เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง

เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง

last updateLast Updated : 2026-02-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
7
2 ratings. 2 reviews
141Chapters
10.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากนักเขียนนิยายที่กำหนดชะตาผู้อื่น ดันมากลายเป็นผู้ประสบภัยเสียเอง เมื่อต้องข้ามมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่แต่ง แถมยังเป็นร่างนางร้ายที่ถูกกำหนดให้กำลังจะตุย! งานนี้มีหรือนางจะปล่อยให้ตัวเองต้องดำเนินตามเนื้อเรื่องที่แต่ง ไม่มีใครอยากตุยซ้ำสอง คนเดียวที่จะทำให้นางรอดได้มีเพียงพระรองที่ไม่ค่อยมีบท คู่ปรับของพระเอกที่นางแต่งเท่านั้น!

View More

Chapter 1

บทนำ

Jessica and I were walking across the packlands toward school when we noticed a couple ahead of us. They were holding hands and smiling like they were the only two people in the world.

Jessica nudged me excitedly.

“That’s Matt and Betty. The Moon Goddess just revealed they’re mates,” she said with a dreamy sigh. “I hope we find our mates soon.”

I forced a small smile for my best friend. Jessica deserved happiness. She was kind, loyal, and beautiful — everything people liked in a wolf.

But me?

Would anyone ever be happy to have me as their mate?

Most female wolves in the pack were admired for their beauty, their strength, and their wolves. Me? I was called ugly. Worthless. Wolfless.

Even my own brother believed it.

But they were wrong.

I wasn’t wolfless.

I had a wolf — a very powerful one.

Celeste had told me many times how strong she was. She had been with me since I was eleven years old, whispering encouragement whenever the world tried to break me.

But no one else knew.

Sorry, I’m getting ahead of myself.

My name is Zoe. I’m sixteen years old, a junior at Jackson Wolfen School in the Blue Mountain Pack. I’m technically a Beta female, since my parents were the Beta couple of the pack. Were.

They died protecting me during a rogue attack.

Ever since then, the pack has blamed me for their deaths.

Which is why I’m bullied. Ignored. Invisible.

The only family I have left is my older brother James, the current Beta of the pack.

And even he barely acknowledges me.

Jessica and I entered the school building and headed toward the cafeteria. Students filled the halls, laughing and chatting, their voices echoing against the lockers.

Suddenly, I stopped walking.

A scent hit me like a wave.

Pine.

Freshly cut grass.

Warm sunlight after rain.

It was the most intoxicating scent I had ever experienced.

I closed my eyes and breathed it in, my heart racing.

“It’s him!” Celeste cried excitedly inside my mind. “It’s our mate!”

My eyes snapped open.

And that’s when I saw him.

Zack.

The Alpha.

Our eyes met across the cafeteria.

For a moment, his face lit up with joy.

But just as quickly, it changed.

Joy turned to anger.

Then disappointment.

My chest tightened painfully.

I looked away, unable to bear the expression in his eyes.

“Zoe?” Jessica’s voice broke through my thoughts. “What’s wrong? Why did you stop?”

“Nothing,” I said quickly, avoiding her gaze. “I just remembered something.”

I hurried toward the food line.

“Come on, Zoe!” Celeste said happily. “Let’s go to him. He’s our mate!”

“I can’t,” I whispered internally. “Didn’t you see his face when he realised it was us?”

“That can’t be right,” Celeste argued. “Our mate wouldn’t reject us like that.”

But I could feel her power stirring inside me. It was the strongest reaction she had ever had.

Celeste was dominant — incredibly dominant.

Yet despite having her since I was eleven, I still couldn’t shift.

Most wolves shifted for the first time at sixteen.

Today was my sixteenth birthday week.

And still… nothing.

Celeste always told me it simply wasn’t the right time.

But the rest of the pack didn’t understand that.

To them, I was proof of failure.

A wolfless wolf.

I glanced across the cafeteria again.

My heart shattered.

Zack was standing with Laura.

Laura was the most beautiful girl in the pack — long blonde hair, perfect curves, and a reputation for sleeping with half the unmated males.

The males adored her.

And right now, Zack was laughing with her.

Flirting.

“You, see?” I whispered to Celeste. “He doesn’t care about us.”

My wolf suddenly went quiet.

