The Billionaire’s Dangerous Desire のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“What?!”“Mom,” magkasabay na reaksyon ni kuya, at Daddy.Mukhang pareho talaga silang tutol sa sinabi ni Mommy, dahil kung tutuusin ay pati rin naman ako.Ayaw ko kasing naririnig ang mga ganoong bagay kay Mommy, eh. Kahit sa kung sino. Alam ko namang mahirap ang nangyayari ngayon. Alam kong dala na rin ng takot kaya nasasabi ni Mommy ‘yon, which is naiintindihan ko naman.Ang problema ko lang kasi ay hindi rin ako makapagsalita. Nanginginig ang labi ko sa takot, dahil parang naulit lang ang nangyari noon.Kung kailan nagawa na naming ayusin ang pamilya namin, bakit naman magkaroroon ng gulo ulit ngayon?“Nauulit lang ang lahat, Ezekiel!” naghihisterikal na sambit ni Mommy. “Paano kung tapusin na lang natin—”“Why are you saying this?! Tingin mo ba gagawin ko ‘yan?!” putol ni Daddy sa sasabihin ni Mommy. “Gusto mong gawin kitang bait kung sino man ang kalaban natin ngayon?”Hindi nakapagsalita si Mommy, at tanging paghagulgol lamang ang nari

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“Sina Mommy, Darius!” umiiyak kong sambit nang hilahin ako palayo ni Darius sa mga magulang namin.May lumapit naman sa mga magulang ko na galing sa likod namin, at nakikipagpalitan ng bala. Kaya lang ay hindi ko na ‘yon masiyadong napagtuunan ng pansin, dahil ang tinitingnan ko na lang ay sina Mommy, at Daddy na ngayon ay tila nag-uusap.Sa kabila ng panlalabo ng aking mga mata, at panghihina ay sinubukan kong pumalag sa paghila sa akin ni Darius.Gusto ko silang kausapin, at tulungang makatayo para sabay-sabay kaming makaalis sa lugar na ‘to.Kaso sino ba ang niloloko ko? Dahan-dahan kaming mauubos kung hindi pa tumitigil ang mga kalaban sa pagdating.“Elizabeth.”Napalingon ako kaagad sa nagsalita, at nakitang si kuya ‘yon. Nagtatago nga lang siya sa gilid ng pintuan, habang nakahawak ng baril.Hindi ko alam kung bakit bigla na lang bumuhos ang luha ko lalo kung gayon na nandito na ako sa harapan ng kapatid ko. Na kaunti na lang ay makalal

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewNang mabuksan ni Darius ang tailgate, kaagad nila akong inuna na pababain doon. Nakita nga ako nang ilang mga tauhan ni kuya, dahil unti-unti silang lumalapit sa aking gawi. Since busy naman ang iba na paulanin ng bala ang mga kalaban, hindi nila napansin na bahagyang nakabukas ang tailgate.Hindi naman halata, pero kung mawalan sila ng focus doon, makikita nila kung ano ang ginagawa namin sa mismong likod.“You know, I gave him a chance to prove himself. If he can protect you even though I know that he can. But then, I was wrong. He broke my trust again for the second time,” he smirked and put the strands of my hair at the back of my ear. “I did my best to buy a little more time, thinking that he’ll appear right away and protect you with all his heart since that is what he always says, right?”Hindi ako makapagsalita. Ramdam kong hindi niya ‘to ginagawa, dahil naiinis siya kay Helios. Maayos naman na ang samahan nila, pero siguro, nandoon pa

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewMatapos ang naging usapan namin, tahimik na lamang akong kumain. Hindi ko nga naubos ‘yon, at mukhang alam na ni Tita na hindi ko talaga uubusin. Ang tanging kinain ko na lamang ay watermelon, dahil alam kong mas kailangan ko ng prutas ngayon. Iniiwasan ko ring ma-stress, dahil bawal ‘yon lalo na ngayong buntis ako. Kailangan kong maging kalmado, kahit na imposible ‘yon. “Uwi ka muna, at magpalit,” wika Tita. Kinagat ko nang mariin ang aking ibabang labi, dahil wala naman na kasi akong balak pang umalis kung gayon na kailangan kong malaman ang kondisyon nina Daddy, at Mommy. They did their best to protect me. Kaya sana, kahit man lang sa ganitong paraan ay magawa ko silang tulungan. “Hihintayin ko po sanang lumabas ang doctor,” giit ko, pero tanging iling lang ang naging sagot sa akin ni Tita. Hindi ko alam, pero sa paraan ng pagtitig nila sa akin, parang may alam sila na ayaw nilang sabihin sa akin. Kaya lang ay imbis na ipahalata sa

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewNagpaalam saglit sa akin sina Tita, at Tito na uuwi raw sila saglit para makapagpalit ng kanilang mga damit. Babalik rin naman daw sila kaagad lalo na at gising na pareho sina Mommy, at Daddy.Umiling na lang ako bilang sagot. “Ayos lang po kahit magpahinga na lang din po muna kayo. Alam ko naman pong hindi kayo nakapagpahinga nang maayos kagabi, dahil sa pag-aasikaso kina Mommy, at Daddy.”Nasa labas kami ngayon, dahil nga balak kong ihatid lang sila palabas. Pero hindi ko naman inaasahan na gusto nilang makabalik kaagad dito para lang samahan ako sa pagbabantay.Pagod naman kasi sila kung tutuusin. Kaya maiintindihan ko kung matagalan man sila sa pagbalik mamaya para lang makapagpahinga sila nang maayos. Hindi naman sasama ang loob ko, eh. Mas maiintindihan ko pa sila, dahil sila ang nagbantay sa mga magulang ko kagabi.Thankful nga ako, dahil sa kabila ng nangyari noon sa kanila, hindi lumayo ang loob nila sa isa’t isa. Parang mas naging m