LOGINจากนักเขียนนิยายที่กำหนดชะตาผู้อื่น ดันมากลายเป็นผู้ประสบภัยเสียเอง เมื่อต้องข้ามมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่แต่ง แถมยังเป็นร่างนางร้ายที่ถูกกำหนดให้กำลังจะตุย! งานนี้มีหรือนางจะปล่อยให้ตัวเองต้องดำเนินตามเนื้อเรื่องที่แต่ง ไม่มีใครอยากตุยซ้ำสอง คนเดียวที่จะทำให้นางรอดได้มีเพียงพระรองที่ไม่ค่อยมีบท คู่ปรับของพระเอกที่นางแต่งเท่านั้น!
View MoreThe forest was too quiet.
Not peaceful—quiet.
The kind of silence that made twenty-four-year-old Elena Vale slow her steps and glance over her shoulder for the third time.
Moonlight spilled between the ancient trees, turning the narrow path silver. Somewhere far behind her, an owl called once and then went silent.
Elena tightened her coat around herself.
She should have stayed home.
Everyone in Blackwood knew the old warnings.
Never enter the forest after midnight.
Never follow a wolf.
And most importantly—
If you hear a howl answering your own heartbeat, run.
Elena had always thought those stories were nonsense.
Until tonight.
A low growl rolled through the trees.
She stopped.
Her breath caught.
Another growl followed, closer this time.
“Elena…”
The voice was so faint that she almost thought the wind had spoken her name.
She turned.
Nothing.
Only trees.
Only darkness.
Then two golden eyes appeared between the branches.
Elena froze.
A massive black wolf stepped into the moonlight.
It was unlike any wolf she had ever seen. Its shoulders were nearly level with her chest, its black fur shining beneath the full moon. A thin silver mark curved along its forehead like a crescent.
Fear told her to run.
Something deeper told her to stay.
The wolf stared directly into her eyes.
And suddenly, Elena felt a strange warmth spread through her chest.
Her heartbeat became painfully fast.
“What are you?” she whispered.
The wolf moved closer.
One step.
Then another.
Elena backed away until her shoulders touched a tree.
The wolf stopped only a few feet from her.
Its golden eyes softened.
Then something impossible happened.
A voice echoed inside her mind.
Mate.
Elena's eyes widened.
“No…”
The wolf lowered its head.
Mine.
The word wasn't spoken aloud, yet she heard it perfectly.
Before Elena could move, the wolf suddenly turned toward the deeper forest.
A distant howl shattered the silence.
The black wolf's entire body stiffened.
Its ears lifted.
Another howl answered from somewhere beyond the hills.
This one sounded angry.
The wolf looked back at Elena.
For the first time, she saw something almost human in its eyes.
Fear.
Not fear for itself.
Fear for her.
The wolf stepped forward and nudged her hand with its enormous head.
Elena's fingers trembled as they touched its fur.
Warm.
Real.
And strangely familiar.
A sharp pain suddenly struck her wrist.
She gasped and pulled her hand away.
A glowing crescent-shaped mark appeared beneath her skin.
The wolf growled.
Elena stared at the mark in disbelief.
“What is happening to me?”
The forest answered with another howl.
Much closer.
The black wolf moved instantly.
It stepped between Elena and the darkness.
Three shadows emerged between the trees.
Wolves.
Their eyes were red.
Elena's blood ran cold.
The black wolf snarled.
The three creatures stopped.
For several seconds, nobody moved.
Then the largest red-eyed wolf spoke.
“She's human.”
Its voice sounded almost like a man's.
The black wolf's lips curled back.
A terrifying growl shook the forest.
The red-eyed wolf laughed.
“So it's true.”
Elena stared at them, unable to breathe.
“What is true?”
No one answered.
The black wolf suddenly turned toward her.
Its golden eyes locked onto hers.
And then, before her very eyes, its body began to change.
Bones shifted.
Fur disappeared.
The enormous wolf rose onto two legs.
Elena stumbled backward.
The creature standing before her was no longer a wolf.
He was a man.
Tall.
Broad-shouldered.
Dark-haired.
His skin was marked with faint silver scars, and his golden eyes were exactly the same as the wolf's.
He took one step toward her.
Elena's breath caught.
“Who are you?”