Jessica sat across from me, completely carefree as she stuffed her face with food.

I hesitated.

“Jessica… I smelled my mate today.”

Her head snapped up immediately.

“Really?! Who is it? Wait—why do you look like that?” she asked, studying my face. “Aren’t you happy?”

“I… I don’t know how I feel,” I admitted quietly. “I’ll tell you another time. I just wanted you to know.”

Jessica frowned but nodded.

Celeste suddenly growled in my mind.

“We need to talk to him. He has no right to treat us like this.”

“I don’t think he wants to talk to us,” I replied.

“If he won’t come to us,” Celeste said firmly, “then we will go to him.”

Her determination surprised me.

I had never even seen her physical form before, but her presence inside me was powerful and commanding.

Whenever someone hurt me, she would lend me a fraction of her strength to heal.

She protected me the only way she could.

“Okay,” I finally whispered.

Out of the corner of my eye, I noticed Zack leaving the cafeteria.

My heart started pounding.

“Now,” Celeste said.

“Let’s follow him.”

I hurried after him into the hallway lined with lockers.

But as I turned the corner—

I froze.

Zack was there.

With Laura.

And they were kissing.

“Sh*t,” Zack muttered suddenly.

“Why did you stop?” Laura asked, confused, reaching for him again. “Come on, we were just getting started.”

Celeste snarled inside my head.

“So that’s why he disappeared. He was busy with that—”

“Stop,” I cut her off quickly.

“Laura, leave,” Zack said suddenly.

“But why?” she whined, grabbing his shirt and trying to kiss him again.

“I said leave.”

His Alpha command echoed through the hallway.

Laura’s eyes widened in shock. Without another word, she hurried away.

Zack turned his attention to me.

“Let’s talk.”

My legs felt heavy, but I slowly walked toward him.

The moment I got close, he grabbed my arm and slammed me against the lockers.

Pain shot through my back, but I ignored it.

He leaned closer.

His scent wrapped around me again, warm and intoxicating.

When I looked up, his eyes had turned yellow — his wolf was close to the surface.

But within seconds, they shifted back to black.

“Zack,” I whispered. “Why are you hurting me? I’m your mate.”

He laughed bitterly.

“Isn’t it obvious?” he said coldly. “I don’t like you.”

My heart cracked.

“I’m ashamed that you’re my mate.”

Each word felt like a knife.

“Why would I want a wolfless wolf as my mate?” he continued cruelly. “How could someone like you ever be Luna of this pack?”

Tears burned behind my eyes.

A part of me had expected rejection.

But hearing it like this…

It still shattered me.

Celeste was furious.

Her power surged through my body.

“Let me speak,” she demanded.

For the first time, I didn’t resist.

I closed my eyes and let her take control.

When they opened again, my vision had sharpened.

Zack stepped back in shock.

My eyes had turned bright blue.

“What did you say?” Celeste asked, her voice cold and commanding.

Zack stared at me, stunned.

I could see the conflict raging inside him as his wolf fought for control.

For a moment, his eyes flashed yellow again.

But then they returned to black.

Zack forced his wolf down.

