All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 91 - Chapter 100

:: หนึ่งคนฟื้น หนึ่งคนกลับหายไป ::จวนสกุลเหรินทันทีที่รั่วอิงเหยาถูกพากลับมายังเรือนสกุลเหริน หลัวฉางเฟิงก็ให้คนไปตามหมอฝีมือดีทั้งในวังและนอกวังมาช่วยรักษาสตรีที่บาดเจ็บเพราะความไม่รอบคอบของตนเองผ่านมาหนึ่งก้านธูปท่านหมอทั้งสองก็ออกมาจากห้องส่วนตัวของรั่วอิงเหยาพลางรายงานต่อฉินเส้าที่รับหน้าที่อยู่เฝ้าเรือนปีกซ้ายแห่งนี้"คุณหนูใหญ่เป็นเช่นไรบ้าง""เรียนองครักษ์ฉิน คุณหนูปลอดภัยแล้ว โชคดีที่บาดแผลตรงลำคอเป็นเพียงแผลถูกบาดเล็กน้อย แต่ที่น่าเป็นห่วงเห็นจะเป็นแผลที่แขนขวา"ฉินเส้าคิดในใจ โชคดีแค่ไหนที่ตนเป็นคนเฝ้าท่านหมออยู่ตรงนี้ ไม่เช่นนั้นเกรงว่าหากท่านหมอทั้งสองรายงานต่อหน้าหลัวฉางเฟิงคงถูกลงโทษไปแล้วที่มีคำว่า 'น่าเป็นห่วง' หลุดออกมา"ท่านหมอคงไม่ได้หมายถึง...""องครักษ์ฉินกังวลเกินไปแล้ว ที่ข้าบอกว่าน่าเป็นห่วงเพราะแผลนั้นบอบช้ำซ้ำแล้วซ้ำอีกและค่อนข้างลึกและเป็นวงกว้าง หากหาย...อาจจะมีแผลเป็นให้ห่อเหี่ยวใจ"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"เป็นข้าที่กังวลไป ขอบคุณท่านหมอทั้งสองแทนคุณหนูด้วย"ฉินเส้าละอยากจะเขกหัวตัวเองมันตรงนี้ที่ดันไปคิดว่าแขนขวาของรั่วอิงเหยาจะพิการ"มิกล้า ๆ เป็นห

เขาเหลิ่งครึ่งชั่วยามต่อมา , จวนสกุลเหรินรั่วเชิยนชิงไม่ทำให้พี่สาวอย่างนางผิดหวัง หลังจากออกจากจวนสกุลเหรินไป นางก็รีบเข้าวังอีกครั้งเพื่อเล่าเรื่องราวที่พี่สาวบอกให้คนรักฟัง จากนั้นทั้งสองก็กลับมาที่จวนสกุลเหรินแห่งนี้"องค์ชายไม่สะดวกใจหรือเพคะ"รั่วเชียนชิงเห็นหลัวอี้เฟิงยืนนิ่งอยู่หน้าจวนสกุลเหรินนานสองนานไม่ยอมก้าวเข้าไปสักทีจึงถามขึ้น"ไม่ใช่ เพียงแค่กำลังนึกอยู่ว่า ครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่คือเมื่อไร"เป็นความทรงจำที่แทบจะเลือนลางสำหรับหลัวอี้เฟิงที่มีต่อจวนสกุลเหริน หากวัยเยาว์ตอนสิบเอ็ดของเขาไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้นคงไปมาหาสู่ที่นี่บ่อยหนแล้ว"องค์ชาย..."รั่วเชียนชิงยังไม่ทันเอ่ยปลอบใจคนรักก็ถูกรอยยิ้มสง่างามของเขาโปรยให้ก่อนพร้อมเอ่ย"ไปกันเถอะ"หลัวอี้เฟิงเอื้อมมือไปกุมมือคนรักเอาไว้เพื่อให้นางเลิกคิดมากทำตัวกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นตอนนี้พร้อมกับก้าวเข้าไปในจวนญาติผู้พี่จนคนใช้ในจวนต่างประหลาดใจกับการมาเยือนสถานที่แห่งนี้ในรอบเกือบยี่สิบปีของเขา"พี่หญิง"รั่วเชียนชิงตะโกนเรียกพี่สาวที่เอาแต่ชะเง้อคอมองประตูเรือนอีกฝั่งอย่างร้อนรน"ชิงเอ๋อร์ เจ้ามาแล้ว"ต่างฝ่ายต่างก้าวเข้าห

:: ข้าคือยาถอนพิษ ::ชีวิตคุณชายสำคัญกว่าฉินเส้าเลยพารั่วอิงเหยาเข้ามาในถ้ำหมื่นเหมันต์ จากปากถ้ำเข้าด้านในอากาศในถ้ำยังอบอ้าสปกติ ทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ บรรยากาภายในถ้ำก็เริ่มเปลี่ยน ถ้ำที่เคยอึมครึมมีกลิ่นอับชื้น เปลี่ยนเป็นถ้ำสีขาวโพลนเต็มไปด้วยเกร็ดน้ำแข็งที่ก่อตัวมาจากไอเย็นมหาศาล"ท่านไหวหรือไม่"ขนาดใส่เสื้อคลุมขนสัตว์เอาไว้ตั้งสองผืนความหนาวยังแทรกเข้ามาได้ แต่จะให้ตอบฉินเส้าว่าไม่ไหวคงกระไรอยู่ ไม่แน่เขาอาจจะไล่นางลงจากเขาเพราะอดทนเพียงเท่านี้ไม่ไหวก็ได้"อีกไกลหรือไม่"รั่วอิงเหยาเปลี่ยนจากคนถูกถามเป็นสนทนาเรื่องอื่นแทน"ข้างหน้าแล้ว"ฉินเส้าชี้ไปด้านหน้าที่ลักษณะพิเศษกว่าบริเวณที่นางเดินผ่านมา ด้านหน้ามีแสงสว่างลอดออกมากระทบภายนถ้ำสีขาวแห่งนี้ราวกับแสงมงคลจากสวรรค์สาดทอลงมา"เดี๋ยวก่อนขอรับ"รั่วอิงเหยารีบร้อนอยากไปถึงทางข้างหน้าโดยไวแต่กับถูกฉินเส้ารั้งเอาไว้"มีอะไร"รั่วอิงเหยาหันกลับตามเสียงรั้ง พลันเห็นแววตาฉินเส้าเหมือนมีเรื่องในใจให้คิดไม่ตก"รับมีดนี้ไว้ หากจำเป็นจงใช้มัน"ฉินเส้ายื่นมีดที่ทำจากอัญมณีสีม่วงแวววาวให้รั่วอิงเหยาได้มองอย่างใคร่สงสัยระคนหวาดกลัว

