All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 121 - Chapter 130

:: รอดตายหวุดหวิด ::หมับ!เมื่อเห็นเหม่ยฉิงหมดท่า เมี่ยวหุยก็กระชากคอเสื้อของนางจนตัวโยน"เสียดายที่เจ้าเลือกผิดฝั่ง"รองแม่ทัพชั่วช้ายังคงไม่ลงมือกับศัตรู เขายังพูดยืดยาวราวรอคอยเวลาเหมาะสมในการปลิดชีพนาง"อย่าพูดมาก จะฆ่าก็ฆ่าเสีย"ผีห่าตนใดดลใจให้นางพูดเช่นนั้นออกมา"เช่นนั้นข้าจะสงเคราะห์ให้"กระบี่ในมือหยาบกร้านง้างขึ้นสูงหมายบั่นคอคนหมดทางสู้จึก!หากแต่อาวุธลับห้าแฉกกลับพุ่งเข้าใส่แขนเขาจนกระบี่ในมือหลุด"ผู้ใดกล้าทำร้ายข้า!"เมี่ยวหุยตะโกนด้วยความขุ่นโกรธ เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกใครสักคนเตะจนกระเด็นไปหลายเก้า"แม่นางเหม่ย ท่านไหวนะ"เป็นตู้กู่หยวนที่ปาอาวุธลับเพื่อช่วยเหลือเหม่ยฉิงต้องขอบคุณความสามารถของตัวละครที่นางสิงสู่ร่างอยู่ที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนด้านนอกที่ห่างไปเกือบห้าผิง แถมยังแยกออกอีกว่าเป็นฝีเท้าของกลุ่มองครักษ์ตู้ จึงได้วางแผนให้เอินเอินหนีออกไปเพื่อบอกเหตุการณ์ภายใน"ตู้กู่หยวน!"เมื่อเห็นว่าถูกใครทำร้าย เมี่ยวหุยก็ขบเสียงต่ำอย่างแค้น แววตาเขาแดงก่ำเหมือนปีศาจร้ายอย่างไรอย่างนั้น"ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า สุนัขรับใช้"ตู้กู่หยวนเอ่ยจบรีบพยุงเหม่ยฉิงออกไปจากฐ

:: ท่านหญิงน้อยแย่แล้ว ::"เป็นเยี่ยงไรบ้าง"ทันทีที่เห็นตู้กู่หยวนกับปี่เจากลับมา เหม่ยฉิงก็รีบถามไถ่"มีช่องโขดหินอยู่ด้านหลัง อาจจะลำบากมุดออกไป"ก็นับว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องออกทางเข้า เผื่อดวงซวยพวกเมี่ยวหุยดักซุ่มอยู่"เช่นนั้นก็รีบไปกันเถอะ รองแม่ทัพบ้านั่นอาจจะหาที่นี่ใกล้เจอแล้ว"เหม่ยฉิงเอ๋ยเหม่ยฉิง ปากเจ้าช่างไม่เป็นมงคลอะไรอย่างนี้"ปี่หวย อวี่เจิ้ง ถอย"ปี่เจารีบเรียกสหายอีกสองคน ปี่หวยค่อย ๆ ถอยออกมาปล่อยให้อวี่เจิ้งรั้งท้ายดูลาดเลาเขตหนานโจวใช้เวลาเดินเท้าเกือบหนึ่งชั่วยาม ทั้งหกคนก็มาถึงเขตแดนของหนานโจว"อีกห้าลี้ก็จะเข้าในสู่หนานโจวแล้ว"เหม่ยฉิงชี้ไปด้านหน้าที่มีประตูเมืองตั้งตระหง่านอยู่หลังชายป่าเตียน"ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าง่วงเหลือเกิน"จู่ ๆ เอินเอินก็เซเกือบล้มฟุบ โชคดีที่ตู้กู่หยวนรับร่างน้อยของนางไว้ทัน"เหตุใดท่านหญิงตัวร้อนเช่นนี้!"ทันทีที่รับร่างเอินเอินได้ ตู้กู่หยวนก็รู้สึกถึงความร้อนผ่าวผ่านเสื้อผ้าของนาง"นางถูกพิษ!"ริมฝีปากจิ้มลิ้มเริ่มม่วงคล้ำ ดวงตาเริ่มอ่อนแรงใกล้ปิดลง"ในกลุ่มเราต้องมีคนของรองแม่ทัพเมี่ยวเป็นแน่!"ปี่หวยเริ่มหวาดระแวงเมื่อ

:: หมอพเนจร ::"เสี่ยวเจา เสี่ยวหวย ช่วยถ่วงเวลาให้แม่นางเหม่ยกับท่านหญิงที"คำสั่งของเขาเหตุใดถึงบ่งบอกว่าพวกเขาสามคนจะสละชีวิตเพื่อพวกนาง"ช่างเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์เสียจริง"เมี่ยวหุยกล่าวเย้ยหยันหากแต่น้ำเสียงกับดูแคลนความภักดีของพวกเขา"ก็ย่อมดีกว่าคนที่กินบนเรือน คายทิ้งบนหลังคา"เมี่ยวหุยดูแคลนพวกเขาก่อน ตู้กู่หยวนจึงตำหนิกลับอย่างไม่ยอมกัน"ไม่เห็นโลงศพ ไม่เสียใจภายหลังสินะ ฆ่าให้หมด เหลือไว้เพียงท่านหญิงน้อย""ขอรับ"สิ้นคำสั่ง ทหารยี่สิบนายก็กำกระบี่ในมือมั่น พุ่งเข้าไปอย่างกระหายการเข่นฆ่าฝ่ายของตู้กู่หยวนมีเพียงบุรุษสามคนที่แบ่งรับแบ่งโจมตีหนึ่งต่อเจ็ดอย่างองอาจ"ระวัง!"ทหารนายหนึ่งง้างกระบี่หมายปลิดชีวิตตู้กู่หยวนทีเผลอ เหม่ยฉิงได้แต่ตะโกนเตือนภัยฉัวะ!กระบี่คมกริบถากแขนกำยำของตู้กู่หยวน แต่คนคิดปองร้ายกลับสิ้นลมหายใจใต้คมกระบี่เขาแทน"พาตัวท่านหญิงมา"เมี่ยวหุยมองดูทหารของตนจากยี่สิบนาย ตอนนี้เหลือไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ จึงรีบสั่งอวี่เจิ้งเข้าไปแย่งหมิงเอินเอินมาจากเหม่ยฉิง"แม่นางระวัง!"ปี่เจาเห็นหลังอวี่เจิ้งผ่านพวกเขาไปจึงรีบร้องเตือน"เหตุใดท่านถึงหักหลังสหายได้ลงคอ"

