Semua Bab เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Bab 111 - Bab 120

“หยุดนะ เจ้าสี่ขา!”เสียงใสเอ่ยตะโกนไล่ตามสุนัขขนปุกปุยที่วิ่งล่อให้วิ่งตามไม่หยุด แต่ดูเหมือนคำสั่งนั้นจะไร้ผล เจ้าสี่ขากลับเร่งฝีเท้าเห่าใส่ คล้ายจะเรียกร้องให้นางไล่ตามมันไป“พี่หญิง ระวังหน่อยเจ้าค่ะ!”เชียนชิงที่นั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นเหมยเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยภายในจวนซื่อจื่อแห่งหนานโจวเมื่อไม่กี้วันมานี้เต็มไปด้วยความครึกครื้น เนื่องด้วยเหล่าญาติจากฉีโจวเดินทางมาเยี่ยมเยือน“พระชายา เสวยโอสถบำรุงครรภ์ก่อนเพคะ”สาวใช้นาม ฮุ้ยซู ยกถ้วยโอสถวางลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างนอบน้อมกาลเวลาล่วงเลยไปหนึ่งปีนับจากเทศกาลโคมลอยในปีนั้น รั่วเชียนชิงอภิเษกสมรสกับหลัวอี้เฟิง และบัดนี้ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว วันนี้ทั้งสองตัดสินใจเดินทางมายังหนานโจวด้วยความคิดถึงญาติผู้พี่ที่อยู่ห่างไกล“ชิงเอ๋อร์ ระวังร้อนหน่อย”รั่วอิงเหยาหัวเราะเบา ๆ หลังจากวิ่งเล่นกับเจ้าสี่ขาจนเหนื่อยจึงกลับมานั่งพักพลางจิบชาคลายร้อน“สองคนนั้นหายไปไหนเสียแล้ว เจ้าเห็นหรือไม่” นางเอ่ยถามน้องสาวด้วยความสงสัยนับจากที่สองพี่น้องสกุลหลัวออกไป ก็หายไปครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ป่านนี้ยังไร้วี่แววว่าจะกลับมา“คงไปแข่งขี่ม้า ล่าสัตว์อีกกระ

"ท่านจอมยุทธ์เก่งมาก เย่ ๆ "เสียงเชียร์ของดรุณีน้อยราวปลุกความฮึกเฮิม แม้ตอนนี้จะสับสนว่าฝันอยู่หรือความจริง แต่จอมยุทธ์หญิงก็ไม่สนใจ รีบเข้าไปจัดการชายฉกรรจ์อีกสองคนจนหมอบราบคาบ"เย่ ๆ จอมยุทธ์หญิงเก่งที่สุดในใต้หล้า"เสียงปรบมือและเสียงเลื่อมใสจากดรุณีน้อยทำเอาผู้ถูกชื่นชมแก้มแดงอย่างขวยเขิน แต่เมื่อตั้งสติได้จึงรีบเดินเข้ามาสำรวจความปลอดภัยของเด็กน้อย"หนูไม่เป็นอะไรนะ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น พ่อแม่หนูอยู่ที่ไหน โจรพวกนั้นจับมาเรียกค่าไถเหรอ"คำถามมากมายเอ่ยขึ้นจนดรุณีน้อยตอบไม่ทัน"ท่านพ่อท่านแม่ข้าจากไปแล้ว ตอนนี้ข้าเหลือเพียงพี่ชายเจ้าค่ะ"มาเสียใจที่ถามแบบนั้นตอนนี้คงไม่ทัน จึงเอื้อมมือไปลูบผมเด็กน้อยเป็นการปลอบใจ"ที่นี่ที่ไหนเหรอ"เปลี่ยนเรื่องให้เด็กน้อยที่กำลังตาแดงคุยดีกว่า แต่ที่นี่ไม่คุ้นเอาเสียเลย มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าเต็มไปหมด"ที่นี่คือเขตแดนระหว่างเหมืองหนานโจวและเหอโจวเจ้าค่ะ""เมืองหนานและเมืองเหอ"ทำไมฟังแล้วคุ้นตากับคำพวกนี้"ท่านจอมยุทธ์พาข้าไปส่งที่เมืองเหอโจวเพื่อรับรางวัลเถิดเจ้าค่ะ"ดรุณีน้อยดึงชายอาภรณ์สีขาวยิก ๆ เพื่อเรียกสติพี่สาวที่กำลังเหม่อลอย"สาวน้อย รา

"ว้าว สวยจัง"ทันทีที่ผ่านประตูเมืองเข้ามา เหม่ยฉิงก็เห็นสภาพแววล้อมของเมืองเหอโจวที่ครึกครื้น เต็มไปด้วยสีสัน และคนเมืองที่แต่งตัวงดงามราวอยู่ในแดนเซียน"พี่สาวไม่เคยมาเมืองเหอโจวสินะ"หมิงเอินเอินแหงนหน้ามองพี่สาวผู้มีพระคุณที่กำลังตื่นตาตื่นใจไปกับสถานที่ที่ไม่เคยเหยียบย่าง"พี่สาวเพิ่งเคยสัมผัสบรรยายกาศของยุคโบราณครั้งแรกเลยละ"หมิงเอินเอินเคียงคอขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำบอกเล่าที่ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ หากแต่เด็กน้อยกลับไม่คิดถาม เดินตามหลังเหม่ยฉิงที่เอาแต่วิ่งไปร้านนั้น ออกไปอีกร้าน อย่างสนุกสนาน"ถังหูลู่จ้า ถังหูลู่""ข้าเอาไม้นึง""ได้เลยแม่นาง สองร้อยอีแปะขอรับ""สองร้อยอีแปะ! เหตุใดถึงแพงเช่นนี้"เหม่ยฉิงรีบชักมือกลับเมื่อได้ยินราคาของถังหูลู่ที่แพงหูฉี่"แม่นางโปรดดูถังหูลู่ไม้นี้"พ่อค้าขนมหวานกล่าวพลางประคองไม้ที่อยู่ในมือสูงขึ้นเหนือสายตาของเหม่ยฉิงอย่างทะนุถนอม "น้ำตาลที่เคลือบอยู่นี้ มิได้เป็นสีน้ำตาลไหม้ทั่วไป แม่นางดูความใสกระจ่างนี่สิ ราวกับผลึกน้ำแข็ง สะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายระยิบระยับ ใช่หรือไม่"พ่อค้ากล่าวอย่างภูมิใจถังหูลู่ในมือ"แม่นางดูนี่ ที่ท่านเห็นนั้นมิ