The man's expression was cold, but something fierce burned beneath it.
“Alexander Blackwood.”
The name struck her strangely.
Everyone in town knew the Blackwood family.
The richest family in the region.
The family nobody ever spoke about after dark.
Alexander looked at the glowing mark on Elena's wrist.
Then he looked back into her eyes.
His voice dropped to a dangerous whisper.
“And you…”
He stepped closer.
“…are the mate I've spent ten years trying to find.”
Elena shook her head.
“This isn't possible.”
Alexander's jaw tightened.
“I wish it wasn't.”
Behind him, the red-eyed wolves began moving again.
Alexander's expression changed instantly.
“Run.”
Elena stared at him.
“What?”
“Run, Elena.”
The way he said her name made her heart stop.
She had never told him her name.
Alexander turned toward the approaching wolves.
His eyes flashed gold.
“Because if they reach you…”
His voice became a growl.
“…there won't be anything left for me to protect.”
Elena took one terrified step backward.
Then another.
A howl exploded through the forest.
And the mark on her wrist began to burn.
Alexander looked back at her.
“Too late.”
The first wolf lunged.
And the night erupted into chaos
ศาลาอู่เซียงเหม่ยฉิงควบม้าเร็วมาถึงจุดหมาย นางแอบมองแผ่นหลังกว้างน่าอบอุ่นของบุรษสวมอาภรณ์ธรรมดาที่ไม่ใช่องรักษ์สกุลหมิงยืนไพล่หลังอย่างสง่า"สู้ ๆ"ให้กำลังใจตนเองเสร็จจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ ส่งเสียงกระแอมไอให้บุรุษที่กำลังเหม่อมองทิวเขาเบื้องล่างรู้สึกตัว"รอนานหรือไม่"คำถามเชิงบอกเล่าดังขึ้นตู้กู่หยวนรีบหันกลับมมองสตรีมาใหม่ทันที"ไม่นานเลย แม่นางเหม่ยนัดข้ามาที่นี่มีเรื่องสำคัญอันใดหรือ"ยิ่งมองใบหน้างดงามของเหม่ยฉิงเรื่องที่ลานกว้างเมื่อคืนยิ่งผุดในหัวจนเกือบความคุมอาการประหม่าไม่อยู่"คือว่า..."พอจะเอาเข้าจริง ทำไมถึงได้เขินอายเช่นนี้กึก!มือหนาเอื้อมมาจับผมสลวยอย่างไม่บอกกล่าว ทำเอาเหม่ยฉิงตกใจตัวแข็งทื่อตู้กู่หยวนยื่นของในมือให้นางดู"ใบไม้ติดผมท่าน""อะ อ้อ ใบไม้นี่เอง"รีบหันหลบหน้าเมื่อรู้สึกว่าตอนนี้นางไม่เป็นตัวของตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าว ในใจคิดสปรก นึกว่าบุรุษอย่างเขาจะ..."แม่นางเหม่ย"ยังควบคุมตนเองไม่สงบ เสียงทุ้มก็เอ่ยเรียกจนต้องหันกลับไปมองเจ้าของเสียง"อ๊ะ!"แทนที่จะเห็นเพียงตู้กู่หยวน แต่กลับเห็นดอกไม้ช่อหนึ่งที่การจัดแต่งเหมือนในโลกของนางถูกยื่นมาให้ ท่าทางของตู้
