Lahat ng Kabanata ng I UNINTENTIONALLY MARRIED MY CEO BOSS: Kabanata 231 - Kabanata 240

WALA sa mga nakakalat na mga tauhan ni Renzo sa loob at labas ng Magnefico ang humarang kay Chairman Myeharez sa pagpasok niya sa gusali.Pero inutusan ni Jonas ang mga kasama nilang bodyguard na pigilan ang lahat na makaabiso sa amo ng mga ito tungkol sa pagdating ng chairman. They will surprise him. Sigurado silang magugulat talaga si Renzo.Ilan sa mga empleyado ang nagtaka sa bigla na lang pagsulpot ng presensiya ni Chairman Myeharez sakay ng wheelchair. Wala namang nag-usisa dahil hindi lingid sa kaalaman ng buong kompanya na nasa ospital siya. Hindi lang nila inaasahan na darating siya sa araw na iyon."Anong meron ngayon?" bulong ng isang empleyado sa kasama sa reception area. "Bakit para yatang may eerie-thing ako na nararamdaman?""Oo nga. Parang may hindi magandang mangyayari.""Hindi ba ngayon ang annual board meeting?""Sa tingin mo may mangyayaring giyera dahil sa schedule ng meeting na itinaon sa pagkaka-ospital ng chairman?""Let's cross our fingers," sabay ekis nito sa

NANG makalabas ng silid si Renzo ay nanghihinang napakapit sa tagiliran ng mesa si Rene. Napapikit ito at napasapo pa sa ulo nang makaramdam ng kunting kirot doon.Dinampot naman ni Josh ang mga papel na nasa sahig. At binasa niya iyon. "What is this? Lolo..." Tumingin siya sa abuwelo nang may pagtataka, "Matagal mo itong alam?""Nalaman ko lang iyan nang mamatay ang Mama mo. Nagduda ako tungkol sa motibo ni Margarita lalo na sa pagkatao ni Renzo.""Pero bakit ngayon mo lang sinabi?""Dahil sa pagmamahal ko sa anak ko."Nadako ang mga mata ni Josh sa ama na napaupo na sa isa sa mga silya sa palibot ng mesa."Minahal niya si Margarita. To the point na mas pinili niya ito kaysa sa akin o sa totoo niyang pamilya. I let him go if it will make him happy."Marahas na ibinagsak ni Josh ang mga papel sa mesa. "Pero kung pinigilan mo sana siya at nanindigan ka sa tama ay baka buhay pa si Mama!""Desisyon ng Mama mo na palayain ang Papa mo.""What?""Dahil ganoon ang totoong pagmamahal, apo."N

HINDI pa man tuluyang nakakahinto ang kotse ay mabilis nang bumaba si Mama. Halos mapasubsob na siya sa lupa kung hindi siya maagap na nahawakan ng isa sa mga taong nasa paligid ng labas ng ospital."Ma, sandali! Hintayin mo ako!"Dere-deretso lang si Mama na tila hindi narinig ang pagtawag ko. Kaya mas lalo kong binilisan ang paghabol ko sa kanya."Ma!" Pinigilan ko siya sa braso. "You have to calm down.""Nasaan siya? Nasaan ang anak ko?""Ma!" Hinawakan ko siya sa dalawang braso at saka ko siya iniharap sa akin. "You have to listen, please. Kailangan mo pong kumalma.""Paano ako kakalma ngayong alam ko nang nasa bingit ng kamatayan ang anak kong matagal kong hinanap?""Kailangan ni Tim ng donor. And you can't donate kung hindi ka kalmado. Alam mong dadaan ka ng lab tests."Saka lamang parang nahimasmasan si Mama dahil sa sinabi ko. Pinahid niya ang mga luha niya at nagbuga nang ilang ulit ng hangin sa bibig."Kalmado ka na ba?" Tumango si Mama, pero halata pa rin ang emosyon niya s

"MA'AM, i-relax niyo lang po ang kamay niyo. Hindi namin kayo makukunan ng dugo kung stress ang mga ugat niyo.""Sandali lang po," singit ni Emie.Bahagya naman munang lumayo ang phlebotomist na kukuha nang blood samples ni Helena."Tita, kailangan niyo po munang alisin sa isip niyo ang lahat nang mga alalahanin para ma-relax po kayo.""Sinusubukan ko naman. Pero hindi ko maiwasan na mag-isip.""Kapag nagtagal pa po tayo rito, marami ang masasayang na oras. Baka hindi na natin maisalba si Tim."Kanina pa nga sana sila natapos. Ang Human Leukocyte Antigen typing para i-check ang matching ng bone marrow ng donor at pasyente na dapat ay idadaan sa blood testing, nauwi na lang sa cheek swab dahil naninigas ang mga muscles sa braso ni Helena."Tita, ganito na lang po. Isipin niyo na lang ang masasayang alaala na kasama niyo ang mga anak niyo. Sinabi sa akin ni Denise na madalas kayong mamasyal at pumunta sa dagat. Balikan niyo po ang mga moment na iyon."Sandali naman munang napatitig si

NANG igiya si Helena sa isang higaan ay natanaw niya si Tim na nasa operating table. Abala rito ang mga doktor at tumutulong na mga nurse.She can feel the pain of scalpel cutting his body, the weak breathing, and slow heartbeat. Parang dinig na dinig niya iyon. At nakaramdam siya ng takot."Ma'am, relax lang ulit kayo. Huwag kayong tumingin sa pasyente. Baka ma-stress na naman ang mga muscle niyo."Tumango lang si Helena. Nang maihiga na siya ay pumikit siya. Sinunod niya ang bilin ni Emie.She went back to that place. Sa dagat na madalas niyang pinagdadalhan sa kambal niya. She see them giggling, running, and smiling. They shine brighter to her eyes."Ma'am, huwag ka pong matutulog during the whole process of blood collection."Tumango lang si Helena sa paalala ng doktor habang nakapikit. She can't let go of those memories way back when she had the most happiest time of her life. Kaya nga nang bumalik ang alaala niya pagkatapos ng kanyang aksidente, it feels the world fall apart.Fo