไงไม่ให้มุ่ยโกรธ"ฉัน......เอ่อคือ" ผมอึกอักอยู่ในคอ ปากจะบอกก็ไม่รู้จะบอกจะอธิบายยังไง"ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร วินกับกระแตจะมีอะไรกันหรือไม่มีอะไรกันมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับพี่อยู่แล้ว""มุ่ยอย่าเพิ่งงอนดิ.""งอนอะไรพี่มีสิทธิ์อะไรไปงอนวิน พี่กับวินเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" มุ่ยพูดพร้อมกับหันหน้าหนีผมไปอีกรอบ"ฉันแค่กลัวว่าถ้าบอกเธอไปแล้วเธอจะโกรธจะไม่เข้าใจก็แค่นั้น""วินเห็นพี่เป็นเด็กเหรอ พี่อายุมากกว่าวินนะพี่มีเหตุผลพอขอแค่วินไม่โกหกพี่""แน่ใจนะ""อื้ม" คนใต้ร่างหันหน้ามาพร้อมพยักหน้า ผมถอนหายใจไปหนึ่งเฮือกเพื่อเตรีมคำ
Baca selengkapnya

รักก็บอกว่ารัก

มาวิน...เรื่องกระแตมันไม่ยากหรอกเพราะผมบอกก็บอกกับกระแตไปตั้งแต่แรกแล้วว่าระหว่างเธอกับผมเราไม่มีทางเป็นได้มากกว่าเพื่อนอย่างแน่นอนเพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้วนั่นก็คือมุ่ยส่วนไอ้โก้เพื่อนสนิทผมมันก็รู้เพราะผมไม่เคยปิดบังมัน เวลามีปัญหาผมก็ปรึกษามันนี่แล่ะแต่มันก็ช่วยอะไรผมไม่ได้มากหรอกอย่างมากก็แค่รับฟังเวลาผมเมาแล้วมาระบายความทุกข์กับมันแค่มันรับฟังก็ดีแล้วไม่งั้นผมคงอกแตกตาย มีหลายครั้งที่กระแตอาศัยจังหวะที่ผมเมาไม่ได้สติพยายามยัดเยียดตัวเองให้กับผมแต่ผมก็ไม่เคยพลาดมีอะไรด้วยสักครั้งมากสุดผมก็แค่ให้เธอช่วยออรัลเซ็กซ์แค่นั้นจริงๆไม่มีอะไรมากกว่านั้นจูบหรือแม้กระทั่งกอดผมยังก็ไม่เคยเพราะผมรู้ว่าถ้าพลาดขึ้นมาอะไรจะเกิดขึ้นแล้วอีกอย่างกระแตเองก็มีคนคุยหลายคนบางคนก็เป็นเพื่อนในคณะผมด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าที่ผมคบกระแตก็เพื่อให้มุ่ยหึงแค่นั้นซึ่งมุ่ยก็หึงผมจริงๆแต่มุ่ยชอบปากแข็งไม่ยอมรับสักทีว่ารู้สึกยังไงกับผม ผมท้อใจเหมือนกันนะแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงในเมื่อรักไปแล้วเลิกรักก็ไม่ได้ถามว่าเคยพยายามตัดใจไหม เคยสิทำไมจะไม่เคยผมพยายามแล้วแต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ อย่างตอนที่ผมจูบมุ่ยและสารภาพความรู้สึก
Baca selengkapnya

อย่าดื้อ

มินตรา...."ใครบอกว่าพี่จะมาอยูกับวินที่นี่ทุกวันกัน""ก็ลองไม่มาอยู่สิฉันจะไปบอกพ่อกับแม่ว่าเธอเป็นเมียฉันแล้ว""บ้าพี่ไม่ได้เป็นเมียวินซะหน่อยอย่ามาขี้ตู่" ฉันหน้าร้อนขึ้นมาทันทีตอนที่เขาพูดว่าฉันเป็นเมีย"หรือจะให้รื้อฟื้นความทรงจำว่าเป็นหรือไม่เป็น" พูดจบประโยคเขาก็อุ้มฉันเข้าไปในห้องนอนวางฉันลงบนเตียงก่อนที่เขาจะทาบทับลงมาจากนั้นก็ใช้สายตามองฉันไปทั่วทั้งร่างกาย"วะ วินจะทำอะไร" ฉันถามเขาเสียงสั่นเพราะตอนนี้เขาไม่น่าไว้ใจเลย"แล้วคิดว่าผัวจะทำอะไรล่ะหื้มมม" มาวินซุกใบหน้าลงมาที่ซอกคอ"อ๊ะ เจ็บ" ฉันร้องด้วยความตกใจเพราะเขาดูดคอฉันแรงมากและมันน่าจะเป็นรอย"เมียจ๋า" เสียงสั่นสยิวของเขาทำเอาฉันขนลุกซู่ มือของเขาเริ่มไม่อยู่นิ่งเขาใช้มือเพียงข้างเดียวค่อยๆใช้นิ้วปลดกระดุมเสื้อฉันทีละเม็ดจนหมด และก่อนที่เขาจะถอดมันออกฉันรีบจับมือเขา"อื้อออ วินอย่านะไม่เอา" "เธอไม่เอาแต่ฉันอยากเอานี่นา ผัวอยากกินนมเมียใจจะขาดแล้วรู้มั้ย""วินทำไมเป็นคนแบบนี้""แบบไหนครับหื้มมม""ก็หื่นแบบนี้ไง""ผัวก็หื่นแค่กับเมียคนเดียวไหมครับ หรืออยากให้ผัวไปหื่นกับคนอื่น" เขาพูดพร้อมกับยิ้มทะเล้นยั่วโมโหจนฉันเริ่ม
Baca selengkapnya

