บททั้งหมดของ Triplets and a Second Chance: บทที่ 271 - บทที่ 280

Chapter 271Biglang huminto sina Caleb at Levi.“Hindi namin papalitan ang mga pangalan namin,” malamig na sabi ni Caleb. “Ito na ang pangalan namin.”“Kailangang palitan ‘yan,” giit ni Alberto, bahagyang kumunot ang noo. “Dapat apelyidong De Luca ang gamitin ninyo, hindi Alcantara.”“Wala kaming nakikitang mali roon,” diretso ang sagot ni Caleb. “Kung ipipilit n’yo, aalis na lang kami.”“Ang mga anak ng De Luca family ay dapat—”“Sige na,” mabilis na putol ni Luciana, bahagyang itinaas ang kamay upang pigilan si Alberto. “Kakabalik lang ng mga bata. Pwede naman nating pag-usapan ang pagpapalit ng pangalan sa susunod. Umuwi muna tayo.”Alam ni Luciana kung gaano katigas ang ulo ni Alberto—at ramdam din niyang may sariling paninindigan sina Caleb at Levi. Wala ni isa sa kanila ang basta-bastang susuko.Ayaw niyang magsimula ng pagtatalo, lalo na’t kakabalik pa lang ng mga bata.Pinisil ni Alberto ang labi niya bago bumuntong-hininga. “Sige. Mamaya na natin pag-usapan. Umuwi muna tayo.”

Chapter 273Nagmulat bigla ng mga mata si Amara, nagising mula sa panaginip.Nasa harap pa rin niya ang tatlong malamig na lapida. Ang kendi sa harap ng mga ito—hindi man lang nagalaw—nasa eksaktong lugar pa rin kung saan niya iyon iniwan.Bakit mapait ang asukal?Dahil ang panaginip ay kabaligtaran ng realidad.Napahawak si Amara sa kanyang dibdib. Isang matalim na sakit ang biglang bumaon doon, halos hindi niya mahinga.Kasabay nito, bumuhos ang ulan—at ang kanyang mga hikbi ay tinangay ng hangin, naglaho sa pagitan ng mga punong tahimik na nakasaksi sa kanyang paghihinagpis.“Amara.”May tumawag sa kanya mula sa likuran.Biglang may payong na umalalay sa kanya, sumalo sa hangin at ulan. Dahan-dahang lumingon si Amara—at nakita niya si Argus.Lumuhod si Argus sa tabi niya, hawak ang payong gamit ang isang kamay, maingat na tinatakpan siya.Napipigilan ang kanyang paghinga, kumibot ang mga labi ni Amara. Sa isang iglap, sumambulat ang lahat ng kinikimkim niyang sama ng loob.Mariin n

Chapter 275Nang magtanghalian ay sumulyap si Ysabel kina Caleb at Levi, saka kumuha ng tig-isang piraso ng karne at maingat na inilagay sa mga plato ng mga bata. Pilit na pinapalamutian ng lambing ang kanyang tinig.“Caleb, Levi, kumain pa kayo.”Tumingala si Levi, kinuha ang karne, saka biglang nagtanong,“Papangasawa ka ba ni Argus sa hinaharap?”Bahagyang natigilan si Ysabel, pero agad din siyang ngumiti.“Oo. Papakasalan ko ang daddy ninyo.”Tumango si Levi na parang may iniisip.“Kung gano’n, dito ka na rin titira kasama namin, ‘di ba? Marunong ka bang magluto?”Nanlaki ang mga mata ni Ysabel.Isang dalagang lumaki sa luho—inaalalayan sa bawat hakbang, ni hindi sanay magbuhat ng kutsara sa kusina—paano siya magiging marunong magluto?“H-Hindi…” aminado niyang sagot.Tahimik na nagsalita si Levi, walang bahid ng emosyon.“Pero marunong magluto ang mommy namin. Masarap ang luto niya. Gusto naming matikman ang luto mo.”Napangiti si Ysabel nang pilit, halatang alanganin.“Sige… ip

Chapter 277Kinabukasan ay nakatanggap ng tawag si Amara mula sa matanda. Pinapapunta siya nito sa ospital.Agad niyang inisip sina Caleb at Levi.Pagdating niya sa ospital, kapansin-pansin na masigla ang matanda ngayong araw. Hindi niya maalis ang tingin sa dalawang bata sa harap niya—parang ayaw niyang kumurap—hanggang sa sa huli, hindi niya napigilan ang maluha.Nang dumating si Amara, agad na nagliwanag ang mga mata nina Caleb at Levi. Tumakbo sila at buong lakas na yumakap sa kanya.“Mommy…” umiiyak nilang tawag.Nanikip ang dibdib ni Luciana habang pinagmamasdan ang eksenang iyon. Sa loob ng De Luca family, tila walang sigla ang dalawang bata. Ngunit sa sandaling makita nila si Amara, parang nabuhayan agad ang mga ito.Kailan kaya nila kami titingnan nang ganito? hindi niya napigilang isipin.Marahang hinaplos ni Amara ang mga ulo nina Caleb at Levi bago siya tumingin sa matanda.“Lolo.”“Amara…” nanginginig ang boses ng matanda. “Lolo… salamat. Salamat sa pagbibigay mo ng tatlo

Chapter 279Binalewala siya ni Argus at ipinagpatuloy ang pulong.Makalipas ang kalahating oras,may isa na namang mensahe ang dumating:Gideon: “Tatay.”Gideon: “Tatay, kausapin mo naman ako.”Gideon: “Tatay, bakit mo ako binabalewala?”Gideon: “Tatay, kausapin mo naman ako, pakiusap.”Hindi napigilan ni Argus na muling kumunot ang noo.Nang makita ng mga executive sa ibaba ang pagkunot-noo ni Argus, agad silang natahimik.Ang administrative manager na nag-uulat ay halos hindi na huminga habang nakatingin sa lalaking nakaupo sa pangunahing upuan.“Mr. De Luca, may problema po ba?” lakas-loob niyang tanong.Hindi magandang senyales na paulit-ulit na nakasimangot ang pinakamakapangyarihang tao sa kumpanya habang siya’y nag-uulat.Natatakot siyang baka may nagawa siyang mali na ikinagalit ng lalaking nasa harap niya.Kinuha ni Argus ang kanyang telepono, tumayo, at naglakad palabas.“Mag-break muna tayo ng limang minuto.”Tinawagan ni Argus ang numero.Gusto niyang malaman kung ano ba a