All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 101 - Chapter 110

:: ต้องการเพียงท่าน ::รถม้าสีดำเคลื่อนไปท่ามกลางทางเรียบบนภูเขาในยามค่ำคืน เกือกม้าเหยียบย่ำพื้นโคลนที่ถูกขังไปด้วยน้ำฝน เปลี่ยนบรรยากาศวังเวงให้เกิดเสียงสะท้อนทั่วป่าเขาภายในห้องโดยสารกว้างหรูหราที่ปิดสนิทนี้ แทนที่จะรู้สึกอุ่นแต่กลับร้อนระอุจนหัวใจผู้โดยสารทั้งสองแข่งกันเต้นแรงหลัวฉางเฟิงนั่งพิงผนังรถม้าในอ้อมกอดมีรั่วอิงเหยาอิงแอบอยู่ ดวงหน้านางแดงจัดขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายที่เขากอดอยู่ร้อนผ่าวราวถูกไฟลามรั่วอิงหยาพยายามตั้งสติ นางกัดริมฝีปากราวกำลังห้ามความรู้สึกบางอย่างที่ก่อเกิดไม่ไหว“ก…เกิดอะไรกับข้า…ร้อน ต้องถอด... ถอดเสื้อ” เสียงพร่าแผ่วสั่นอย่างยั่วยวน ก่อนจะรีบผละตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของอีกคน“เจ้าจะทำอะไร!”จู่ ๆ ผละออกจากเขาไม่ว่า แต่เหตุใดต้องพยายามเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาเช่นนี้สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่หอบหายใจถี่รัว ปากบ่นร้อนแต่กลับไร้เม็ดเหงื่อให้เห็น“อีกนานไหม”หลัวฉางเฟิงตะโกนถามคนคุมรถม้าอยู่ด้านนอกคราแรกจะควบม้าเดี่ยวออกมาแล้วแต่ฝนกลับตกลงมาปรอย ๆ จึงเปลี่ยนแผนใช้รถม้าที่ทหารนำขึ้นมาสำรองด้วยแทน“ข้างหน้าถนนลื่น คงใช้เวลาพักใหญ่ขอรับ” ฉินเส้าตะโกนผ่าเสียงฝนตอ

"ข้าต้องการ... ต้องการท่าน"รั่วอิงเหยาหอบหายใจแรงขึ้น ร่างกายร้อนวาบทุกครั้งที่สัมผัสของเขาเคลื่อนไปช้า ๆ ราวกับกลั่นแกล้ง ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันจนแยกไม่ออกว่าเสียงใดเป็นของใครหลัวฉางเฟิงเห็นกวางน้อยในมือเริ่มทนไม่ไหวจึงก้มลงชิดใบหูพร้อมกระซิบเสียงทุ้มต่ำว่า“ข้าก็ต้องการเพียงเจ้า”ความอุ่นร้อนจากลมหายใจและแรงกดเบา ๆ ที่แผ่นหลัง ทำให้รั่วอิงเหยาเผลอเอนตัวเข้าใกล้แผงอกเป็นมัดแน่น อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดร่างเล็กทันที กลิ่นกายหอมหวานของเขาบ่งบอก ความอยาก ความต้องการชัดเจน จนหัวใจนางเต้นระส่ำ"อ๊ะ อื้อ"ริมฝีปากหนาก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาว ลากต่ำลงมาตามกลางร่องอก ผ้ารัดเอวนางถูกปลดเปลื้องตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ทำให้ตอนนี้เสื้อนอก เสื้อในของนางกระจัดกระจายบนรถม้าเผยเรือนร่างระหงประจักแก่สายตาของพยัคฆ์เงียบแห่งหนานโจว"งดงามยิ่งนัก"หลัวฉางเฟิงราวสัตว์กลัดมัน เขาก้มลงไปซุกไซ้ใบหน้าลงกลางทรวงอกสวย ดูดกลืนผิวกายตามซาลาเปาลูกงามขนาดพอดีกำมือรั่วอิงเหยาครางกระเส่าบนรถม้าที่หยุดนิ่งเพราะไม่มีผู้ใดควบคุม มือบางโอบรัดกายบุรุษที่เปลือยเปล่าไม่ต่างจากนางราวโหยหาสายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงซ่านที่

"ทว่าพอนานวันเข้า หญิงสาวนางนั้นกลับมีคนความสุขที่มีคนคอยปกป้อง มีครอบครัวใหม่ที่อบอุ่น แม้จะมีคนที่ไม่ชอบหน้านาง แต่นางกลับรู้สึกว่าครอบครัวนั้นอบอุ่นอยู่ดี"เล่ามาถึงตรงนี้ทำไมถิงอูถึงรู้สึกคุ้น ๆ คล้ายเป็นชีวิตของใครสักคน"แม้จะผ่านเรื่องราวยุ่งยากมากมาย ทั้งเฉียดความตายมาหลายหน แต่สุดท้ายหญิงสาวผู้นั้นกลับรู้สึกผูกพันกับโลกใหม่ของนาง แต่แท้จริงแล้วสถานที่แห่งนั้นมิใช่ของนางแต่แรก เป็นเพียงความฝันหนึ่งที่หลงทางมาอยู่"ทำไมพอฟังมาถึงตรงนี้ถิงอูถึงเห็นน้ำตาคลอในดวงตาของรั่วอิงเหยา"สักวันย่อมอาจต้องหวนคืนสู่บ้านเกิด เจ้าว่านางจะเลือกสิ่งใด"พอฟังถึงตรงนี้ถิงอูก็หนักใจราวกับนางเป็นคนในเรื่องเล่า"บ่าวคิดว่า อยู่ที่ไหนแล้วมีความสุขก็ควรเลือกอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ บางทีอาจนั่นเป็นวาสนาของหญิงสาวผู้นั้นกับสถานที่ใหม่ที่นางอยู่"คำพูดของถิงอูทำให้รั่วอิงเหยานึกถึงกับพูดของไต้ซื่อท่านนั้นที่อารามเทียนหลิ่ง'ทุกอย่างล้วนเป็นวาสนา ได้อยู่ในที่ที่มิควรอยู่ ได้เป็นในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเรา'"คุณหนูไปฟังเรื่องเล่านี้มาจากที่ใดเจ้าคะ"ถิงอูรู้สึกว่าคุณหนูนางจะผูกพันกับเรื่องเล่านี้จนเกือบเสียน้ำตาตอนเล่

