Todos os capítulos de The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Capítulo 71 - Capítulo 80

Dorryn’s Point of View*Matagal akong nakatingin sa kalangitan mula sa balkonahe ng silid. Ang bughaw na langit ay tila walang pakialam sa bigat ng dibdib ko. Kanina pa nakaalis si Nando, ngunit pakiramdam ko’y ilang linggo na ang lumipas mula nang huli ko siyang masilayan. Ganito pala ang pakiramdam ng biglang pagkalayo sa taong nasanay kang katabi sa bawat paghinga.Napakagat ako sa labi ko at marahang napahawak sa tiyan ko. Bahagya na itong umuumbok. Maliit pa lamang ang baby bump ko, ngunit sapat na iyon para ipaalala sa akin na hindi na lamang ako para sa sarili ko.“Baby… namiss mo rin ba si daddy mo?” mahina kong bulong habang hinahaplos ang tiyan ko.Kailangan ko nang magpa check up. Hindi puwedeng pabayaan ko ito. Hindi lamang ito lihim. Buhay ito. Buhay na kailangan kong pangalagaan kahit pa sa anino ng mga matang nagbabantay sa bawat galaw ko.Wala pa naman akong trabaho ngayon kaya may dahilan akong lumabas. Ngunit paano ako makakalusot sa mga tauhan ni Nando? Alam ko

Dorryn’s Point of View“Achoo!”Kanina pa ako bahing nang bahing habang naglalakad palabas ng hospital, at sa bawat pagbahing ko ay tila ba may kasamang munting pagyanig ang buo kong katawan. Hindi na yata ito normal. Sunod sunod, walang patid, parang ulan na biglang bumuhos mula sa kalangitan nang walang babala. Napahinto ako sandali at marahang napahawak sa tiyan ko.“Sorry, baby,” bulong ko habang hinihimas ang umbok na unti unti nang nagbibigay hugis sa pagiging ina ko.Marahan akong napailing at sa halip na tuluyang lumabas ay bumalik ako sa loob ng mall na katabi ng ospital. Mainit sa labas at marahil ang alikabok ang dahilan ng walang humpay kong pagbahing. Ngunit sa kabila noon, magaan ang pakiramdam ko. Parang may mga paru paro sa dibdib ko na masayang nagsasayawan.Healthy ang baby namin ni Nando.Ang simpleng pangungusap na iyon ay sapat na upang pawiin ang lahat ng pagod, lahat ng agam agam, lahat ng takot na lihim kong kinikimkim sa bawat gabi. Parang isang himig ng

Dorryn’s Point of ViewNandidito ako sa malawak at eleganteng opisina ni Nando, nakaupo sa aking upuan habang ang mga sinag ng araw mula sa malalaking bintana ay dahan-dahang sumasayaw sa ibabaw ng makintab na lamesa. Ang opisina ay may halimuyak ng bagong polish na kahoy at ng mga sariwang bulaklak na nakalagay sa maliliit na vase sa paligid, na nagbibigay ng kakaibang init at ganda sa lugar na puno ng modernong kagamitan at mga dokumentong maingat na inayos. Ako na rin ang nag-aasikaso sa ilang aspeto ng kompanya, tumitingin sa mga dokumento, nag-aayos ng mga schedules, at nagbibigay ng mga simpleng instructions sa mga empleyado na palaging nakatingin sa akin nang may respeto at paghanga. Kahit na abala ako, ramdam ko ang kakaibang saya sa loob ng dibdib ko, ang kagalakan ng pagiging bahagi ng mundo ni Nando, ng pagiging katuwang sa lahat ng aspeto ng kanyang buhay.Habang abala ako sa mga files at emails na tila walang katapusan, napansin ko na may lumapit sa akin mula sa gilid

3rd Person’s Point of ViewAng gabi ay bumalot sa mansion na parang isang malambot ngunit mapanganib na belo, tahimik ngunit may itinatagong lihim sa bawat sulok nito. Sa loob ng isang madilim at eleganteng silid, nakaupo ang isang babae sa isang malambot na sofa na tila ginawa mula sa pinong ulap. Ang kanyang postura ay tuwid at matikas, ang kanyang presensya ay naglalabas ng malamig na awtoridad na kayang magpatahimik ng kahit sinong magtatangkang sumuway sa kanya. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa tablet na hawak niya, kung saan malinaw na nakikita ang mukha ni Dorryn.Ang kanyang mga daliri ay dahan dahang gumalaw sa screen, na tila ba hinahaplos ang imahe ng babaeng kinamumuhian niya. Ngunit ang haplos na iyon ay hindi puno ng paghanga kundi ng matinding galit at pagkamuhi na matagal nang naglalagablab sa kanyang puso.Nalaman niya ang tungkol kay Dorryn nang makarating siya sa Pilipinas. Sa kanyang pagbabalik, agad niyang pinakawalan ang kanyang mga tauhan, mga aninong gu

Dorryn’s Point of View*Dahan dahan akong nagmulat ng mga mata, ang aking paningin ay unti unting nilamon ng liwanag ng umaga na marahang sumisilip mula sa malalaking bintana ng aming silid. Ang ginintuang sinag ng araw ay tila mga daliring marahang humahaplos sa aking balat, nagbibigay ng init at ginhawa sa malamig na hangin na bumabalot sa paligid.Agad akong napatingin sa aking tabi.Ang espasyong iyon, ang espasyong dati niyang sinasakop, ay nananatiling walang laman.Wala si Nando.Ang unan ay maayos, ang kumot ay hindi nagalaw, at ang katahimikan ay tila mas mabigat kaysa sa dati.Napabuntong hininga ako, isang buntong hiningang puno ng pananabik at pangungulila, bago dahan dahan akong umupo sa kama. Ang aking katawan ay bahagyang nag unat, ang aking mga kalamnan ay nagising mula sa kanilang mahimbing na pahinga.At doon, kusang napunta ang aking kamay sa aking tiyan.Ang aking mga daliri ay marahang humaplos dito, puno ng lambing at pag iingat, parang hinahawakan ko ang pinak