All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 131 - Chapter 140

:: โอสถห้าสวรรค์ ::หลังจากเล่นวิ่งไล่จับกันจนหมดแรง อีเจียงและเหม่ยฉิงก็นั่งหอบเหนื่อยหลังพิงกัน"เฮ้อ ค่อยสบายใจหน่อย"เหม่ยฉิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน นางเอนศีรษะซบลงบนไหล่หมอพเนจรอีเจียงจากทางด้านหลังเขา"สบายใจที่ข้าตายยาก บ่นเจ้าได้อีกนานรึ"สมแล้วที่เป็นคนที่ผูกพันกันมาหลายปี มั้งเลี้ยงดูและถูกดูแลในเวลาเดียวกัน"นี่เฒ่าอี ท่านพร้อมจะฟังชื่อโอสถที่ข้าตั้งให้หรือยัง"อีเจียงขยับหลังออกเล็กน้อย แต่เหม่ยฉิงยังพอพิงได้อย่างหลวม ๆ"ห้ามตั้งให้ระคายหูข้าเด็ดขาด"เหม่ยฉิงถึงกับหลุดหัวเราะ ก่อนจะเป็นฝ่ายผละออกไป ค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมดึงอีเจียงขึ้นมายืนด้วยกัน"ท่านต้องชอบแน่ ข้ารับรองได้"เหม่ยฉิงดูภูมิใจกับชื่อโอสถนั้นนิ่งนักเป็นอีเจียงที้ใช้แววตามองนางอย่างไม่มั่นใจ อ่านอย่างไรก็ได้คำว่า 'จะรอดหรือไม่'"มา ๆ อย่ายืดเยื้อ บอกชื่อโอสถของเจ้ามา"อีเจียงเอียงคอเล็กน้อย ทำท่าทำทางรอฟังชื่อโอสถลูกกลอนที่ขนาดเขาเองยังไม่คิดจะตั้งชื่อให้"ก่อนนี้มีลูกกลอนยืดอายุ ข้าเลยตั้งชื่อให้โอสถของท่านคล้องจองกับชื่อเดิมว่า..."ยังจะเล่นลิ้นให้คนแก่ลุ้นอยู่อีก มันน่าสั่งสอนนัก"หว่อ ปู๋ ฮุ่ย สื่อ"สี่พยางค์ที

:: ซ้อนแผน ::ซ่า~~พายุฝนยังคงกระหน่ำลงมาจนหลัคาวัดร้างเริ่มรั่ว ด้วยความอ่อนล้าจากการเดินทางและตลอดหลายวันที่ค้นหาพี่ชายของหมิงเอินเอินจนหมดแรง ครั้นกินอิ่ม บรรยากาศเป็นใจทุกคยจึงหลับสนิทแอ้ด!เสียงประตูอารามกราบไหว้ที่ฝืดเพาะไม่ได้เปิดปิดมานานดังเสียดแก้วหู หากแต่กลับไม่มีผู้ใดรู้สึกตัว ว่าตอนนี้มีภัยใหญ่กำลังคุกคามอยู่"ตื่นได้แล้ว"เสียงปลุกหนึ่งดังขึ้น พร้อมแรงสะกิดด้วยเท้าเบา ๆ ทำเอาคนที่รู้ตัวว่าเรียกตนเองค่อย ๆ ลืมตาตื่น"คาราวะรองแม่ทัพ"เป็นเมี่ยวหุยที่ตามมาถึงวัดร้างแห่งนี้ โดยมีหนึ่งในหกของขบวนเดินทางที่คอยส่งข่าวให้ตลอด"ครั้งนี้เจ้าทำได้ยอดเยี่ยมมาก"เมี่ยวหุยกล่าวชื่นชมคนที่เขาส่งมาเป็นไส้ศึก โดยที่ไม่มีใครคาดเดาออก"ขอบคุณรองแม่ทัพ"ใบหน้าคนทรยศกลับเปื้อนยิ้มจากคำชมแสนจอมปลอมของเมี่ยวหุย"ทหาร! พาตัวออกไป"เมี่ยวหุยสั่งทหารที่พามาไม่ถึงสิบคนเข้ามาพาตัวคนที่นอนหลับสบายอยู่บนฟางชื้นหมับ!หากแต่ยังไม่ทันถึงตัวคนที่พวกเขาคิดว่าหลับลึกแล้ว ทหารของเมี่ยวหุยกลับพลาดพลั้งถูกตู้กู่หยวนจับข้อมือทุ่มลงกับพื้น"เจ้ากล้าหลอกข้า!"เมี่ยวหุยตกใจครู่หนึ่ง หันไปตวาดเสียงขุ่นเมื่อคิด

