Todos os capítulos de The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Capítulo 141 - Capítulo 150

3rd Person's Point of View* Dahan-dahang lumabas si Nando sa kwarto nang makita niyang mahimbing na natutulog si Dorryn. Ang bawat hakbang niya ay maingat, halos hindi marinig, na para bang ang simpleng paglikha ng ingay ay maaaring gumambala sa payapang mundong kinalalagyan ng kanyang asawa. Saglit siyang napahinto sa may pintuan at muling nilingon si Dorryn. Ang malambot na sinag ng ilaw mula sa lampara ay marahang dumadampi sa mukha nito, nagbibigay dito ng tila anghelikong anyo. Sa bawat paghinga nito ay tila ba may kasamang katahimikan na matagal nang hindi nararanasan ni Nando. Sa sandaling iyon, bahagyang kumirot ang kanyang dibdib. Isang damdaming pilit niyang ibinabaon sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Ngunit gaya ng dati, pinili niyang talikuran iyon. Hindi ito ang oras para magpadala sa emosyon. "Boss." Naputol ang kanyang pagninilay nang marinig ang pamilyar na boses. Napatingin siya sa taong naghihintay sa labas ng pintuan. Si Cloud ay nakatayo roon, tuwid ang tindig

3rd Person’s Point of ViewYears ago, Korea…“Bunso, kailangan namin ng pera. Marami nang humahabol sa amin.”Ang boses ni Linda ay nanginginig, tila ba ang bawat salita ay may kasamang bigat ng takot at desperasyon. Namumugto ang mga mata nito, at ang mga luhang dumadaloy sa pisngi niya ay kumikislap sa malamlam na ilaw ng maliit na apartment kung saan naninirahan si Anna. Ang hangin sa loob ng silid ay tila naninikip, puno ng tensyon at mga salitang hindi pa nasasabi.Sa harapan niya ay nakatayo si Anna, payak ang suot at bakas sa mukha ang pagod mula sa maghapong pagtatrabaho. Ngunit higit sa lahat, makikita sa kanyang mga mata ang matibay na paninindigan at takot na pilit niyang itinatago.“Ate Linda, alam mo naman na wala akong ganung klaseng pera. Nagtatrabaho lang ako ng marangal dito.”Mahinahon ang kanyang boses ngunit may bahid ng pagmamakaawa. Ayaw niyang masaktan ang kapatid, ngunit alam niyang hindi niya kayang ibigay ang hinihingi nito.Napakunot ang noo ni Linda at baha

3rd Person's Point of ViewTahimik ang paligid ngunit tila may malakas na unos na namumuo sa loob ni Samantha habang nakatanaw siya sa malayo. Ang kanyang mga mata ay tila nakakabit sa kawalan, ngunit ang kanyang isip ay abalang hinahabi ang mga piraso ng katotohanang pilit niyang inuunawa. Ang banayad na ihip ng hangin mula sa bintana ay hindi sapat upang pakalmahin ang kanyang naguguluhang damdamin.“Imposible naman eh,” mahina ngunit puno ng pagdududa niyang sambit, na para bang kinakausap ang sarili sa gitna ng katahimikan.Imposible? Anong ibig mong sabihin, Sam.Napakurap siya nang marinig ang boses mula sa kabilang linya. Doon lamang niya napagtanto na hindi pa pala niya binababa ang tawag kay Dorryn. Ang sandaling iyon ay tila isang pagbalik mula sa malalim na pagkalunod sa sariling isipan.“Ah wala wala. Tatawagan na lang kita mamaya kasi may gagawin pa kasi ako eh,” pilit niyang pinatatag ang boses kahit halatang may tinatagong tensyon.Okay, okay.Agad niyang pinutol ang ta

Dorryn’s Point of ViewWala sa sarili akong naglalakad sa mahabang hallway ng mansion, tila isang kaluluwang ligaw na walang patutunguhan. Hindi ko alintana kung may mabangga man ako o may makasabay sa daan. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, parang may tanikala sa aking mga paa na pilit akong hinihila pababa. Hindi ko na rin alam kung saang bahagi na ako ng napakalawak na mansyon na ito napunta. Paulit ulit akong lumiliko sa mga pasilyo na tila walang katapusan, bawat sulok ay pare pareho, malamig, tahimik, at parang sumasalamin sa kaguluhan ng isip ko.Huminto ako nang maramdaman ko ang unti unting panghihina ng aking mga tuhod. Para akong nawalan ng lakas sa isang iglap. Napaupo ako sa malamig na sahig, hindi alintana ang lamig na unti unting sumisingit sa aking katawan. Doon ko na hinayaang bumagsak ang mga luha ko, sunod sunod, walang tigil, parang ulan na matagal nang nagbabadyang bumuhos.Napailing ako nang marahan habang pilit kong kinokontrol ang sarili ko. Alam ko naman na mah

Dorryn's Point of ViewNakatingin ako ngayon kay Nando dito sa hapag kainan, habang ang maingat at elegante niyang paraan ng pagkain ay tila may sariling ritmo na sinusundan. Ang bawat galaw niya ay puno ng kontrol, parang isang taong sanay magtago ng kung ano mang bumabagabag sa isip niya. Tahimik siya, masyadong tahimik, at doon pa lang ay alam ko nang may malalim siyang iniisip. Hindi naman siya ganito lagi. May kakaiba sa kanya ngayon, at iyon ang lalong nagpapabigat sa pakiramdam ko.Sigurado akong iniisip niya kung paano reresolbahin ang lahat ng ito. Kung anuman ang problema, mukhang hindi iyon basta basta. At kahit gusto kong itanong, parang may pumipigil sa akin. Takot? O baka respeto sa espasyo na gusto niyang panatilihin.Napansin niya na nakatingin ako sa kanya, kaya dahan dahan siyang napatingin pabalik sa akin. Nagtagpo ang aming mga mata, at sa isang iglap ay parang nahuli niya ang lahat ng tanong na pilit kong kinikimkim.“May gusto ka bang sabihin sa akin, wife?”Nati