Triplets and a Second Chance のすべてのチャプター: チャプター 291 - チャプター 300

Chapter 292Dumating na ang lahat ng bisita, at malapit nang ipakilala ni Don Gildart si Elara nang may isang katulong na dumating at nag-ulat na nawala si Elara.“Hindi ba dinala siya ni Gideon?” ang baling ni Don Gildart, nakakunot ang noo.“Pati si Young Master Gideon, nagulat at nawala rin agad sa isang iglap,” sagot ng katulong.Nanatiling kalmado si Don Gildart. “Huwag mag-panic. Kunin muna ang footage ng surveillance.”“Opo, pupunta na ako.”Pinangunahan ni Ysabel si Elara palabas.Napansin ni Elara na may mali, kaya pilit niyang inilayo ang kamay ni Ysabel.“Anong nangyayari?” tanong ni Ysabel, lumingon.“Huwag! Muli kang nagsisinungaling!” sigaw ni Elara, galit na tumitig kay Ysabel.Kitang-kita niya ang kanyang ama sa loob.Pinilit siyang ilabas ng babae, at iniwan na nila ang tahanan ng pamilya Vascotto.Sinabi nina Gideon at Grandpa Si na hindi puwede silang umalis sa bahay ng Vascotto.Tiyak na ligtas sa loob ng pamilya Vascotto.Delikado sa labas.Ayaw niyang mapahamak.

Chapter 294 “Mabigat ang pinsala, sobrang lakas ng shock, marami siyang nakalimutang bagay, at ayaw niyang magsalita,” paliwanang ni Gavin.Natahimik si Amara, hindi makagalaw. Humihip ang malamig na hangin sa kanyang katawan, at ramdam niya ang lamig sa bawat sulok ng kanyang balat.Ang dati niyang masayahin at buhay na anak, ngayo’y nagiging tahimik at nag-aatubili magsalita.Madaling isipin kung gaano kalaki ang pinsala at trauma na dinanas ni Elara.Hindi makalma si Amara. Ang mga matang namumula ay nakatingin kay Elara, at nanginginig ang kanyang labi habang bumubulong, ngunit walang tunog na lumalabas.Maliit man, malakas ang sakit sa kanyang puso—ang mga nangyari sa bata dahil sa mga kasalanan ng matatanda ay labis na nakasakit sa kanya.Ngumiti nang bahagya si Argus at bago pa siya makapag-react, sinuportahan na niya si Amara na walang tigil na umiiyak.“Patawad… patawad… Elara, patawad…” paulit-ulit niyang sambit, hindi mapigil ang damdaming nagmumula sa matinding guilt at p

Chapter 296Isang napakaproud na lalaki si Argus. Ang pagpapaluhod sa kanya sa harap ng pintuan ay malinaw na isang matinding kahihiyan.Bilang presidente ng De Luca Group, sanay siyang nasa mataas na posisyon. Ngayon, pinipilit siyang magpakumbaba hanggang sa halos madurog ang kanyang dignidad.Malinaw na pinahihirapan siya ni Don Gildart.At para kay Amara, hindi iyon nakakaawa.Karapat-dapat lang iyon kay Argus.Sigurado rin si Amara na hindi papayag si Argus. Hindi niya ipagpapalit ang kanyang dangal—kahit para sa kanila ni Elara.Ngunit bago pa man tuluyang mabuo ang kanyang iniisip, narinig niya ang boses ni Argus.“Sige,” sabi ni Argus.Inangat niya ang ulo, matatag at mabigat ang titig.“Tapos na ba? Maaari ko na bang iuwi ang asawa at anak ko?” tanong niya.“Hindi pa,” sagot ni Don Gildart nang kalmado. “Depende kung patatawarin ka nila at kung gusto nilang sumama sa iyo.”Malinaw ang ibig sabihin: ang pagluhod ay desisyon ni Argus. Ang pag-uwi naman ay desisyon nina Amara at

Chapter 298Umiling si Elara.“Umuulan. Gusto mo bang umuwi na siya?” tanong ni Amara, marahang hinahaplos ang buhok ng bata.Tumango si Elara.Kinuha ni Amara ang payong mula sa kamay ng anak at itinabi iyon.“Huwag mo muna siyang alalahanin. Hayaan mo siyang lumuhod doon. Halika na, tatawagan na natin ang mga kuya mo,” sabi niya nang may pilit na gaan sa boses.Hindi naaalala ni Elara ang mga nangyari noon, kaya hindi na iyon binabanggit ni Amara. Hindi rin niya sinisiraan si Argus sa harap ng bata.Sa kabila ng lahat, gusto pa rin niyang manatiling maayos ang imahe ng ama sa mata ng kanyang anak.Sa ibaba ng mansyonLumapit ang butler kay Don Gildart.“Sir, mahigit dalawang oras nang nakaluhod si Argus. Malakas ang ulan sa labas. Kailangan po ba nating pakiusapan siyang umuwi muna?” tanong nito.“Bakit pa natin siya papayuhan? Hindi pa nga lumalambot ang mga puso ng dalawang babae sa itaas, kayo’y naaawa na agad?” sagot ni Don Gildart na tila walang pakialam.Nagkakalaro sila ng ch

Chapter 300“Hinding-hindi kita mapapatawad,” malamig na sabi ni Amara habang pilit pinapatigas ang sarili, kahit sa loob niya ay pagod na pagod na siyang magdala ng sakit. “Argus, hindi lahat napapatawad. Umuwi ka na.”“Amara…” paos na tawag ni Argus habang lumilingon siya at hinawakan ang kamay ng babae.Nanlamig si Amara nang maramdaman niya ang kamay nito. Parang yelong kakalabas lang sa freezer. Gumapang ang lamig sa kanyang likod at nagpabalik sa kanya ng mga alaalang gusto na sana niyang kalimutan.Agad niyang binawi ang kamay.Ibinaba niya ang tingin at napabuntong-hininga, ramdam ang bigat sa dibdib.“Alam mo naman na hindi kita mapapatawad,” mahina ngunit matatag niyang sabi. “Alam mo ring wala itong silbi. Argus, kahit anong gawin mo ngayon, wala na talagang mababago.”Tinalikuran niya ito at nagsimulang maglakad palayo.Sa likuran niya, nanatiling nakaluhod si Argus. Mahigpit ang pagkakapikit ng mga labi nito, at puno ng sakit ang mga mata.Biglang may maliit na aninong mab