:: หัวใจไหวหวั่น ::จวนหลัวซื่อจื่อผ่านมาครึ่งชั่วยามหลังจากทหารของซื่อจื่อแห่งหนานโจวหลัวฉางเฟิงได้บังเอิญพบหมิงเอินเอินและพวกจึงพากลับมายังจวน หสกแต่เหม่ยฉิงก็ยังไม่ฟื้นจากพิษสลายกระดูกที่เมี่ยวหุยฝากไว้บนร่างกาย"นางยังไม่ฟื้นหรือ"นี่ก็ปลายยามโหย่วแล้ว เหตุใดหลังจากกินโอสถของเฒ่าอีเจียงแล้วนางก็ไม่ฟื้นสักที ทั้ง ๆ ที่พิษก็ถูกชะล้างไปหมดสิ้น"ฮื่อ ๆ ลูกพี่จะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ข้านั่งเฝ้านางมาจะครบชั่วยามแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่านางจะลืมตามองข้าสักนิด"ซ่างเป้านั่งเฝ้าเหม่ยฉิงด้วยความเป็นห่วง เขาสะอึกสะอื้นน้ำตานองนัยน์ตา หันมาถามตู้กู่หยวนที่เอาอาหารเข้ามาพร้อมจะสลับเฝ้ายามแทน"วางใจได้ ท่านหมอตรวจแล้วมิใช่หรือว่าไม่มีพิษหลงเหลืออยู่ในร่างกายแม่นางเหม่ยแล้ว""ถะ ถ้าเช่นนั้น เหตุใดลูกพี่ยังไม่ฟื้น"ยิ่งพูดซ่างเป้ายิ่งสะอื้น ยามมองใบหน้าที่เคยมีเลือดฝาดของคนที่เคยช่วยชีวิตเขายิ่งอยากหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเจ็บปวดใจ"แม่นางเหม่ยอาจจะแค่...""อืม..."ตู้กู่หยวนกำลังจะปลอบใจ แต่คนบนเตียงกลับส่งเสียงครางเบา ๆ ขึ้นมาเสียก่อน"ลูกพี่ฟื้นแล้ว ๆ"ไม่ใช่แค่ซ่างเป้าที่ดีใจ ตัวตู้กู่หยวนที่บนใบ

:: คนงามของข้า ::'ใช่เธอไหม... จะใช่แกจริงๆ หรือเปล่า?'รั่วอิงเหยาจ้องสตรีที่นอนอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เต้นรัว ใบหน้านี้เหมือนกับเพื่อนรักในโลกก่อนของนางราวกับพิมพ์เดียว แต่เพราะสถานการณ์ยังไม่แน่ชัด นางจึงเลือกที่จะเก็บงำความสงสัยไว้ในใจ แสร้งทำตัวนิ่งสงบเพื่อรอดูท่าที"สวดมนต์เสร็จแล้ว เหตุใดจึงไม่รออยู่ที่เรือนเล่า" หลัวฉางเฟิงเอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปจัดสาบผ้าคลุมไหล่ที่เลื่อนหลุดของภรรยาให้เข้าที่ด้วยความทะนุถนอม"สหายของท่านพี่ คือสตรีผู้นี้หรือเจ้าคะ?"รั่วอิงเหยากระซิบถาม แววตายังคงลอบมองเหม่ยฉิงเป็นระยะ"อ้อ นั่นคือท่านหญิงน้อยหมิงเอินเอิน บุตรีเจ้าเมืองเหอโจว" เขาแนะนำแขกผู้สูงศักดิ์ก่อนเป็นอันดับแรก"ถวายบังคมท่านหญิง""ฮูหยินซื่อจื่อช่างงดงามสมคำร่ำลือจริงๆ" คำชมจากสาวน้อยปากหวานทำเอาคนถูกชมถึงกับหน้าแดงด้วยความเขินอาย"ส่วนนั่นคือแม่นางเหม่ยฉิง จอมยุทธ์หญิงที่ช่วยชีวิตเสี่ยวเอินเอาไว้"คำว่า 'จอมยุทธ์หญิง' ทำให้รั่วอิงเหยาชะงักไป ฉิงฉิงเพื่อนรักของนางน่ะหรือจะมีวรยุทธ์สูงส่งปานนั้น คงแค่คนหน้าเหมือนสินะ"ข้ารั่วอิงเหยา หากแม่นางเหม่ยมีเรื่องใดให้ช่วย บอกข้าได้เสมอ""ขอบค

'ปากนี้ อยากสัมผัสจัง'ความคิดหยาบคายหนึ่งผุดขึ้นในหัว เหม่ยฉิงค่อย ๆ เผยอปากออกเล็กน้อย ยื่นปากเข้าไปใกล้ ใกล้ และใกล้จนแทบจะสัมผัสริมฝีปากหนาอย่างไม่รู้ตัว หากแต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นดับฝันของนาง"กลิ่นในฝันของแม่นาง เป็นกลิ่นเช่นนี้หรือ" เขาถามกระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสตรีนางนี้ช่างขยันสร้างปัญหาให้เขาเป็นโรคของหัวใจที่เต้นแรงจนน่ากลัว กลัวว่าความเป็นบุรุษเพศในกายจะลุกโชนจนเผลอทำบางอย่างที่อยู่ในก้นบึ้งของความคิดลงไปเหม่ยฉิงนิ่งงันไปครู่หนึ่งอย่างไร้คำตอบ ใบหน้านวลแดงระเรื่อเหมือนกับถังหูลู่ กลิ่นอายบุรุษเพศตรงหน้าช่างคล้ายกลิ่นสะอาดบริสุทธิ์ของป่าเขา ยิ่งสูดดมยิ่งทำให้นางรู้สึกมึนงงคล้ายคนเมามาย "กลิ่นเช่นนี้แหละ กลิ่นคนที่ขโมยจูบแรกจากข้าไป"คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจตู้กู่หยวนร่างแกร่งถึงกับแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก หรือนางจะจำได้แล้วว่าวันนั้นที่ริมลำธาร เขาตัดสินใจล่วงเกิน ใช้วิธีนั้นเพื่อป้อนยาช่วยชีวิตนางจริง ๆ"ขะ ข้า คือเรื่อง..."ลิ้นที่เคยคล่องแคล่วกลับพันกันจนพูดไม่ออก เขาอยากจะเอ่ยขอโทษ อยากจะอธิบายว่ามันเป