And chose himself

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Magic Muffin
Magic Muffin
รอจบแล้วจะมาอ่านนะ
2025-09-12 18:57:16
2
0
Nattery
Nattery
องครักษ์ใช้คำแรงนะ คนชั้นต่ำ ต่ำตม อ่านแค่ตอน35 นางเอกอ่อนอ่ะ นิยายของตัวเองแท้ๆ
2025-12-17 10:20:42
0
0
141 Chapters
บทนำ
“ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ!”“จับตัวนางออกไปจากตำหนักข้า!”“ไม่! องค์ชายใหญ่ท่านเข้าใจหม่อมฉันผิดไปแล้ว!”“เข้าใจเจ้าผิด?”กึก! เสียงฟันกระทบกันเมื่อมือหนาเอื้อมบีบคางเรียวด้วยกำลังประมาณหนึ่ง แววตาเคียดแค้นสบมองเข้าไปในนัยน์ตาสีอ่อนดั่งกวางน้อยที่น่าทะนุถนอม“ว่าที่พระชายาข้าถูกวางยาพิษในอาหารที่เจ้าทำ นี่เรียกว่าเข้าใจผิดงั้นหรือ”น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยโทสะและเกลียดชัง“ไม่…ไม่ใช่ฝีมือหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ได้ทำ”“รั่วอิงเหยา ข้ามองเจ้าผิดไปจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าแท้จริงแล้วเจ้าจะจิตใจโหดเหี้ยมยิ่งกว่าปีศาจร้ายเสียอีก!”ตุ้บ!“โอ้ย!”เสียงร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อ ‘รั่วอิงเหยา’ ถูก ‘องค์ชายใหญ่หลัวอี้เฟิง’ ผลักไสจนล้มกองกับพื้นเย็นเยียบในช่วงเหมันตฤดู“พานางไปขังคุกหลวง รอตัดสินโทษ!”“ไม่! องค์ชายใหญ่ ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้วางยาน้องหญิง”รั่วอิงเหยาร้องขอความเห็นใจทั้งยังพร่ำบอกว่าตนเองถูกใส่ร้ายเรื่องวางยา หากแต่องค์ชายใหญ่หลัวอี้เฟิงกลับไม่สนใจใยดี หันหลังเดินกลับเข้าไปยังตำหนักเพื่อดูอาการคนรักที่กำลังจะกลายเป็นพระชายาในอีกไม่กี่วันสองชั่วยามต่อมา , คุกหลวงใต้ดินแกร๊ก!เสียงปลดกุญแจโซ่ของห้องคุม
Read more
นางร้าย : 1
ตอนที่ 1 : กลายเป็นนางร้ายที่กำลังจะตาย ::คุกหลวงใต้ดินแกร๊ก!เสียงปลดโซ่กุญแจหน้าห้องคุมขังดังขึ้น“คุณหนูใหญ่ตื่นได้แล้วขอรับ”‘เสียงใครมาเรียกคุณหนูใหญ่ที่นี่’“คุณหนูใหญ่ คุณหนูใหญ่ขอรับ ตื่นมาทานอาหารก่อนขอรับ”“ยัยฉิงฉิง แกเบาเสียงทีวีลงหน่อยสิ”อิงอิงที่นอนสะลึมสะลืออยู่รีบบิดท่านอนพร้อมกับยกมือปิดหูเมื่อเธอคิดว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนตึกสิบชั้นที่มณฑลหนานจิงและเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงซีรีส์ที่ฉิงฉิงเปิดดูทุกวัน“คุณหนูใหญ่รั่ว คุณหนูรีบตื่นมากินอาหารก่อนขอรับ”เสียงทหารประจำการในคุกหลวงที่ถูกรั่วฮูหยินไหว้วานให้นำสำรับอาหารมาให้บุตรสาวรีบเรียกคนขี้เซาอีกครั้ง“น่ารำคาญจริง ยัยฉิงฉิง! ฉันบอกให้เบาเสียง…หน่อย”อิงอิงทนเสียงปลุกนั้นไม่ไหวจึงลุกเตรียมด่าเพื่อนรักอีกครั้ง หากแต่เพียงเธอลืมตาตื่นเต็มดวง สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงสถานที่อึมครึม มีแสงสลัว ๆ แถมล้อมรอบไปด้วยหินทึบหนาที่ฉาบกั้นเอาไว้ทางด้านหลัง“คุณหนูใหญ่ตื่นแล้วรีบทานของพวกนี้เถิดขอรับ ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากรั่วฮูหยินให้แอบเอาของพวกนี้มาให้คุณหนู”อิงอิงจ้องมองหน้านายทหารที่พูดกับตนสลับมองอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า
Read more
นางร้าย : 2
ตอนที่ 2 :: รั่วอิงเหยาคนใหม่ ::ตำหนักอี้คุนอิงอิงถูกองครักษ์ตู้ชิงหลางนำตัวมาเข้าเฝ้าองค์ชายใหญ่หลัวอี้เฟิงครั้งที่นางเห็นตู้ชิงหลางเข้าไปหาที่คุกหลวงถึงกับปากคอสั่นด้วยกลัวว่าจะถูกดำเนินไปตามเนื้อเรื่องในนิยายที่ตัวเองแต่ง แต่โชคดีนายทหารผู้นั้นทำตามคำสั่งเธอสำเร็จ หลังจากนำความของรั่วอิงเหยาไปแจ้งแก่ 'ราชครูรั่วหนานเฉิน' เขาจึงเร่งเข้าเฝ้าองค์ชายใหญ่เพื่อทูลขอให้นำตัวบุตรีใหญ่ของตนออกจากคุกเพื่อมาช่วยบุตรีรองอย่างรั่วเชียนชิงครานั้นอิงอิงเริ่มรู้สึกผิดที่แต่งให้รั่วอิงเหยาเป็นที่ชังของบิดาอย่างราชครู ก่อนออกมาจากคุกจึงได้สาบานกับตนเองไว้ว่า นางจะกลายเป็นรั่วอิงเหยาคนใหม่เพื่อเอาตัวรอดจากนิยายของตนเองและกลับสู่โลกที่เธออยู่“ถวายบังคมองค์ชายใหญ่”รั่วอิงเหยาย่อคำนับองค์ชายใหญ่หลัวอี้เฟิงอย่างมารยาทงาม บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องราวใหม่ที่เพิ่งแต่งขึ้นในหัว“ราชครูแจ้งว่าเจ้ามียาถอนพิษ”องค์ชายใหญ่หลัวอี้เฟิงไม่รีรอ เขารีบนำคำที่ว่าที่พ่อตาทูลถวายถามความจริงจากรั่วอิงเหยาทันที“กราบทูลองค์ชายใหญ่ หม่อมฉันไม่มียาถอนพิษเพคะ”“บังอาจ! เจ้ากล้ากราบทูลความเท็จ
Read more
นางร้าย : 3
“ข้าให้เจ้าแค่หนึ่งคำถาม”นางก็บอกอยู่ว่าเพียงหนึ่งคำถาม เหตุใดต้องย้ำอยู่ได้“ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่ อิงเหยารู้แล้วว่าพระองค์เองก็เมตตาหม่อมฉันอยู่บ้าง…”“คำถามล่ะ”คล้ายรำคาญที่รั่วอิงเหยายื้อเวลาไม่รีบถามสักที หลัวอี้เฟิงจึงชักสีหน้าและน้ำเสียงบ่งบอกว่าความอดทนเขามีขีดจำกัด“อิงเหยาเข้าเรื่องแล้วเพคะ”รั่วอิงเหยาคนใหม่ก้มหน้าลงอย่างนอบน้อมก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหลัวอี้เฟิงที่ไม่แม้จะใยดีมองนางช่างเย็นชายิ่งนัก สมแล้วที่นางวางบทให้องค์ชายใหญ่ผู้นี้แกล้งหลอกใช้ความรักของรั่วอิงเหยาที่มีต่อตนบีบให้นางกลายเป็นนางร้ายที่น่ารังเกลียด“ก่อนที่อิงเหยาจะให้ท่านพ่อมาเข้าเฝ้าองค์ชายใหญ่ อิงเหยาฝันประหลาดเพคะ”หลัวอี้เฟิงปรายหางตามองรั่วอิงเหยาด้วยความหงุดหงิดปนอยากรู้เล็กน้อย“หม่อมฉันฝันถึงองรักษ์ตู้ รับคำสั่งจากองค์ชายใหญ่ ให้มาสังหารหม่อมฉันที่คุกหลวงเพคะ”ตุ้บ!“บังอาจ! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้า”หลัวอี้เฟิงดูร้อนตัวเช่นนี้ เขาคงวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะต้องกำจัดนางไปพร้อมกับว่าที่พระชายาตนที่ถูกพิษ‘นี่เราให้ตัวละครเอกมีความคิดชั่วร้ายขนาดนี้เลยเหรอ’“หม่อมฉันมิกล้ากล่าวหาองค์ชายใหญ่เป็นแน่ ที่หม่อมฉั
