The Billionaire’s Dangerous Desire のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“And if I broke your trust again because of what I did, then I apologize. However, it won't happen again. Alam kong hindi maganda ang nagawa ko, at mali ako sa naging desisyon ko, but that’s the only way to escape the nightmare, Valiente.”Hindi nagsalita si kuya, pero umigting lamang ang kaniyang panga, saka napasulyap sa aking tiyan. Kaya lang ay hindi naman nagtagal ang kaniyang mata roon, dahil inilihis din naman nito kaagad ang kaniyang mga mata.Kaya naman nang magsimulang tumayo si Helios ay napalingon naman ako kaagad sa kaniya, habang nanatili pa ring nakaupo.“Where are you going?” tangkang tanong ko sa kaniya, dahil sa kabila nang katahimikang namayani nang matapos ang usapan ay bigla na lamang ‘tong tumayo.“I’m exhausted,” pahayag niya na ikinatigil ko naman.Mabuti na lamang ay tumikhim si Tita para kunin ang atensyon nilang lahat. Marahil ay napansin ni Tita na hindi ko alam ang sasabihin ko kaya ganoon.“Take a rest. Kami na an

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewMinsan ay medyo nakokonsensya ako, dahil may mga business na ngang mina-manage si Helios, pero siya pa mismo ang umaasikaso sa kasal namin. Ni hindi man lang niya ako hinahayang mapagod, o kung ano. Kasi sa tuwing susubukan kong tumulong, ang sinasabi niya ay mas magandang pagtuunan ko na lang nang pansin ang sarili ko, dahil buntis ako, at mag-aral na lang daw ako.Hindi ko na dapat daw ‘yon pinoproblema, dahil siya na ang bahala sa lahat. Ang tanging gagawin ko na lamang daw ay ang alagaan ang sarili ko, at hindi na isipin ang mga ganoon.Sakto rin kasing manganganak ako ay nakapagtapos na ako ng pag-aaral. Medyo mahirap lang mag–adjust, dahil online na nga, pero hindi naman ako nagiging pabaya. Bagkus ay mas pinag-iigihan ko ang lahat, dahil huling taon ko na sa pag-aaral.“Potato fries?” tanong sa akin ni Helios nang maubos ko ang pagkaing inilagay niya sa aking pinggan.Hindi pa man ako nakasagot, dahil ngumunguya pa ako ay kaagad na niy

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewMinsan ay sinusubuan ako ni Helios ng gulay, at kinakain ko naman ‘yon. Isinasawsaw ko pa nga ‘yon sa bagoong alamang, dahil ang sarap ng pagkatimpla. Minsan pa nga ay pumapalakpak ako kapag kumakain. Wala, eh. Buntis kasi.“You all should stay here. Lalo na kayong dalawa,” usal ni Mommy nang matapos kaming kumain.Nag-angat naman ako ng tingin, at mabilis siyang binigyan ng pansin. Nakatitig siya sa aming dalawa ni Helios na tahimik lamang.“Alam ko naman kaya mo siyang protektahan, Helios. Pero mas maganda sigurong magpalipas na lang kayo ng gabi rito kaysa bumiyahe,” paliwanag ni Mommy.Napalingon naman ako kay Helios na ngayon ay nakatitig lamang sa kamay naming pinagsaklop niya. Hindi na ganoong mabigat ang kaniyang presensya, pero halatang nakikiramdam pa rin, at ganoon din sina kuya, Daddy, at Tito.Hindi ko alam kung sadyang gusto lang nilang mag-ingat kaya ganoon. Marahil ayaw na nilang maulit ang nangyari noon kaya ganito na lang an

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“Are you okay now?”Hindi pinansin ni Helios ang tanong ko sa kaniya. Kaya naman nag-angat ako ng tingin para salubungin ang kaniyang tingin. Saktong nakatitig lang siya sa akin, at katatapos ko lang sumubo. Kaya ngumiti lang ako sa kaniya bilang sagot, at sinamahan pa ‘to nang pagtango.“You really like shrimp paste, huh?”“Masarap! Try mo kasi!” pamimilit ko sa kaniya.Inilapit ko pa ang mangga sa kaniyang bibig. Kaya lang ay naalala kong hindi pala puwedeng kainin ng kung sino ang sobra ko, dahil nga buntis ako. Kaya mabilis kong binawi ‘yon, saka parang wala rin namang balak na tikman ni Helios ‘yon.“Why did you change your mind?” nagtataka nitong tanong sa akin.Humaba naman ang aking nguso, at umiling. “Wala. Akin lang dapat ‘to. Kuha ka na lang mamaya sa bahay.”Natawa na lamang siya sa aking sinabi, at hinayaan akong i-enjoy ang aking kinakain.Nagpaalam na rin naman siya sa akin saglit na bibili lamang siya ng mga gamit ng aming anak

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewKagaya ng napag-usapan namin ni Helios, nagpunta kami sa mall para kumain ng ramen, at maglaro sa arcade. Kaya lang ay bigla akong nag-crave sa empanada, dahil may nakita akong kumakain ng empanada.Sinundan ko pa ‘yon ng tingin, at bahagyang napatigil sa paglalakad na alam kong ikinataka ni Helios.“What’s wrong?” narinig kong tanong niya sa akin.Bigla naman akong nangasim, at bahagyang natakam sa kinakaing empanada ng turistang kagaya ko. Kaya dahan-dahan kong nilingon si Helios, at alanganing ngumiti.“Nakita ko kasi ‘yong nakasalubong natin na kumakain ng empanada,” kuwento sa kaniya, at medyo nahihiya pa. “Kung puwede sana, bumili rin tayo no’n.”Ang problema ko lang ay hindi ko alam kung saan makabibili no’n, dahil parang wala naman yatang nagbebenta rito sa mall. Shawarma puwede pa, pero ‘yong empanada? Parang wala yata.“May pagbibilhan ba tayo no’n dito?” tangkang tanong ko sa kaniya.Baka kasi wala, tapos heto ako, nagki-crave ng e