:: เคียงคู่นิรันดร์ ::อรุณรุ่งของวันใหม่เริ่มขึ้น รั่วอิงเหยาให้สาวใช้ไปเชิญเหม่ยฉิงมายังสวนพฤกษาเพื่อสนทนาฉันสตรี"ชาหมื่นบุปผาของท่าน"ที่แท้มีชื่อเรียกเช่นนี้นี่เอง ถึงว่านางเดินมาตั้งไกลยังได้กลิ่นหอมชวนฝันของชานี้"อืม รสชาติดี"จิบคำแรกก็ชื่นใจแล้ว ช่างเป็นของรวเลิศจริง ๆรั่วอิงเหยาตบตีกับตนเองในใจครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงลองเกริ่นขึ้นมาคำหนึ่ง"แม่นางเหม่ยรู้จักเสี่ยวโหวหรือไม่""ใครหรือ?"พูดมาแค่นี้ แซ่โหวก็หลายคนอยู่นะ"เป็นนักแสดงมากความสามารถ หน้าตาหล่อเหลา แถมยังร้องเพลงเพราะด้วย"กึก!ดารา?ร้องเพลงเพราะ?แถมยังหล่อมากอีก!"อิงอิง! นั่นแกใช่ไหม?"เหม่ยฉิงโผเข้าไปกอดรั่วอิงเหยาเมื่อคิดว่านี่คืออิงอิงเพื่อนในโลกของนาง"ฉิงฉิง แกมได้ยังไง หรือว่าแกก็..."ไม่รู้ว่าตนทะลุมิติมาอยู่ในนิยายตนเองนานแค่ไหน จึงได้แต่สงสัยว่าเพื่นรักข้ามมาในนิยายนี้ได้อย่างไรกัน"ฉันไม่รู้ ตั้งแต่แกประสบอุบัติเหตุ ฉันก็แทบบ้า พอเสียแกไปจริง ๆ จึงคิดว่าแกอาจจะห่วงนิยายที่เขียนไม่จบ ฉันเลยรื้อพล็อตแกปรับเปลี่ยนเนื้อหาเล็กน้อย จนสุดท้ายก็ส่งนิยายของแกผสมโรงของฉันจนจยบริบูรณ์ จากนั้นฉันก็รู้สึกง่วงมาก หลัง
'ปากนี้ อยากสัมผัสจัง'ความคิดหยาบคายหนึ่งผุดขึ้นในหัว เหม่ยฉิงค่อย ๆ เผยอปากออกเล็กน้อย ยื่นปากเข้าไปใกล้ ใกล้ และใกล้จนแทบจะสัมผัสริมฝีปากหนาอย่างไม่รู้ตัว หากแต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นดับฝันของนาง"กลิ่นในฝันของแม่นาง เป็นกลิ่นเช่นนี้หรือ" เขาถามกระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสตรีนางนี้ช่างขยันสร้างปัญหาให้เขาเป็นโรคของหัวใจที่เต้นแรงจนน่ากลัว กลัวว่าความเป็นบุรุษเพศในกายจะลุกโชนจนเผลอทำบางอย่างที่อยู่ในก้นบึ้งของความคิดลงไปเหม่ยฉิงนิ่งงันไปครู่หนึ่งอย่างไร้คำตอบ ใบหน้านวลแดงระเรื่อเหมือนกับถังหูลู่ กลิ่นอายบุรุษเพศตรงหน้าช่างคล้ายกลิ่นสะอาดบริสุทธิ์ของป่าเขา ยิ่งสูดดมยิ่งทำให้นางรู้สึกมึนงงคล้ายคนเมามาย "กลิ่นเช่นนี้แหละ กลิ่นคนที่ขโมยจูบแรกจากข้าไป"คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจตู้กู่หยวนร่างแกร่งถึงกับแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก หรือนางจะจำได้แล้วว่าวันนั้นที่ริมลำธาร เขาตัดสินใจล่วงเกิน ใช้วิธีนั้นเพื่อป้อนยาช่วยชีวิตนางจริง ๆ"ขะ ข้า คือเรื่อง..."ลิ้นที่เคยคล่องแคล่วกลับพันกันจนพูดไม่ออก เขาอยากจะเอ่ยขอโทษ อยากจะอธิบายว่ามันเป
