Semua Bab The Ravishing CEO: Burning For His Touch: Bab 301 - Bab 310

JokoVague ang kaalaman ko sa puntong ito.Alam ko na noon pa man na ang aking ama ay isang taong walang hiya, pero ito ay mas malala pa. Ibinaba siya nito sa isang kategoryang mas malala pa kaysa sa isang simpleng gago o isang taong kalye.Tatlong taon na ang nakalipas, ang magaling kong tatay ay nanatili ng napakatagal na panahon sa lungsod. Nakabili na ako ng mga shares ng kumpanya ilang taon na ang nakalipas, pero nalustay na niya ang lahat ng perang kinita niya at naghanap pa ng higit. Dahil hindi ako sumuko, patuloy niya akong ginugulo gaya ng dati. Bigla na lang, umalis siya at nanatiling tahimik sa Miami, hanggang ngayon.Hindi ko maintindihan kung bakit siya umalis. Naalala ko lang na may dalawang babaeng lumapit at sinabing ginugulo niya sila at pinilit silang makipagtalik ni Felipe, pero hindi ko alam kung ano talaga ang nangyari at di nagtagal ay nawala na sila.Pero ngayon, naroon na ang lahat, sa harap ng aking mga mata. Ang tatay ko ay isang rapist. Sinimulan k

JokoHindi ko mapigilang hanapin siya, at binigay ko sa kanya ang puso at kaluluwa ng minsanan at magpakailanman. Iyon na yata ang pinakamagandang gabi ng aking buhay dahil pakiramdam ko ay ibinigay na rin niya ang kanyang sarili sa akin ng buo. Pero dahil sa tawag sa phone ko kinailangan kong magmadaling lumabas sa kalagitnaan ng gabi.Naaresto si Felipe at kailangan ako ng PR team para harapin ang pinsalang maaaring idulot ng lahat ng atensyon ng media sa bagay na ito. Nagawa naming pigilan ang kanyang pag-aresto at panatilihing lihim ang imbestigasyon, inilayo ang press sa issue, pero nakakuha siya ng isang mahusay na abogado na naglabas sa kanya sa kulungan sa loob ng dalawampu't apat na oras. At iyon ang labis kong ikinainis.Sinong hukom ang tanga at papayagan na makalabas ang isang gaya ni Felipe? Isa siyang kanser ng lipunan. Sa aking palagay ay kinontak niya ang mga kaibigan niyang gaya din niya ay tiwali at halang ang bituka o di kaya ay may baho siyang tinatago sa ka

JackieNababalisa kong kinuha ang cellphone, nanginginig ang mga kamay ko, hinanap ang contact number ni Joko at tinawagan ito. Dumiretso ito sa voicemail. Tiningnan ko si Aron ng may pag-aalinlangan at bumuntong-hininga siya.“Nandito na ang pizza. Kukunin ko na at maghanda ka na. Kakain tayo habang naghahanda ka, at pagkatapos ay dadalhin kita sa bahay ng boyfriend mo.” Mas determinado si Aron kaysa sa akin.“Pero paano kung may kasama siyang iba?” tanong ko, na may halong pagkabalisa at selos.“Sipain mo siya at linawin na iyo ang lalaking iyon. Sigurado akong magugustuhan niya ‘yon.” Natawa ako sa paraan ng pagkakasabi ni Aron.Kinuha ni Aron ang pizza at sinunod ko ang sinabi niya, naghahanda habang kumakain. Nang handa na ako, kinuha ko ang bag ko at umalis na kami. Huminto siya sa pintuan ni Joko at sinabihan ko siyang maghintay sandali, kung sakaling may mangyaring mali. Bumaba ako papunta sa gate, pero ipinaalam sa akin ng security guard na ilang buwan ng hindi nagagaw

JokoNagkape kami ni Diane sa bakeshop malapit sa opisina. Sinaway niya ako ng mahinahon, nagbalik sa akin sa realidad.Pagkatapos ay naglatag siya ng mga patakaran–mamimili kami, isang makeover at ako ang mamamahala sa aking imperyo bukas. At pagkatapos ay tutulungan niya ako kay Jackie. Hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin sa lahat ng iyon, pero kung ako ay nasa ulan, mababasa ako at dahil tutulungan niya ako, maaari ko na ring samantalahin ito.Lumabas kami ng bakeshop at sumakay ng taxi. Dumiretso kami sa hotel kung saan ako tumuloy ng ilang buwan.“Joko, makinig ka, maliligo ka ng maayos, mag-impake ng iyong mga gamit, at aalis ka na sa hotel na ito ngayon,” sabi ni Diane pagpasok namin.“Diane, hindi ako pwedeng manatili sa bahay na iyon ng wala si Jackie at kung babalik ako sa apartment, hindi niya ako mapapatawad.”“Naku,” reklamo ni Diane. “Sige, tutulungan kita kay Jackie ngayon at sa Lunes ay maaari ka ng bumalik sa pagpapatakbo ng iyong imperyo.”“Seryoso k

JackiePagkabukas ko ng pinto, nakita ko ang buong silid na naliliwanagan ng maliliit na lamparang nakakalat sa lahat ng dako. Sa kisame, may nakasabit na puting laso, at sa dulo ay may iba't ibang larawan namin ni Joko, o mga sulat na may mga paghingi ng tawad o romantikong mga deklarasyon, o mga pulang puso na gawa sa cardstock. Naglakad ako at nakita ang bawat mensahe at bawat larawan ng isang masayang sandali na aming pinagsaluhan, at marami ‘yon.Nakarating ako sa sala na naliligo na ang mukha ko sa mga luha at nang tumingin ako sa unahan, nakita ko si Joko na nakatayo roon, sa silid na iyon kung saan namin pinapanood ang pagsikat ng araw at kung saan naroon pa rin ang aming mga malambot na alpombra at makukulay na unan. Naroon lang siya, nakatayo, nakalagay ang mga kamay sa kanyang mga bulsa at may nag-aalalang itsura. Ang kisame ng silid ay natatakpan din ng mga lobo na may mga larawan, mensahe, at puso. At ang parehong maliliit na lampara ay nagbigay sa silid ng mahinang