:: ไร้นามหายไปแล้ว ::ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็ถึงที่พักของเหม่ยฉิง ซึ่งอยู่ตีนเขามู่เฮยของสำนักศึกษาซื่อโหย่ว สถานที่ที่เคยรุ่งเรืองเรื่องปรมาจารย์การต่อสู้ ทว่าพอเจ้าสำนักซื่อถังด่วนจากไปโดยยังไม่ทันได้มอบมายตำแหน่งเจ้าสำนักหรือผู้ดูแลให้แก่ผู้ใด เหล่าศิษย์ทั้งหลายก็เริ่มต่อสู้เพื่อหวังยึดครองตำแหน่งเจ้าสำนักที่ว่างเว้น จวบจนค่อย ๆ ล้มหายตายจากไปเป็นจำนวนมากก็ยังไม่มีผู้ใดได้ครอบครองตำแหน่งนั้นศิษย์คนอื่น ๆ ที่ไม่โลภมากเรื่องลาภยศก็พากันลงจากเขา ปล่อยให้ผู้ถูกกิเลสครอบงำเข่นฆ่ากันตายจนสำนักศึกษาซื่อโหย่วค่อย ๆ ร้างเพราะไม่มีใครยืนหนึ่งได้สำเร็จว่ากันว่าที่เจ้าสำนักซื่อถังด่วนจากไปเพราะถูกลูกและคนสนิทวางยา เพราะหลังจากนั้นก็ไม่มีใครเคยเห็นทายาทสกุลซื่อและคนสนิทของเขาอีกเลย"ข้าช่วยทำแผลให้"ตู่กู่หยวนจัดการฝังศพอวี่เจิ้งเสร็จแล้วจึงเร่งเดินทางมาสมทบ"ข้าให้เสี่ยวหวยทำให้ก็ได้"บุรุษกับสตรีที่ยังไม่ออกเรือนไม่ควรแตะต้องตัวกัน นั่นคือธรรมเนียนของยุคสมัยนี้"ปี่หวย ปี่เจา ต่างบาดเจ็บเช่นกัน ท่านอย่ารบกวนพวกเขาเลย"เหม่ยฉิงพยักหน้าไปทางสองคนที่กล่าวถึง พวกเขาต่อสู้หนึ่งต่อเจ็ดไม่ต่างจากตู้

:: คำขอร้องของเฒ่าเจียง ::"ลูกพี่หน้าซีดจัง"เหม่ยฉิงตกอยู่ในห้วงความคิด ใบหน้านางซีดลงพร้อมความคิดแสนสับสน"เราไปที่จวนซื่อจื่อดีหรือไม่"ความสงสัยทำให้เหม่ยฉิงถามออกมาอย่างร้อนใจ"จะไปจวนพยัคฆ์เงียบแห่งหนานโจวใช่เรื่องที่ผู้ใดอยากเข้าก็เข้าได้หรือ""เหล่าอี ท่านรู้จักเขาหรือ"ฟังจากน้ำเสียงที่อีเจียงใช้ เหมือนกับว่าเขารู้จักหลัวฉางเฟิงอย่างไรอย่างนั้น"ข้าแค่หมอพเนจร จะไปรู้จักผู้มีเชื้อกษัตริย์ได้อย่างไร"ไม่ใช่ เหล่าอีกำลังโกหกนาง"หากพี่สาวอยากไปก็ใช่จะไม่มีทาง"หมิงเอินเอืนยื่นมือไปกุมมือพี่สาวผู้มีพระคุณเอาไว้"เสี่ยวเอินจะเปิดเผยตัวตนหรือ"ไม่ต้องเดาให้เปลืองสมอง ดรุณีน้อยผู้นี้เป็นถึงท่านหญิงอีกเขตเมือง จะเข้าพบซื่อจื่ออีกคนคงไม่ใช่เรื่องยาก"เจ้าค่ะ""ท่านหญิง!"ตู้กู่หยวนรีบเอ่ยให้นางได้สติ"หากจะตามหาท่านพี่ แค่กำลังคนของเราไม่พอหรอก"ก็จริงอย่างที่หมิงเอินเอินกล่าว"แต่ถ้าท่านแสดงสถานะ ย่อมเป็นภัย"ตู้กู่หยวนกล่าวอย่างเป็นห่วง"หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ หากข้ารอดเพียงคนเดียว จะไม่รู้สึกผิดชั่วชีวิตหรือ"น่าสงสาร ช่างเป็นท่านหญิงน้อยที่ชะตาชีวิตน่าสงสารยิ่งนัก"ตามนั้น! ข้า