"ซื่อจื่อมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ""ถิงอูรายงาน แต่เหตุใดเจ้าต้องมาที่นี่คนเดียว"หลังจากจัดการกวาดล้างสำนักอวี้เหมินเสร็จ หลัวฉางเฟิงก็รีบควบม้าเร็วล่วงหน้ามาก่อนทหารนายอื่น หากแต่พอไปถึงจวนสกุลรั่ว สาวใช้ที่ให้ติดตามรั่วอิงเหยากลับรายงานว่า นางมาพบหลัวอี้ฟิงที่นี่เพียงลำพัง จะไม่ให้เขาร้อนรนเร่งรุดบุกตำหนักชมจันทร์ได้อย่างไร"หม่อมฉันแค่นำของบางอย่างมาให้องค์ชายใหญ่""ของอะไร เหตุใดต้องมอบให้ด้วยตนเอง"เจอหน้ากันครั้งแรกหลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้นก็กลายเป็นทะเลาะกันเสียได้"ความลับเพคะ"หลัวฉางเฟิงรีบรั้งข้อมือน้อยที่เดินหนีเอาไว้"หม่อมฉันเจ็บ"แววตาเคล้าน้ำตาของนางทำเอาหลัวฉางเฟิงได้สติ ปล่อยมือเล็กนั้นช้า ๆ พร้อมเอ่ย"ข้าขอโทษ"ดูเหมือนรั่วอิงเหยาจะโกรธเขามาก นางสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างไม่ใยดี แถมยังเดินกลับไปหาหลัวอี้เฟิงราวหยามหน้าเขาอย่างไรอย่างนั้นจวนสกุลรั่วรั่วอิงเหยาเสร็จภารกิจมอบจี้แทนใจให้เจ้าของร่างเสร็จแล้วก็รีบกลับจวนทันที โดยไม่สนใจบุรุษที่ควบม้าตามรถม้าของนางมาอย่างช้า ๆ"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"ปิงเซียวหลันเห็นบุตรสาวทำหน้าบูดบึ้ง เดี๋ยวก็ถอนหายใจ เดี๋ยวก็ทำหน้าเบื่หน่า

"ท่านพาข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด รู้หรือไม่ข้ากำลังสนุกกับร้านค้าในงานนั้น สนุกกับสีสันที่ไม่เคยเห็น สนุกกับการวิ่งไปร้านนั้น เข้าร้านนี้ราวกับกลับเป็นเด็กอีกครั้ง สนุกกับ..."เสียงหวานร่ายยาวจนไม่มีโอกาสให้อีกคนตอบ จึงก้มลงไปฉกชิมริมฝีปากนั้นเพื่อหยุดนางเอาไว้รั่วอิงเหยาตัวเกร็งเมื่อถูกจู่โจม ใบหน้างามร้อนผ่าวเมื่อถูกอีกคนจุมพิตราวหิวกระหาย"อื้อ"นางพยายามขัดขืนแต่อีกคนกลับบดเบียดริมฝีปากนุ่มนั้นไม่ปล่อยผลัก!สุดท้ายจึงรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอีกคนออกไป"ท่าน...!"มีคำด่าทอมากมายในหัว ฝ่ามือน้อยยกขึ้นหมายตะบันหน้าสักหน ทว่าครั้นเห็นรอยยิ้มบนใบหน้ารูปงามที่ส่งมาแล้วกลับลงโทษเขาไม่ลง"เจ้าทำให้ข้าเป็นเช่นนี้""หม่อมฉัน?" นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง"ข้าอุตส่าห์รีบกลับมาจากภารกิจ แต่กลับพบเจ้าอยู่ที่ตำหนักชมจันทร์กับอี้เฟิงสองต่อสอง ซ้ำร้ายวันนี้หนีเที่ยวยังไม่ชวนข้าสักคำ พอพบหน้ากันกลับเอาแต่จ้องหน้าญาติผู้พี่ข้า จะไม่ให้น้อยใจได้อย่างไร"คนที่พูดน้อยกลับระบายความในใจออกมาจนหมดเปลือกมุมปากบางคลี่ยิ้มออกมาก่อนเอ่ย"ซื่อจื่อหึงหม่อมฉันหรือเพคะ"คนถูกจับได้เอียงหน้าหลบ แต่บนแก้มนั้นกลับเปลี่ยนสี