The Ravishing CEO: Burning For His Touch のすべてのチャプター: チャプター 321 - チャプター 330

JACKIEPagkatapos ng lunch, nakatanggap ako ng tawag galing kay Karla. Siya ay isa sa mga tauhan sa bahay ni Joko. Tumawag siya para ipaalam sa akin na naihatid na ng shop ang mga muwebles. Marunong si Karla sa maraming bagay, kasama na ang pag-aayos ng bahay ng walang katulad at napakabait na para siyang isang ina. Nagkakaintindihan kami ng husto, napagkasunduan naming tatawagan niya ako tuwing kailangan niya at ipapaalam niya sa akin sa sandaling dumating ang mga muwebles.Tuwang-tuwa ako. Masayang-masaya akong umalis sa kompanya, pero nang makapasok ako sa kotse ni Joko, napansin kong tensyonado siya. Hinalikan niya ako at niyakap ako ng ilang sandali.“Are you okay?” tanong ko, ramdam kong may mali. Tila pagod at stressed siya.“This day sucks. Gusto ko lang magpalipas ng gabi na nakayakap sayo, Goddess ko.” Bumuntong-hininga siya at binitawan ako, sabay pinaandar ang kotse.“Anong nangyari?” Mas lalo akong nag-alala.“Felipe happened.” Minsan lang nagsalita si Joko.“Ano

JOKOTotoo nga ang kasabihan na if you are with the right people, even the simplest gathering feels so special.Masiglang dumaloy ang usapan namin, mula sa mga simpleng bagay hanggang sa ospital at nakita ko ang mga ngiti sa mga mukha ng nanay ko at ni Hope, na paminsan-minsan ay sumusulyap sa akin at bahagyang tumango bilang pagsang-ayon sa takbo ng mga bagay-bagay. Alam kong masaya sila na natagpuan ko si Jackie.At wala ng mas hihigit pa–ang nanay ko at future in-laws ko ay maayos at magkasundo. Nag-uusap sila na parang mga magkakaibigan noong bata pa sila at pinag-uusapan na kung gaano kaganda kapag nagkaroon na kami ng mga anak ni Jackie sa hinaharap.Bigla, tumunog muli ang doorbell at tiningnan ko si Jackie ng may pagtataka. Naroon na ang buong pamilya, may iba pa ba siyang inimbitahan?“Ako na,” alok ni Jackie.“Ah, muling nagkita ang buong pamilya. This is so nice!”Lumingon ako at nakita ko si Felipe na pumapasok na parang siya ang hari ng lugar. Walang ha, ni ho. Ni walang

JACKIEMahal na mahal ko sina Claire at Zac.Kaya naman, nang banggitin sa akin ni Hope na gusto niyang magtravel kasama si Ed, agad kong sinabihan siyang sorpresahin ang asawa niya at i-book ang biyaheng pinapangarap niya at kami na ni Joko ang bahala sa mga bata. Tuwang-tuwa siyang tinanggap ang alok ko.Kaya naman pinilit ko ang furniture shop na ihatid ang mga muwebles ng mas maaga sa schedule at nagbayad ng dagdag para dito, pero sulit ang bawat sentimo. Humingi rin ako kay River ng ilang araw na pahinga, na hindi niya inatubiling ibigay sa akin. Magkakaroon kami ng isang memorable na weekend o higit pa; kailangan ko ang kapayapaan at kagalakan na iyon, at gusto kong makita si Joko kasama ang kanyang mga pamangkin, tutal, nagsisimula na kami ng isang buhay na magkasama.At lalong gumanda ang mga bagay-bagay. Nang malaman niyang sa amin muna ang mga bata, hindi niya alam kung tatawa o iiyak siya. Napagpasyahan kong ibalita sa kanya ng paunti-unti, para mas masaya, kumuha pa

JOKOKilala ko ang may-ari ng shelter. Isa itong non-profit organization na kumukupkop sa mga asong gumagala sa daan para rin sa ikabubuti nila at para sa mga tao.Nakarating kami sa shelter at maraming hayop doon, hindi lang aso. Si Claire ay emosyonal at medyo malungkot, na nakaantig sa akin. Kahit gremlin ang batang ito, hindi maitatangging may mabuti siyang puso. Pumunta siya sa pagitan ng mga kulungan at nakipaglaro sa mga tuta na lumalapit sa bakod.Kinausap kami ni Jackie ng naka-duty ng araw na ‘yon. Sabi niya ay marami kaming options at ipinaliwanag ang proseso ng re-homing.Sa huling kulungan, nakita ni Claire ang isang malaking aso na nakahiga sa likuran. Ito ay may bilugan at malungkot na mga mata, nakalaylay na mga tenga, maikli ang balahibo at itim na may puting patch na bumababa mula sa pagitan ng kanyang mga mata hanggang sa kanyang nguso at isang puting paa. Nag-iisa siya sa kulungang iyon.Yumuko si Claire at hiniling sa taong namamahala na buksan ang maliit na

JOKO“Good morning, family!” Pumasok ako sa kusina ng masigla noong Lunes ng umaga at nakatanggap ng sama-samang pagbati ng umaga na puno ng tawanan bilang tugon.“Kids, magsipilyo kayo ng mabilis at umalis na, para hindi kayo ma-late.” Hinikayat ni Jackie sina Claire at Zac na magmadali.Nadatnan ko din doon ang driver niia na nagkakape.“Maghihintay ako sa labas, mga bata.” Niyakap ko si Si Jackie at binigyan siya ng isang mabagal na halik. “Good morning, nightingale ko.”“Hello there, handsome.” Sumagot siya habang ang kanyang mga braso ay nakapulupot sa leeg ko at pagkatapos ay bumulong, “atin ang bahay ngayong umaga.”“Ilalabas ko agad ang mga batang ito.” Aba, excited ako, pero hinila niya ako sa mesa na sinabing hinihintay niya ako para sa almusal.Nagmamadaling umalis ang mga bata, sumisigaw ng hindi maintindihang pamamaalam. Ang gulo pero a good kind of magulo. Nakikita kong ang ganda ng ganitong set-up pero sabik din akong magkaroon ng ilang oras ng mag-isa kasama ang