Read more
นางร้าย : 4
ตอนที่ 3 : ผงเจ็ดราตรี :“ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีกับข้าที่สุด แต่ราชโองการของเสด็จพ่อ ข้าหรือจะกล้าขัด”หลัวอี้เฟิงผละอ้อมกอดนั้นออกช้า ๆ เพื่อใช้แววตาที่แสนอบอุ่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสดใสของรั่วอิงเหยาทำเป็นอ้างราชโองการของฝ่าบาทที่ไม่ว่าผู้ใดก็ขัดไม่ได้เพื่อให้ตนเองดูดี คิดหรือว่านางจะมองไม่ออกว่าเขาคาดหวังอะไร“ขอเพียงองค์ชายใหญ่ซื่อสัตย์และไม่หลอกลวงหม่อมฉัน ชีวิตของเชียนเชียนก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วเพคะ”น้ำเสียงนางบ่งบอกว่าต้องการข่มขวัญหลัวอี้เฟิงให้คล้อยตามสิ่งที่นางต้องการคนฉลาดอย่างเขามีหรือจะดูไม่ออก“ข้ารับปากเจ้าทุกอย่างขอเพียงช่วยชิงเอ๋อร์ให้ฟื้น และเข้าร่วมพิธีอภิเษกให้ทัน”พิธีอภิเสกสมรสของทั้งสองจะเกิดขึ้นในอีกห้าวัน หากรั่วอิงเหยาช่วยว่าที่พระชายาฟื้นได้ก็จะไม่ถูกลงโทษ แต่มีหรือคนอย่างหลัวอี้เฟิงจะปล่อยนางขัดความความสุขของพวกเขาต่อ“หม่อมฉันขอรางวัลหนึ่งอย่างจากพระองค์ ไม่ทราบว่าทรงอนุญาตหรือไม่เพคะ”“เจ้าอยากได้รางวัลอะไรข้าให้ได้หมด ขอเพียงช่วยชิงเอ๋อร์ให้ฟื้น”ช่างรักกันเสียจริง แต่ก็ถูกแล้วนี่เพราะหลัวอี้เฟิงกับรั่วเชียนชิงคือ พระเอก นางเอก ในนิยายของนาง“รอหม่อม
Read more
นางร้าย : 5
“อิงเหยามีอีกวิธีที่จะช่วยน้องหญิงฟื้นทันกราบไหว้ฟ้าดินกับพระองค์เพคะ”“วิธีอะไร”“หม่อมฉันเคยได้ยินจากท่านตาว่ามียาชนิดหนึ่งสามารถช่วยให้คนตายฟื้นได้ เรียกว่า ยาชุบชีวิต”“ชิงเอ๋อร์ยังไม่ตาย!”น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่าเขาเคืองรั่วอิงเหยามากที่กล่าวหาว่าว่าที่พระชายาของตนเป็นคนตายไปแล้ว“เพราะน้องหญิงยังไม่ตายถึงใช้ยานี้ได้เพคะ”ตกลงว่าเป็นยาของคนตายหรือคนเป็นกันแน่“องค์ชายใหญ่เคยเห็นคนตายฟื้นคืนชีวิตได้หรือเพคะ”หลัวอี้เฟิงคิดและตอบในใจว่าไม่เคยได้ยินข่าวลือใดเกี่ยวกับคนตายแล้วฟื้นเพราะยาวิเศษมาก่อน“นั่นเพราะยานั้นตั้งชื่อสวยหรูเพื่อให้คนคิดว่าคือยาวิเศษของเหล่าเทพเซียน แต่ความจริงเป็นเพียงยาที่ช่วยให้คนหลับใหลจากผงเจ็ดราตรีฟื้นเท่านั้น”“เจ้ามียานั่นหรือไม่”รั่วอิงเหยารีบส่ายหน้าไปมาช้า ๆ พร้อมเอ่ย“ยานั่น…หม่อมฉันไม่มีเพคะ”หลัวอี้เฟิงถึงกับเข่าอ่อน เขาถูกนางหลอกให้เสวนาตั้งนานสองนานแต่กลับไร้ประโยชน์ใด ๆ ริมฝีปากหนาเตรียมเรียกองค์รักษ์ข้างกายมานำนางไปสำเร็จโทษ หากไม่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นต่อ“แต่หม่อมฉันรู้ว่าต้องหายานั้นมาจากที่ใดเพคะ”ดวงตาคมเข้มตวัดมองรั่วอิงเหยาราวจะฉีกนางเป็นชิ้น
