All Chapters of Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO: Chapter 981 - Chapter 990

“Hindi ako sasama,” sabi ni Fiona.“Fiona—”“Kakagaling lang natin sa presinto,” putol niya. “May mga lalaking sumugod sa atin. Hinahanap natin si Ninong Lucio. May sugat ka. May sugat din si Neil. At ngayon, gusto mong mamasyal?”“Hindi ito pasyal,” ani Theo. “Emergency breathing lang.”Napatingin siya rito.Hindi ito ngumiti. Seryoso ang mukha nito, pero may kakaibang lambot sa mga mata. Parang alam nitong isang maling tanong na lang, bibigay na siya.“I won’t ask anything, promise.”Nanikip ang dibdib ni Fiona.Dapat mas lalo siyang natakot sa pangakong iyon. Dahil kapag tumigil si Theo sa pagtatanong, mas lumalakas ang kagustuhan niyang magsabi.Umirap siya para itago ang pangingilid ng luha.At marahil, kahit sa isang gabi lang, gusto niyang maging babaeng namamasyal sa fiesta kasama ang lalaking minamahal.“Sandali lang tayo,” sabi niya.Hindi nito itinago ang munting ginhawa sa mukha.Bahagyang gumalaw ang gilid ng labi ni Theo. “Okay, saglit lang.”Paglabas nila ng hotel, basa

Dapat tinanggihan ni Fiona si Theo. Pero ilang minuto lang, nakaupo na sila sa maliit na mesa sa gilid ng bar. Si Theo ang unang uminom. Tahimik niya itong pinanood habang tumitikim ito ng maliit na baso ng fruit wine.“Oh?” tanong niya. “Masarap?”“Matamis.”“Talaga?”“Oo, try mo.”Inabot nito sa kanya ang maliit na baso.“Kung masama ang lasa nito, ikaw ang sisisihin ko.”“Masarap siya.”Dahan-dahan siyang uminom ng kaunti. Agad siyang napangiwi.“Ang tapang!”Natawa si Theo.Pero makalipas ang ilang minuto, ininom niya ang natira. At nagsalin pa.Nahuli siya ni Theo.“Akala ko matapang?”“Mapait nga.” Itinaas niya ang baba. “Pero sayang ang bayad. Tsaka masarap ang lasa.”Nagsalin pa siya ulit sa baso.“Fiona, baka malasing ka.”“Hindi. Nag-chi-chill lang.”“Okay ka lang?” mahinang tanong nito ng napahawak siya sa ulo.“Tama na ‘yan, nahihilo ka na.”“Bubuhatin mo ba ako kapag nahilo ako?”“Oo naman.”Natigilan siya.Umiwas siya ng tingin bago pa bumigay ang puso niya.“Tara na, umu

“Say stop, Fiona,” mahinang sabi ni Theo. “Kung ayaw mo na.”Nasa ibabaw niya ito, ang isang kamay ay nakasandal sa kama sa tabi ng balikat niya, ang isa ay maingat na nakahawak sa gilid ng mukha niya. Sapat ang layo para makaiwas siya kung gugustuhin niya.Pero hindi siya umiwas.Hindi niya ito pinahinto.Sa halip, dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at hinawakan ang batok ni Theo.Sa mga mata nito, nakita niya ang pagpipigil at pag-aalangan. Ngunit mas nangingibabaw ang init at pananabik.Kaya si Fiona ang unang humalik.Maingat noong una. Pero nang hindi siya umatras, nang hilahin niya ito palapit, doon lumalim ang halik ni Theo.Napapikit siya.Limang taon ng pananabik ang sumabog sa pagitan nila.Hindi iyon halik ng dalawang taong sigurado sa bukas. Halik iyon ng dalawang taong pagod nang magpanggap na wala na silang nararamdaman. Halik ng dalawang taong maraming tinagong sakit, maraming hindi nasabing salita, at maraming gabing nagkunwaring hindi nangungulila.Halos kapusin ang

Nanigas si Fiona.“Ano’ng ginagawa mo?”“Body heat. Wala akong dalang jacket.”“Ang galing ng excuse mo para makayakap.”Dapat kumalas siya. Dapat sinabi niyang hindi niya kailangan. Dapat inalala niya na kakasabi lang niya sa sarili niya kaninang umaga na hindi dapat maulit ang nangyari kagabi.Pero malamig.At mainit si Theo.At pagkatapos ng limang taon na sanay siyang yakapin ang sarili niya kapag natatakot, may isang parte ng puso niyang nanghina sa simpleng pakiramdam na may yumayakap sa kanya nang walang hinihinging paliwanag.“Hindi ibig sabihin nito okay na tayo,” bulong niya.Naramdaman niya ang mahinang paghinga ni Theo sa buhok niya.“Alam ko.”Mas hinigpitan nito nang kaunti ang yakap. Hindi sapat para kulungin siya. Sapat lang para pigilan ang panginginig niya.Matagal ang ulan.Unti-unting naging putik ang lupa sa paligid. Ang daang paakyat ay halos kulay tsokolate na. Sa pagitan ng mga patak ng ulan, kita niya ang unti-unting pagdilim ng paligid. Hapon na. Kung maghihin

“Saan po siya makikita?” tanong ni Theo.Itinuro ni Tatay Ruben ang direksyon ng burol sa labas. “Doon pa ’yan nakatira sa dulo. Sa lumang bahay na malapit sa malaking balete. Hindi siya palaging naroon. Pero may mga gabing may ilaw sa bahay niya.”Bumilis ang tibok ng puso ni Fiona.“Naroon po kaya siya ngayon?”Tumingin si Tatay Ruben sa bintana. Patuloy ang buhos ng ulan. Madilim na ang paligid. Halos wala nang makita.“Hindi kayo puwedeng tumuloy ngayon,” sabi nito. “Madulas ang daan. Walang ilaw. Baka mapahamak pa kayo.”Napalunok si Fiona.“Bukas,” dagdag ni Tatay Ruben. “Sasamahan ko kayo. Mas kabisado ko ang daan.”***Samantala, sa Ayala Bay Resort, mabilis na naglakad si Felicity palabas ng meeting room malapit sa pavilion. Kakatapos lang ng meeting niya sa investors.Kinausap niya ang staff tungkol sa pagkain ni Nate, sa access ng service elevator, at sa listahan ng mga taong puwedeng lumapit sa kuwarto nila. Iniwan niya si Nate kay Yaya Nita, kasama ang dalawang bodyguard s