"ท่านไม่หนาวหรือเพคะ"รั่วอิงเหยาค่อย ๆ ออกมาจากผ้าห่มหลายผืน แต่ยังคงเก็บผืนหนึ่งไว้คลุมร่างกายกันความหนาว"ข้าจะเรียกฉินเส้ามารับเจ้ากลับไป"หลัวฉางเฟิงหน้าแดงกร่ำเมื่อนึกถึงเรื่องราวก่อนหน้าที่กกกอดรั่วอิงเหยาแล้วหลับไปพร้อมกัน โชคดีที่เขาตื่นก่อนครึ่งเค่อ จึงรีบจัดแจงสวมเสื้อผ้าที่หมาดจากกองไฟนอกสระเหมันต์ให้นางทันแล้วค่อยมาระงับพิษร้ายและไฟราคะที่โหมกระหน่ำในกาย"หม่อมฉันไม่กลับ หม่อมฉันเป็นคนเดียวที่ช่วยซื่อจื่อได้" รั่วอิวเหยาลุกขึ้นยืนเอ่ยเสียงแข็ง"เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาหรือไงถึงจะช่วยข้าได้"หลัวฉางเฟิงผู้เย็นชากลับมาแล้ว เขาเอ่ยอย่างประชัดด้สยน้ำเสียงเย้ยหยัน"ถึงหม่อมฉันจะไม่ใช่หมอเทวดา แต่หม่อมฉันก็มีสายเลือดของตระกูลหมออันดับหนึ่งอยู่"รั่วอิงเหยาเถียงคอเป็นเอ็น ใครจะไปยอมถอยกัน นางมาถึงที่นี่แล้วหากไม่ตอบแทนบุญคุณเสร็จ นางไม่มีวันกลับ"เช่นนั้นเจ้าคิดจะใช้ชีวิตเจ้าเพื่อช่วยข้า"น้ำเสียงข่มต่ำที่แฝงความเย็นชาเอ่ยขึ้นรั่วอิงเหยาแข้งขาอ่อนเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความเป็นจริงที่ว่า เลืดจากหัวใจนางเท่านั้นที่จะช่วยถอนพิษเขาได้"เพคะ ซื่อจื่อเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยหม่อมฉัน ชีว

"หากคุณชายเป็นกังวล ข้าน้อยจะออกไปตามเอง"ฉินเส้ารีบรั้งหลัวฉางเฟิงที่เพิ่งฟื้นให้นั่งรักษาตัวอยู่เงียบ ๆ ส่วนการออกตามหารั่วอิงเหยาปล่อยเป็นหน้าที่เขาเอง"เจ้ารีบไปเถอะ"รู้กำลังร่างกายตนเองดีจึงพยักเพยิดหน้าให้ฉินเส้ารีบตามไปอารักษ์ขารั่วอิงเหยากลับมาก่อเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นคล้อยหลังองครักษ์คนสนิทจึงนั่งสำรวจตนเองบนแท่นหินหนา ร่องรอยการทายาและพันแผลนี่เรียบร้อยนักคงไม่ใช่ฝีมือฉินเส้าเป็นแน่ดวงเนตรสีหมึกเหลือบไปเห็นถ้วยหยกสีเข้มวางอยู่จึงหยิบขึ้นมาดูตะกอนที่ติดอยู่ในถ้วย"เลือด"แม้จะผ่านมาแล้วหนึ่งชั่วยามที่กลิ่นคาวของเลือดที่ค้างอยู่ในถ้วยที่ลืมทำความสะอาดยังมีกลิ่นคาวอยู่หลัวฉางเฟิงเหมือนจะได้กลิ่นบางอย่างปะปนอยู่ในถ้วยนั้นจึงดมดูอีกครั้ง"องุ่น"ครั้นแยกกลิ่นคาวออกจะได้กลิ่นหอมหวานของผลไม้ชนิดหนึ่ง สายตาสะดุดเข้ากับตะกร้าผลไม้จึงเดาได้ว่าคือผลไม้ชนิดใด"มีดนี้..."เขาหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งที่อยู่ในฝักขึ้นมา ลวดลายบนนั้นช่างคุ้นตายิ่งนักคล้ายมีดที่ฉินเส้าพกติดตัวเอาไว้ มือหนาค่ย ๆ ชักมีดสั้นออกจากฝักช้า ๆ เพื่อดูว่ามีอักษรสลักอยู่หรือไม่"เลือดฉินเส้า?"ไม่น่าใช่ เมื่อครู่มีกลิ