:: ถูกจับแล้ว ::ตู้กู่หยวนพาสตรีทั้งสองมายังฐานพักลับใต้วัดหลงผิงที่ร้างมาหลายปี"ท่านหญิง"ลูกน้องที่หนีรอดออกมาพร้อมกับเขารีบเข้ามาแสดงความเคารพหมิงเอินเอิน พลางมองหน้าเหม่ยฉิงอย่างใคร่สงสัย"นี่คือแม่นางเหม่ย จอมยุทธ์หญิงที่ช่วยท่านหญิงไว้""อ้อ แม่นางเหม่ย ข้าจู้จิง""ข้าอวี่เจิ้ง""ข้าปี่เจา""ข้าปี่หวย""พวกท่านสองคน..."คราแรกที่เห็นหน้าสองคนนี้ก็ว่าคล้ายกันมาก พอได้ยินแซ่ของทั้งคู่ถึงเข้าใจในทันที"ข้าเป็นพี่ ส่วนอาหวยเกิดหลังข้าไม่ถึงจิบชา"ปี่เจารีบอธิบายความเป็นฝาแฝดของพวกตน"ท่านหญิงเชิญทางนั้น"รู้จักกันพอประมาณแล้ว ตู้กู่หยวนจึงรีบพาหมิงเอินเอินไปยังเตียงไม้ที่มีฟูกเก่า ๆ หนาไม่ถึงหนึ่งชุ่น"ท่านหญิงพักที่นี่ก่อน เดี๋ยวเสี่ยวเจิ้งกับข้าจะออกไปดูความเคลื่อนไหวด้านนอก""ท่านอยู่ ให้คนอื่นไป ได้หรือไม่"ประโยคแรกคล้ายคำสั่งเด็ดขาด แต่ต่อมากลับเสียงอ่อน หลุบมองต่ำกึ่งขอร้อง"ที่นี่มีสามคนนี้อยู่ก็เพียงพอแล้วขอรับ"ตู้กู่หยวนเป็นองครักษ์และเป็นสหายของพี่ชายหมิงเอินเอิน จึงสนิทและพิเศษมากกว่าทหารอื่น ๆ ในจวนหมิง"แต่ข้าไม่ไว้ใจคนอื่น นอกจากท่าน"หมิงเอินเอินกวาดตามองคนอื่น ๆ ท

:: หนี ::หลังจากทุกอย่างเงียบลง เมี่ยวหุยก็หันกลับไปสนใจหมิงเอินเอินที่ถูกจับให้นั่งบนเตียงเก่า"ท่านหญิงรู้หรือไม่ว่าพี่ชายท่านอยู่ที่ใด"รองแม่ทัพชั่วไม่ประวิงเวลา เขาเข้าสู่บทสนทนาที่ต้องการทันที"หากรู้ข้าคงไม่กลับมาที่นี่"แม้จะแค่เก้าหนาวแต่กลับแข็งแกร่ง ไม่เกรงกลัวคนชั่ว"อา...เป็นข้าที่ถามผิดไป เช่นนั้น ท่านรู้หรือไม่ว่า เจ้าเมืองกับฮูหยิน อยู่สุขสบายหรือไม่"ครานี้เมี่ยวหุยอ้างถึงคนที่มีพระคุณและหมิงเอินเอินห่วงใยสุดชีวิตแทน"ท่านจะทำอะไรท่านพ่อกับท่านแม่!"ดรุณีน้อยยกขาขึ้นเตะกลางอากาศ หวังจะให้มันถูกจุดใดจุดหนึ่งบนตัวรองแม่ทัพผู้นี้"ตอนนี้คนทั้งขวนเจ้าเมืองล้วนอยู่ดี กินอิ่ม แต่หลังจากนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนสังเวยจากคำตอบของท่าน"ข่มขู่อีกแล้ว แลดูครั้งนี้จะทำให้หมิงเอินเอินหวาดกลัวได้ด้วย"ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพี่อยู่ที่ใด"น้ำตาเด็กสาวเริ่มคลอเบ้า นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าพี่ชายตนที่หายออกไปจากการเดินทางแล้สามเดือนอยู่ที่ไหน"แล้วท่านไปทำอะไรที่ป่าไผ่ เขตแดนระหว่างเหมืองหนานโจวและเหอโจว"เมี่ยวหุยส่งนักฆ่าออกไปหลายกลุ่ม หากแต่กลับมีคนเจอเอินเอินที่ป่าไผ่ หากเด็กน้อยไม่รู้