ขอกินนมหน่อยNC

หลังจากนั้นเขาจ้องหน้าอกของฉันด้วยสายตาหื่นกระหายหลังจากที่เขาปล้ำถอดชุดชั้นในของฉันได้"นมใหญ่ว่ะมุ่ย ขอกินหน่อยนะ" ที่เขาเอ่ยปากขอเขาไม่ได้ขอคำตอบเขาแค่บอกให้ฉันรับรู้เท่านั้นเองว่าเขากำลังจะทำอะไร ฉันที่กำลังจะเอ่ยปากห้ามแต่ก็ไม่ทันได้ห้ามเพราะพูดจบปุ๊บเขาก็ก้มใบหน้าลงมาดูดหน้าอกของฉันอย่างรุนแรงโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ"อื้อออ วะ วิน พะ พอแล้ว ฮือออ" ฉันบอกเขาเสียงกระท่อนกระแท่นฟังไม่เป็นคำเพราะตอนนี้ฉันกำลังถูกเขาเล่นงานจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ"หวานมากเลยครับที่รัก อ่าาา มุ่ยจ๋า" แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ เขายังคงละเลงลิ้นบนหน้าอกทั้งสองข้างสลับกันไปมา ฉันทำได้แค่กลั้นหายใจไม่กล้าเปล่งเสียงบางอย่างออกมายิ่งตอนที่เขาใช้ปลายลิ้นตวัดเลียจุกเล็กๆบนยอดอกของฉันฉันที่เกิดมาก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ถึงกับทำอะไรไม่ถูก"อื้อออ วินพอแล้วพี่ไม่ไหว อื้ออออ " ฉันร้องขอบอกเขาก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อสูดอากาศหายใจเพราะตอนนี้ฉันใจจะขาดแล้ว อาการที่เป็นมันไม่ได้เกิดจากอาการป่วยแต่อย่างใดแต่มันเกิดจากการกระทำของเขาที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวเอง มาวิน...."อ๊ะ อ
Baca selengkapnya

เมียจ๋าNC+

,มินตรา...."เธอคิดว่าที่ฉันบอกว่ารักเธอมันเป็นเรื่องโกหกหลอกลวงงั้นเหรอ""เปล่า พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยสาบานได้ แต่พี่อยากขอเวลาแค่นั้นเอง พี่เป็นผู้หญิงพี่มีแต่เสียหายวินเข้าใจพี่มั้ยครับ แต่วินมั่นใจได้เลยว่าที่พี่บอกว่ารักวินก็คือพี่รักวินจริงๆ"เขาพยักหน้าเหมือนเขาจะเข้าใจแต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก จากนั้นเขาก็จับฉันอาบน้ำพร้อมกับเขาระหว่างที่อาบมือก็คอยซุกซนจับโน่นจับนี่ฉันอยู่ตลอดเวลา กว่าจะได้ออกจากห้องน้ำก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน จากนั้นเขาก็เอาชุดมาให้ฉันใส่ก่อนจะพากันขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียงแล้วก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน และในทุกๆคืนก่อนนอนฉันจะถูกเขาจับอาบน้ำ ดูดนม ดูดซอกคอจนเป็นรอยแดงจนถึงวันสุดท้ายที่ฉันต้องอยู่โรงพยาบาลบอกว่าเจ็ดวันที่ผ่านมาไม่มีพยาบาลหรืออาหมอเข้ามาดูอาการฉันเลยเพราะฉันไม่ได้ป่วย กลับมาที่ปัจจุบัน...แผล่บ แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ พอแล้ว พี่เสียว ฮือออ วิน" ฉันครางลั่นห้องเมื่อถูกคนเอาแต่ใจรังแก เขาใช้ลิ้นกับตรงส่วนนั้นของฉัน มันเสียวจนใจจะขาด ฉันดิ้นพล่านไปมาบนเตียงกว้างขนาดหกฟุต ขยับหนีไปทางไหนเขาก็ตามมาติดๆ เขาทำแบบนี้แทบจะท
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12345
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status