All Chapters of The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Chapter 51 - Chapter 60

Dorryn’s Point of ViewPagod na pagod akong minamasahe ang mga paa ko habang nakaupo sa upuan. Ramdam ko pa ang sakit ng talampakan ko matapos ang halos maghapon na paglalakad. Nasa loob kami ngayon ng isang mamahaling restaurant, at pakiramdam ko ay hindi ako bagay dito. Ang bawat sulok ay kumikintab, ang ilaw mula sa chandelier ay parang bituin na nakabitin sa kisame, at kahit ang amoy ng pagkain ay parang gawa sa purong karangyaan. Maging ang mga waiter ay parang mga modelo sa linis ng suot at tikas ng tindig.Hindi ko alam kung bakit ako pumayag na sumama rito. Katulad ng nangyari sa pamimili kanina, wala rin naman akong nagawa dahil hindi naman ako ang magbabayad. Si Nando ang may gustong mag-dine dito, at gaya ng dati, sinunod ko na lang.“Hindi naman lalagpas ng isang libo ang mga pagkain dito, right?” tanong ko sa kanya habang pinagmamasdan siyang nakatingin sa tablet na hawak niya.Natigilan siya, itinaas ang paningin at tiningnan ako nang diretso sa mata. Nakaangat ang isang

3rd Person’s Point of View“Damn it! Bakit nawala na lang ang lahat ng pinaghirapan ko!” galit na sigaw ni Eduardo habang nakatitig sa nasusunog niyang warehouse na ngayon ay abo na lamang ang natira.Ang dating punong-puno ng buhay at negosyo niyang pinagpaguran sa loob ng maraming taon ay ngayon ay parang sementeryo ng mga pangarap niya. Ang amoy ng nasunog na kahoy at langis ay kumalat sa hangin, habang ang apoy ay patuloy na kumikislap na parang nanunukso, tila ba ipinapaalala sa kanya na lahat ng bagay ay pwedeng maglaho sa isang iglap.Wala siyang ideya kung sino ang may gawa nito, pero isang bagay ang sigurado, hindi ito gawa ng isang ordinaryong kalaban.“Boss,” sabi ng isa sa kanyang mga tauhan, nanginginig ang tinig habang nakatingin sa abo sa paligid. “Wala po kaming ideya kung sino ang gumawa nito. Bigla na lang pong nagliyab ang lahat, parang sinadyang sunugin.”“What?!” sigaw ni Eduardo, halos sumabog sa galit ang ugat sa kanyang leeg. “Gawin ninyo ang lahat para lang ma

Dorryn’s Point of ViewNgayong araw ang kaarawan ng dating owner ng kompanya namin. Isang engrandeng selebrasyon na dinaluhan ng mga kilalang tao sa negosyo, mga dating board members, at mga piling empleyado. Imbitado si Nando. At syempre, bilang asawa niya, kasama rin ako.O… ganoon ba talaga?Napahigpit ang kapit ko sa laylayan ng suot kong damit habang nakatayo sa harap ng salamin. Hindi ko mapigilang mapaisip. Paano kung si Nando lang talaga ang inaasahan nila. Paano kung hindi naman ako talaga kasali at nadala lang ako rito dahil asawa niya ako.Napakagat ako sa labi ko habang sinusuri ang repleksyon ko.“Parang hindi ako ang nasa harapan ko ngayon,” mahina kong bulong sa sarili ko.Ang babaeng nakikita ko sa salamin ay ibang iba sa dating ako. Wala na ang salamin sa mata na palagi kong suot. Wala na ang simpleng ayos na halos hindi mapansin. Nandito ang isang babaeng nakaayos, may kumpiyansa sa tindig, at may kakaibang liwanag sa mga mata.Parang hindi na ako ang dating Dorry

Dorryn’s Point of View“What did you say, woman?”Parang biglang nanikip ang paligid nang marinig ko ang boses ni Tiffany. Nakatitig siya sa akin ngayon, at sa mga mata niyang iyon ay malinaw ang panghahamak, para bang sinasadya niyang ipahiya ako sa harap ng lahat. Ramdam ko ang unti unting paglapit ng mga tingin ng ibang tao sa amin. Ang kaninang masayang ingay ng reception hall ay tila humina, at ang tibok ng puso ko na lang ang nangingibabaw sa pandinig ko.Nakatingin lang ako sa kanya, parang nakapako ang mga paa ko sa sahig. Ang bilis ng tibok ng puso ko ngayon, halos hindi na ako makahinga. Hindi naman kasi ako sanay na lumaban. Lumaki akong mas pinipiling manahimik kaysa pumatol, mas pinipiling umiwas kaysa sumagot. Ang ganitong klaseng eksena ay hindi para sa akin.Napatingin ako kay Nando na abala pa ring nakikipag usap sa unahan. Matikas siyang nakatayo, kalmado ang mukha, parang wala siyang kaalam alam sa tensyong nagaganap sa likuran niya. Hindi ko siya pwedeng ist

Dorryn’s Point of ViewNandito pa rin kami ngayon sa malawak at maringal na sala, at dito rin magtitipon-tipon ang mga kilalang personalidad at mga taong may malalaking pangalan sa iba’t ibang industriya sa buong mundo na inimbitahan sa pagsasalong ito. Ang paligid ay puno ng mahihinang usapan, maharlikang tawanan, at marahang tugtugin ng instrumental music na tila nagpaparamdam ng isang eleganteng atmospera.Ang ilaw mula sa mga kristal na chandelier ay marahang tumatama sa makintab na sahig, nagbibigay ng malamlam ngunit prestihiyosong liwanag sa buong silid. Ang bawat mesa ay maayos ang pagkakaayos, at ang bawat bisita ay nakasuot ng mga kasuotang halatang pinaghirapan at pinili nang mabuti.Nasa tabi lamang ako ni Nando at nananatili ako sa aking kinauupuan. Kahit na maraming tao ang narito, hindi ako nakakaramdam ng sobrang kaba.Sanay naman ako sa ganitong klaseng pagtitipon dahil na rin sa mga pinagdaanan kong seryosong meetings noon. Ngunit iba pa rin ang pakiramdam kapag g