Read more
นางร้าย : 6
ตอนที่ 4 : จวนราชครู :จวนราชครู“ฮูหยินคุณหนูใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ”สาวใช้นางหนึ่งของจวนราชครูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องของรั่วฮูหยินกลางดึกเพื่อรายงานเรื่องสำคัญรั่วฮูหยินปิงเซียวหลันตาเบิกโต มือไม้สั่นด้วยความดีใจเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ยังดีที่มีทิงโยสาวใช้คนสนิทช่วยเตือนสติให้ออกไปต้อนรับรั่วอิงเหยา“ฮูหยินรีบไปหาคุณหนูใหญ่เถิดเจ้าค่ะ”รั่วฮูหยินได้สติว่าต้องทำอะไรจึงรีบปรี่ออกไปยังเรือนด้านหน้าเพื่อพบบุตรสาวที่เกิดจากสายเลือดตน“เหยาเอ๋อร์ เหยาเอ๋อร์กลับมาแล้ว”รั่วฮูหยินเห็นบุตรสาวก้าวผ่านประตูเรือนเข้ามายังไม่ถึงห้าก้าวน้ำตานางก็ไหลพรากด้วยความดีใจตั้งแต่ได้ข่าวว่ารั่วอิงเหยาทำอะไรลงไปจนถูกขังคุก รั่วฮูหยินแถบจะกินนอนไม่ได้ ยิ่งเวลาผ่านมาเกือบสามชั่วยามรั่วอิงเหยายังไม่ถูกปล่อยตัว หัวอกคนเป็นมารดาแทบแตกสลายตุบ!ทันทีที่เห็นมารดาเดินเข้ามาพร้อมนัยน์ตาเอ่อนองด้วยม่านใส รั่วอิงเหยายิ่งรู้สึกผิดรีบทิ้งตัวคุกเข่าหน้าผากโขกกับพื้นเย็นเยียบพร้อมกล่าว“เหยาเอ๋อร์เลอะเลือนเผลอทำร้ายน้องหญิง เป็นลูกอกตัญญูทำให้บุพกรีหลั่งน้ำตา ท่านแม่โปรดลงโทษลูกด้วยเจ้าค่ะ”รั่วฮูหยินได้ยินคำสารภาพผิ
Read more
นางร้าย : 7
“ลูกต้องการให้องครักษ์เหยียนไปทำเรื่องอันใด”นี่คือสิ่งที่รั่วฮูหยินปิงเซียวหลันอยากรู้เหตุผลการร้องขอของบุตรสาวในครั้งนี้“ลูกต้องการไปเอายาถอนพิษมาให้น้องหญิงเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นรึ ได้สิ แม่จะเรียกองครักษ์ตู้มาเดี๋ยวนี้”กล่าวจบรั่วฮูหยินจึงหันไปสั่งทางสายตากับทิงโยให้ไปตามเหยียนตู้มาพบ“ขอบคุณท่านแม่ เช่นนั้นลูกขอตัวเข้าไปเก็บของก่อนนะเจ้าคะ”“เก็บของ ลูกจะเก็บของไปที่ใด”“ลูกต้องเดินทางไปที่ตลาดมืดกับองครักษ์เหยียนเจ้าค่ะ”“ตลาดมืด”“ว้าย! ฮูหยิน!”รั่วฮูหยินได้ยินคำกล่าวของบุตรสาวถึงกับแข้งขาอ่อนทรุดตัวลง โชคดีที่ยังเหลือสาวใช้อยู่ใกล้จึงรับร่างรั่วฮูหยินได้ทัน“ท่านแม่! พาท่านแม่ไปพักที่ศาลานั้นก่อน”รั่วอิงเหยาสั่งพลางช่วยพยุงมารดาไปั่งยังศาลาสระบัว“ท่านแม่ใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ”รั่วอิงเหยาทั้งบีบทั้งนวดให้รั่วฮูหยินเพื่อให้เลือดไหลเวียนเลี้ยงสมองและคืนสติ“เหยาเอ๋อร์”“ลูกอยู่นี่”รั่วอิงเหยารีบคว้ามือมารดามากุมไว้เมื่อเสียงเรียกหานางนั้นแผ่วเบาจนน่าเป็นห่วง“ให้เหยียนตู้ไปที่นั่นคนเดียวไม่ได้หรือลูก”น้ำเสียงแสนห่วงใย ในนัยน์ตาสั่นระรัวสบมองบุตรสาวเชิงขอร้อง“ยาที่ลูกต้องการ มี