:: จุมพิตใต้แสงจันทรา ::"อะแฮ่ม!"เหม่ยฉิงเห็นตู้กู่หยวนจู่ ๆ ก็เหมือนหนีอะไร จึงตามออกมาดู"แม่นางเหม่ยเองหรือ"เขาถาม หากแต่กลับไม่กล้าหันมาสบตากับคู่สนทนา"ท่านเจอพ่อครัวแล้วหรือ"รอยเท้าตู้กู่หยวนยังไม่ทันจาง เหม่ยฉิงก็ตามออกมาเจอเขาที่ลานฝึกยุทธ์ของจวนซื่อจื่อ ซึ่งไม่ใช่ทางไปครัวแน่ จึงเอ่ยหยอกล้อคนที่เหมือนมีอะไรไม่พอใจเลยหลบออกมา"ข้าให้สาวใช้นางหนึ่งไปแจ้งพ่อครัวแล้ว แม่นางไม่ต้องกังวล""เหตุใดข้ารู้สึกว่าท่านทำตัวแปลก ๆ ไม่ดีใจหรือที่หาสหายท่านเจอแล้ว""ดีใจ แต่ก็เสียใจ"น้ำเสียงนั้นแฝงความเศร้าเอาไว้"เสียใจที่ซื่อจื่อของพวกท่านจำอะไรไม่ได้หรือ"ตู้กู่หยวนค่อย ๆ เอียงหน้ามองเหม่ยฉิงที่ยืนมือไขว้หลัง เงยหน้าขึ้นมาดวงจันทร์เกือบเต็มดวงด้วยแววตาเป็นประกาย"จำไม่ได้วันนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าวันข้างหน้าจะไม่หายนี่" เหม่ยฉิงรีบปลอบ"แม่นางออกมาเช่นนี้ หมิงซื่อจื่อไม่โวยวายหรือ"เมื่อครู่เห็นไม่เอาผู้ใด ยกเว้นนาง"ไม่ต้องห่วง หมิงซื่อจื่อของพวกท่านน่ารัก ข้าบอกอะไรก็ทำตาม ตอนนี้เลยให้เสี่ยวเอินค่อย ๆ รื้อฟื้นความจำให้อยู่"เสียงนั้นยิ่งภูมิใจในฝีมือตนมาเท่าใด คนฟังยิ่งรู้สึกบอกไม่ถ
"ข้าต้องการ... ต้องการท่าน"รั่วอิงเหยาหอบหายใจแรงขึ้น ร่างกายร้อนวาบทุกครั้งที่สัมผัสของเขาเคลื่อนไปมาช้า ๆ ราวกำลังกลั่นแกล้ง ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันจนแยกไม่ออกว่าเสียงใดเป็นของใครหลัวฉางเฟิงเห็นกวางน้อยในมือเริ่มทนไม่ไหวจึงก้มลงชิดใบหูพร้อมกระซิบเสียงทุ้มต่ำว่า“ข้าก็ต้องการเพียงเจ้า”คำห
:: ถ่ายพิษ ::ความมุ่งมั่นของรั่วอิงเหยาได้ผล นางงมหามีดจนเจอแล้วรีบขึ้นมาจากน้ำแสนเย็นยะเยือก"ซื่อจื่อ ท่านต้องอดทน อดทนเข้าไว้"คลานอย่างทุรักทุเรจนมาถึงแท่นน้ำแข็งที่หลัวฉางเฟิงนอนไม่ได้สติมือสั่นเทากำมีดจ่อไว้บนข้อมือขาวเนียนก่อนจะกลั้นใจหลับตาลงกรีดของมีคมลงบนเนื้อจนโลหิตสด ๆ ไหลออกมา"ได้ผล
:: หนึ่งคนฟื้น หนึ่งคนกลับหายไป ::จวนสกุลเหรินทันทีที่รั่วอิงเหยาถูกพากลับมายังเรือนสกุลเหริน หลัวฉางเฟิงก็ให้คนไปตามหมอฝีมือดีทั้งในวังและนอกวังมาช่วยรักษาสตรีที่บาดเจ็บเพราะความไม่รอบคอบของตนเองผ่านมาหนึ่งก้านธูปท่านหมอทั้งสองก็ออกมาจากห้องส่วนตัวของรั่วอิงเหยาพลางรายงานต่อฉินเส้าที่รับหน้าที่
"นั่งก่อนขอรับ"ฉินเส้าเห็นท่าทางรั่วอิงเหยายังอ่อนแรงอยู่จึงรีบจัดเก้าอี้สูงให้นางนั่งพักค่อยคุยกัน"ซื่อจื่อ ซื่อจื่อเป็นอย่างไรบ้าง"นางมีแผลแค่สองทีกับร่างกายที่บอบช้ำเล็กน้อยยังสลบไปหนึ่งวันหนึ่งคืน แล้วคนผู้นั้นที่รับกระบี่ไปหลายครั้งจะบาดเจ็บเพียงไหนทว่าคำถามง่าย ๆ ของรั่วอิงเหยากลับทำให้แว






reviews