บททั้งหมดของ ACCIDENT ONE NIGHT WITH THE ZILLIONAIRE : บทที่ 11 - บทที่ 20

FAYE POINT OF VIEWWala naman akong ibang magawa kundi ang maglibot-libot sa buong bahay. Maraming mga katulong dito sa abahay na 'to. Paano ba anman kasi malaki ang bahay ehh. Boring naman kung isang tao lang din ang titira dito ehh. Abala sila sa mga trabaho nila. Nais ko man magbuluntaryong gumawa ng gawaing bahay ay hindi nila ako pinapayagan. Dahil, sumusunod lamang daw sila sa uto ni Aljur. Nakikita ko na mahigpit pala siya sa mga tauhan niya. Mabuti nga at hindi siya iniiwan ng mga ito. Habang naglalakad ako, nakarating ako sa isang lugar na tahimik at mapreskong hangin. Nakikita ko rito ang mga bulaklak na sobrang ganda at ang bango-bango pa. Nakakatuwa naman sila, dahil, tila sumasayaw pa sila sa mapreskong hangin. Hmm, na miss ko tuloy sa bahay. Dahil, mahilig naman ako sa mga pananim. Kalaunan pa, naisip ko na tawagan ang inay ko. Kaya naman, nagmadali akong buksan ang cellphone ko. Matapos, ay hinanap ko agad ang number ni inay. Mabuti na lang, binilhan siya ng cellphone

"Faye, ako na ang humihingi ng tawad sa mga sinasabi sa 'yo ngayon ng kapatid ng fiancee ko. Pasensya ka na, mukhang masama lang at mainit ang ulo niya ngayon." Ikinagulat ko ang ginawa ng babae. Mukhang hindi nga ako nagkakamali. Mabait nga siya. Samantalang galit na tumaray naman nsi Dalia. Kasaaby nito ang pag-alis niya kasama si Cris. Kaya naman, na iwan kaming dalawa dito si Reah. Hindi ko alam kung ani ang sasabihin ko sa kaniya. Lalo na't may kahihiyan pa rin akong nagawa sa kaniya. Nanatili lang ako sa pwesto ko. Ngunit, bigla siyang humakbang papalapit sa akin. Gayunpaman, nanatili na lamang akong kalmado."Faye, I hope, maging maayos ang lagay mo dito sa bahay ng fiancee ko. Alam ko naman na dapat talaga ay magalit ako sa 'yo. Pero, may nabitawana kong salita kay Aljur. Kaya, hindi kita masasaktan kahit sa salit ako lang. Ngayon, gusto pa kita makilala nang maayos at maging kaibigan ko. Total, kaibigan ka na rin ni Aljur. 'Di ba, wala naman namamagitan sa inyong dalawa? Sina

FAYE POINT OF VIEWKung wala si Reah, hindi sana ako ngayon nakalabas ng bahay. Mabuti na lang talaga at tinulungan niya ako sa malamig niyang fiancee, na bato ang laman ng dibdib hindi puso. Oo nga pala, narito na kami sa loob ng sasakyan. Gusto ko lang naman talaga maglakad-lakad, para madaling makahanap ng trabaho ehh. Pero tingin ko ngayon, hindi ako makakahanap. Makapagtanong na nga lang."Ahmm kuya, pwede po ba magtanong?" aniya ko sa driver na may magalang na boses ko."Sige lang, nagtatanong na ka rin naman," sagit pa nito. Mukha naman pala siyang pilosopong lalaki. Grabe naman siya, kung ganun nga siya. Ede hindi ako magiging boring ngayon. Well, mabuti na rin 'yon."Gusto ko lang sana itanong kung saan ako pwedeng maghanap ng trabaho? Kailangan ko kasi ng pera para sa pang gamot ng inay ko. Kaya, tulungan mo naman ako maghanap," deretsahang tanong ko muli sa kaniya."Trabaho? Ikaw magtratrabaho? Miss Faye, hindi mo naman kailangan magtrabaho. Dahil, pwede ka anman humingi ng

FAYE POINT OF VIEWHindi ko alam kung ano ang pinag-uusapan ngayon nila Aljur. Pero, hinihiling ko pa rin na sana pumayag siya na makapagtrabaho ako. Kahit dinadala ko ang anak niya. Kailangan ko lang talaga ng pera ngayon para kay Inay. Kaya, gagawa pa rin ako ng paraan kung sa kaling, hindi siya pumayag. Oo nga pala, narito ako sa loob ng kwarto ko. Tulad ng inaasahan ko hindi ako makakatulog nito. Kahit nandito na ako sa kama ko, hindi pa rin ako inaantok. Hindi katulad kanina ehh,"Knock! Knock!" tunog ng pintuan. Kaya naman, napabangon ako mula sa pagkakahiga ko sa kama. Agad akong lumapit sa pintuan. Binuksan ko ito at tinumbad naman sa akin ang driver ni Aljur. "Hello po," mahinhin na bati ko. "ohh, miss Faye. Nandito ako para sabihin sa 'yo na wala ka nang proproblemahin pa, tungkol sa trabaho. Pumayag na si Aljur. Bukas din, pwede ka na rin mag-umpisa," nakangiting wika niya na labis kong ikinatuwa. "Talaga po? Totoo po ba talaga 'yan? Hindi ka po nagbibiro ahh?" hindi maka

Matapos ang lahat kanina sa bahay. Narito na kami ngayon sa tapat ng malaking company. Ngunit, familiar ito sa akin. Dahil, ito ang pinasukan ko nang ilang araw lang ang nakakalipas. Hindi nila ako tinanggap dahil wala akong pinag-aralan. Bakit naman dito pa ako dinala ni kuya Pepito ehh. "Miss Faye, bumaba ka na, tayo na papasok na tayo," aniya ni Kuya Pepito. Hindi ko napansin na binuksan na pala niya ang pintuan ng kotse para sa akin. "Ahmm, ito na po," mahinang tugon ko. Agad naman akong kumilos nang mabilisan. Subalit, narito pa in sa akin ang pag-aalinlangan."Kuya, oumunta na po ako dito nang isang araw po ehh. Hindi nila ako tinanggap. Hindi ko rin inasahan na company pala 'to. Kuya, wala ka na po bang ibang ererecomend sa akin na trabaho? Ayos lang naman po sa akin kahit hindi sa ganitong kalaki ang pasukan ko po ehh," mahinhin na wika ko sa kaniya. Baka kasi, mamaya hidni lang ako ang mapahiya kapag mapagalitan ako. Kundi pati na rin si Kuya Pepito. Dahil, kasama ko siya.