Read more
นางร้าย : 8
ตลาดมืดหนานเหอ :กลางดึกสงัดความมืดมิดแผ่ปกคลุมทั่วท้องฟ้า มีเพียงแสงจันทร์เลือนรางทอประกาย สายลมเย็นเยียบดุจหยาดน้ำแข็งกระทบร่างกายของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่กำลังควบอาชาเร็วย่ำผ่านเส้นทางขรุขระนอกเมือง มุ่งสู่เขตเมืองเบื้องหน้าให้ทันยามรุ่งสางผ้าคลุมหน้าสีขาวปลิวสะบัดตามแรงลม โอบคลุมสองร่างบนหลังอาชาพันธุ์ดี“หยุด!”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมดึงบังเหียนเพื่อให้อาชาแสนองอาจหยุดอยู่กับที่“คุณหนูขอรับ เลยป่านี้ไปก็จะถึงโรงพักม้าจุดสุดท้ายแล้ว เราต้องไปเปลี่ยนม้าที่นั่นขอรับ”เหยียนตู้รายงานรั่วอิงเหยาที่นั่งซ้อนท้ายบนม้าตัวเดียวกัน“ได้” รั่วอิงเหยาตอบสั้น ๆจากนั้นเสียงกีบม้ากระทบกับพื้นดินเพื่อทยานสู่โรงพักม้าเบื้องหน้าอีกครั้งโรงพักม้าจิ้นเหอทั้งสองควบม้าไม่ถึงก้านธูปก็ถึงโรงพักม้าจิ้นเหอที่อยู่สุดเขตแดนของแคว้นฉีหลัว“องครักษ์เหยียน แห่งจวนราชครู”ทันทีที่มาถึงโรงพักม้าของทางการ เหยียนตู้ก็ส่งป้ายประจำตัวให้ทหารที่เฝ้าอยู่ดูพร้อมจดหมายผ่านทางขององค์ชายใหญ่“ท่านทั้งสองจะพักค้างคืนก่อนหรือเปลี่ยนม้าขอรับ”ทันทีที่เห็นจดหมายขององค์ชายใหญ่ นายทหารชั้นผู้น้อยก็รีบค้อมเคารพพร้อมถามไถ่เหยี
Read more
นางร้าย : 9
“เดี๋ยวก่อน”รั่วอิงเหยารั้งเหยียนตู้เอาไว้ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปยังประตูที่ปิดอยู่“คุณหนูกลัวหรือขอรับ”เหยียนตู้มองผ่านผ้าสีขาวของหมวกคลุมราวกับเห็นทะลุสีหน้าคนด้านใน“ข้าไม่ได้กลัว ข้ามีเรื่องตกลงกับเจ้า”เหยียนตู้ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างใคร่สงสัย“คุณหนูมีเรื่องอะไรหรือขอรับ”“เรื่องนี้นี่แหละ”รั่วอิงเหยายิ่งพูด เหยียนตู้ยิ่งทำหน้างุนงง“ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าอิงเหยา เข้าใจหรือไม่”“แต่ว่าคุณหนู…”“ทำเหมือนตอนที่เราอยู่เพียงลำพัง ไม่ต้องสนใจกฎมารยาท”ใช่ว่าเหยียนตู้ไม่เคยเรียกนางเช่นนี้เสียเมื่อไร“อีกเรื่อง หากเราพลัดหลงกันขึ้นมา ให้ไปเจอกันที่ร้านยาที่มียาชุบชีวิตขาย”รั่วอิงเหยาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า แต่นางก็ไม่กล้าบอกชื่อร้านยาไปตรง ๆ เพราะกลัวเหยียนตู้จะสงสัยเอา“ขอรับ” เหยียนตู้รับคำอย่างว่าง่าย“ดีมาก เข้าไปหายามาช่วยน้องหญิงกัน”รั่วอิงเหยาไม่รอเหยียนตู้รับคำ นางเดินนำบุรุษเช้าไปยังตลาดมืดราวกับไม่เกรงกลัวสถานที่อันตรายเช่นนี้แท้จริงแล้วที่เรียกตลาดมืดเพราะสถานที่แห่งนี้สร้างขึ้นใต้ดิน มีบันไดดินลงมาซับซ้อนหากแต่มีสัญลักษณ์บอกทางตลอดจึงไม่หลงรั่วอิงเหยายืนมองรอบตลาดมืด ในนิยาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status