Todos os capítulos de The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Capítulo 171 - Capítulo 180

Dorryn's Point of ViewNakasuot ako ngayon ng isang napakagandang puting gown habang tahimik na nakaupo sa harap ng malaking salamin sa loob ng aking kwarto. Makinis ang tela nito na tila kumikislap sa tuwing natatamaan ng ilaw mula sa crystal chandelier na nakasabit sa kisame. Para akong prinsesang hinugot mula sa isang fairy tale dahil kahit ako mismo ay hindi makapaniwala sa aking hitsura ngayon.Ang sabi kasi ni Nando ay magkakaroon daw ng last night party bago kami umalis papuntang Korea.Magkakaroon ng engrandeng pagdiriwang sa empire bilang selebrasyon sa matagumpay na pagresolba sa malaking problemang muntik nang sumira sa buong organisasyon. Akala ng lahat noon ay hindi na maaayos pa ang kaguluhan. Maraming nawalan ng pag asa at maraming natakot sa maaaring mangyari.Pero nalampasan namin iyon.Nalampasan namin ang unos na akala ng lahat ay katapusan na.Hanggang ngayon ay hindi pa rin makapaniwala ang karamihan sa mga rebelasyong lumabas tungkol sa tunay kong pagkatao. Hindi

Dorryn's Point of View*Naririnig ko pa rin ang mahinang tugtog ng piano habang dahan dahang umaalingawngaw iyon sa buong simbahan. Para bang bawat nota ng musika ay sumasabay sa malakas na tibok ng puso ko ngayon.Unti unti nang tumatayo ang ilang bisita mula sa kanilang mga upuan habang ang iba naman ay nananatiling nakatingin sa akin kasama ang mga magulang ko. Ang malalambot na ilaw mula sa napakalaking chandelier ay tumatama sa puting tiles ng simbahan dahilan upang mas lalong maging napakaganda ng paligid.Ang buong lugar ay amoy puting rosas at mamahaling pabango.Tahimik.Payapa.At puno ng pagmamahal.Ngunit wala akong pakialam kung sino man ang mga taong naroroon ngayon.Hindi ko na pinansin ang mga bulungan nila, ang mga matang nakatingin sa akin, at ang mga camera na walang tigil sa pagkuha ng litrato.Dahil hanggang ngayon…Hindi pa rin ako makapaniwalang kinasal na naman kami.Pero sa pagkakataong ito ay iba na.Ito na talaga ang pinapangarap kong kasal noon pa man.Hind

Dorryn's Point of ViewNakapout ako ngayon habang nakatingin sa asawa ko. Pakiramdam ko ay parang may mabigat na bagay na unti unting dumadagan sa dibdib ko habang iniisip na ilang oras na lang ay aalis na kami ng Italya at babalik ako sa bansang matagal kong hindi nasilayan.Sa kabila ng malamig na simoy ng hangin na umiihip sa paligid ng mansyon ay hindi pa rin nun kayang pahupain ang lungkot na nararamdaman ko.Sadyang itong asawa ko ay magpapaiwan muna rito sa Italya dahil may aasikasuhin pa raw siya.At kahit paulit ulit niyang sinasabi na susunod naman siya agad ay hindi ko pa rin maiwasang magtampo.“Dong naman ehh!” reklamo ko habang nakakunot ang noo ko.Napatawa naman siya nang mahina at lumambot ang tingin niya sa akin. Ang mga mata niyang dati ay malamig at puno ng distansya ay ngayon tila tahanang ayaw kong layuan.“Susunod ako. Don’t worry.”Marahan niyang hinawakan ang pisngi ko at tila ba napakagaan ng paghaplos niya na para akong natutunaw sa simpleng paghawak niya pa

3rd Person’s Point of ViewSa gitna ng malamig at tahimik na gabi sa South Korea ay nakatayo ang isang napakalawak at misteryosong paaralan na kilala sa buong mundo bilang Royal Academy.Isa itong paaralan na nababalot ng karangyaan, kapangyarihan, at mga lihim na hindi basta-basta kayang abutin ng ordinaryong tao. Sa unang tingin ay isa lamang itong eksklusibong academy para sa mga anak ng pinakamayayamang pamilya sa iba’t ibang bansa.Ngunit sa likod ng naglalakihang gate nito at matatayog na gusali ay nakatago ang isang madilim na katotohanan.Doon hinuhubog ang mga tagapagmana ng pinakamapanganib na pamilya sa mundo.Mga anak ng assassin.Mga tagapagmana ng mafia.Mga batang lumaki sa dugo, karahasan, at walang awa na pamumuhay.At eksaktong alas siyete ng gabi ay tuluyang nagbago ang katauhan ng paaralang iyon.Tumunog ang malakas na school bell na tila ba hudyat ng pagsisimula ng isang bangungot.Kasabay ng malamig na hangin na dumaan sa buong academy ay dahan-dahang nagsara ang

Dorryn's Point of ViewNag sign ako kay Kuya Darrel na huwag siyang maingay. Agad naman niyang naintindihan ang ibig kong sabihin kaya nakahinga ako nang maluwag. Ayokong masira agad ang plano ko pagkarating pa lang namin dito sa Korea. Kailangan ay manatiling sikreto muna ang tunay kong pagkatao lalo na sa mga taong nasa paligid ng mansion.Tahimik kong minasdan si Bea na tila kabadong kabado habang nakatingin kay Kuya Darrel. Halatang hindi nito alam kung ano ang magiging reaksiyon ng kuya ko.“Anong tingin tingin mo? Bakit mo kausap ang bisita namin?”Malamig ngunit mababa lang ang boses ni Kuya Darrel kaya mas lalo yatang kinabahan si Bea. Agad itong napayuko at halos hindi makatingin nang diretso.“Young Master, nais lang po ni miss na malaman kung saan ang dining room po.”Agad naman akong napatango sa sinabi nito habang pilit na pinipigilan ang sariling matawa. Napabuntong hininga na lamang si Kuya Darrel bago marahang ikiniskis ang kamay sa batok niya.“Okay, okay. Ako na ang