Todos os capítulos de The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Capítulo 151 - Capítulo 160

Dorryn’s Point of ViewSa isang lugar na tila nilamon ng kadiliman, napapalibutan ako ng mga itim na awra na parang mga aninong may sariling buhay. Ang hangin ay mabigat, parang may dalang bulong ng mga lihim na matagal nang ibinaon sa kailaliman ng mundo. Dahan-dahan akong umatras, bawat hakbang ko ay tila may kasamang pagyanig ng aking dibdib. Palapit sila nang palapit, at sa bawat galaw nila ay para bang unti-unting nauupos ang liwanag na natitira sa paligid.Hindi ko alam kung sino o ano sila. Hindi ko makita ang kanilang mga mukha, tanging mga aninong kumikilos na parang may iisang layunin. Nakakatakot. Nakakapanghina. Nakakabingi ang katahimikan na bumabalot sa amin."A Anong ginagawa ninyo?"Ang boses ko ay bahagyang nanginig, parang isang dahong hinahampas ng malamig na hangin. Naghintay ako ng sagot, nagdasal na sana ay may marinig akong kahit anong paliwanag, ngunit walang tugon ang dumating. Sa halip, lalo silang lumapit, dahan-dahan, parang mga alon na hindi mapipigilan.H

Dorryn's Point of ViewDahan dahan akong nagmulat ng mga mata, ngunit agad ko ring naramdaman ang matinding pagkahilo na tila ba umiikot ang buong mundo sa paligid ko. Para akong nilulunod sa isang alon ng hilo at sakit, kaya napapikit akong muli, pilit hinahabol ang sarili kong paghinga habang pinipilit alalahanin kung ano ang nangyari.Unti unting bumalik sa alaala ko ang madilim na sandali. Ang mga lalaking naka itim. Ang malamig nilang mga kamay na walang pag alinlangang humawak sa akin. Ang panyo na may kakaibang amoy na idinikit sa ilong ko hanggang sa tuluyan akong mawalan ng malay. Parang isang bangungot na ayaw kumalas sa isipan ko.At ngayon, heto ako.Marahan kong iminulat muli ang aking mga mata, pinipilit sanayin ang paningin sa paligid. Nanlalaki ang mga mata ko nang tuluyang luminaw ang lahat. Isang kahoy na kwarto ang bumungad sa akin. Ang mga dingding ay yari sa magaspang na tabla, may bahid ng kalumaan at amoy ng kahoy na tila matagal nang hindi napapalitan. May kaka

3rd Person’s Point of View“Hawak ng kapatid ko si Dorryn.”Mariing saad ni Samantha habang nakatayo siya sa harap ni Nando, ang kaniyang boses ay may halong kaba at pag-aalinlangan na tila bumabalot sa hangin sa pagitan nilang dalawa. Ang bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig ay parang may bigat na kay hirap buhatin, sapagkat alam niya kung gaano kadelikado ang sitwasyon na kanilang kinahaharap.Nalaman ni Samantha ang plano ng kaniyang kuya at simula noon ay hindi na siya mapakali. Ang takot ay dahan-dahang gumagapang sa kaniyang dibdib, parang isang malamig na kamay na kumakapit sa kaniyang puso. Hindi niya kayang ipikit ang kaniyang mga mata nang hindi naiisip kung ano ang maaaring gawin ng kaniyang kuya kay Dorryn.“Delikado ang kuya ko at delikado ngayon ang buhay ni Dorryn.”Ang kaniyang tinig ay bahagyang nanginig, at kahit pilit niyang pinipigilan ang kaniyang emosyon ay halatang hindi niya kayang itago ang kaniyang pangamba.“Siguraduhin mo lang na walang mangyayaring m

Dorryn’s Point of ViewMabuti at walang tanong si Nando kung ano talaga ang nangyari roon sa loob ng kwartong iyon. Para bang pinili niyang huwag nang hukayin ang mga detalye, na tila ba sapat na sa kanya na buhay ako at nasa harapan niya ngayon. Ngunit kahit ganoon, ang katahimikan na iyon ay hindi nakapagpagaan ng loob ko.Sa halip, lalo akong kinabahan.Dahil sa likod ng isip ko, paulit-ulit na bumabalik ang isang bagay.Baka makulong ako.Baka balikan kami ng mga assassins.Baka hindi pa ito tapos.Ngayon ko lang naramdaman ang takot na unti-unting gumagapang sa dibdib ko, parang malamig na hangin na dumadaloy sa bawat ugat ko. Hindi ako natakot habang kaharap ko sila kanina, hindi ako nanginig kahit buhay ko ang kapalit.Pero ngayon…Ngayon ako natatakot.Napakagat ako sa labi ko, pilit na kinokontrol ang panginginig ng sarili ko, ngunit tila napansin iyon ni Nando. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko, pinipisil iyon nang may sapat na lakas para iparamdam ang presensya niya."K

Dorryn's Point of View "Para ito sa ikabubuti ng lahat." Mahinang umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon, paulit-ulit na parang sirang plaka na hindi marunong tumigil. Napakagat ako sa ibabang labi ko habang pilit kong pinipigilan ang sarili ko na tuluyang gumuho. Hawak ko ang isang folder na tila ba napakabigat, kahit na papel lang naman ang laman nito. Ngunit para sa akin, bawat pahina ay parang bato na unti-unting dumadaganan sa dibdib ko. Nandito pa rin ako sa kwarto ko sa Italya, sa parehong lugar kung saan minsan ay pinangarap kong mabuo ang isang masayang pamilya. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa bintana ay tila ba sumasalamin sa lamig na nararamdaman ko sa aking puso. Ito na ba talaga ang huli kong araw bilang Mrs. Burge. Ngayon ang araw ng kaarawan ng assassin princess. Isang engrandeng selebrasyon ang nagaganap sa labas, puno ng liwanag, musika, at kasiyahan. Ngunit kasabay din nito ang araw ng kanyang kasal. Isang kasal na tila ba magbubuklod ng kapangyarih