The Billionaire’s Dangerous Desire のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewHabang inaayos ko ang mga document na nasa aking mesa, kaagad kong napansin na hindi inililihis ni kuya ang kaniyang mga mata magmula pa kanina.Sa totoo lang ay hindi ko alam ang dahilan kung bakit. Pero nang magtagpo ang aming mga mata, hindi ko maiwasang makaramdam nang kaba.“Why are you looking at me like that?” pang-uusisa ko kay kuya.Hindi ko kasi talaga alam kung bakit ganoon siya makatingin sa akin. May mga bagay talaga akong hindi mantindihan kay kuya kung minsan. Sa sobrang dami ng mga tumatakbo sa aking isipan, mas gusto ko na lang talagang hindi siya bigyan nang pansin.Kung puwede lang sanang gawin ‘yon, eh. Kaso naisip ko, papayag ba si kuya? Kaugali nga siya ni Helios, eh. Malamang ay hindi.“What?” nagmaaang-maangan nitong tanong sa akin.Natawa na lamang ako nang mahina. Hindi ko alam kung maaasar ako sa kaniya, dahil nagawa pa niyang umakto na para bang wala ‘tong ideya sa kung ano ang sinasabi ko.Inilihis ko tuloy ang aki

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“Puwede ko bang aralin ‘to?” bulong ko, sapat na para marinig ni Darius na nasa bandang pintuan lamang, at ni Helios mula sa CCTV camera kung nakikinig man siya sa akin ngayon.Nagtanong kasi ako kay Darius kung may mga collection ba sila ng baril, o kung anong klaseng armas ang nandito sa private island nila. Iisa lang naman ang mansion din kasi nila rito, pero malawak.Hindi naman siya nagsalita, pero itinuro lang sa akin kung saan banda. Kaya nga nang makita ko, kaagad kong nilapitan ang mga ‘to.Sa sobrang dami, mga dagger lang ang nakikita ko. Hindi ko nga lang ‘to mahawakan, dahil nasa salamin ‘to.I heard him took a deep breath. Mukhang pinagsisihan na nitong itinuro sa akin kung saan banda ang mga armas base sa paghugot nito nang malalim na hininga, eh.“You can’t.”Heto na naman sila, pinagbabawalan ako, at parang ayaw akong matutong ipaglaban ang sarili ko kung sakali man.Hindi naman ako makaangal, dahil alam kong magkaroroon lang a

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewHumikab na lamang ako, habang tinitingnan ang pagkain na nasa aking harapan. Nang malaman ko kahapon nabuntis ako, naging pihikan na ako sa pagkain, o baka hindi ko lang napapansin na nagiging pihikan ako, dahil baka ayaw kong nagagalit si Helios.“Still sleepy?” he asked.Tumango naman ako bilang sagot. Magmula nang magising ako, pakiramdam ko ay kulang pa rin ang tulog ko.Siguro ganito talaga kapag buntis. Hindi ko lang siguro ‘yon napapansin noon kaya medyo naninibago talaga ako. Mukhang si Helios lang talaga ang nakapansin no’n kasi talagang busy ako sa pag-iisip nang malalim. ‘Yon pala ay ganoon lang talaga kapag buntis.Tumigil naman sa paghihiwa si Helios, at kaagad na nagsalin ng gatas sa baso para sa akin. Hindi pa naman kami umuuwi ni Helios. Sa katunayan ay nagpalipas muna kami nang gabi rito sa private island nila, dahil ang usapan namin ay ngayon kami babiyahe. Isa pa, masiyado rin kasi akong gulat kahapon para bumiyahe kami.

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewIlang araw ang lumipas nang makauwi kami galing sa private island nila. Ang masasabi ko lang ay na-miss ko talaga ang mansion ni Helios. Pakiramdam ko kasi ay nakauwi na talaga ako, at hindi na malayo kay Helios. Na kahit nasa mansion lang ako, hindi ko malayo ang loob ko, at hindi ako nababahala kung malayo man si Helios sa akin.Kahit kasi nasa mansion lang ako, ramdam ko ang presensya ni Helios dito, at nararamdaman ko ring safe talaga ako. Kaya nga imbis na sumama kay Helios papunta sa kaniyang office, pinili ko lamang magpaiwan dito.Ang sabi naman niya sa akin ay puwede naman niyang tawagin muli ang kaniyang secretary noon kaysa magtrabaho pa ako, eh. Nagsimula na rin naman akong mag-online class, dahil ayaw talaga ni Helios na umalis pa ako ng mansion nang hindi ko siya kasama. Hindi ko rin naman siya masisi, dahil alam kong nag-aalala lang naman siya sa akin. Hindi rin naman ako ‘yong tipong ginagawang negative ang mga bagay na alam k

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“How are you?”‘Yan ang tanong na bumasag sa katahimikan.Hindi naman ako nakasagot kaagad, dahil nakatuon ang aking atensyon sa menu. Pumipili na kasi kami ng kakainin namin. Kaya lang ay wala naman akong gusto rito kung hindi ay ang luto lamang ni Helios.Parang gusto ko kasi ng garlic buttered shrimp. Pero dapat ay luto mismo ni Helios, dahil alam na alam niya kung ano ang lasa na gusto kong kainin.Ramdam ko ang pagbaling ni kuya sa aking gawi. Siguro ay gusto lamang niyang malaman kung ano ang magiging reaksyon ko. Kaya lang ay kahit papaano ay nagawa kong kontrolin ang lahat.Nanatili akong kalmado sa kabila ng pagtatanong ni Mommy sa akin. Na kahit hindi naman ako sigurado kung ako talaga ang kinakausap, ipinakita kong hindi ako takot, o nagulat man lang.“I was just wondering if you’re okay,” wika ni Mommy gamit ang malungkot na boses. “Ang tagal nang huli tayo nagkausap.”She’s right. Matagal naman na talaga nang huli kaming mag-usap,