Todos los capítulos de เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ : Capítulo 61 - Capítulo 68

แสงเทียนในห้องนอนส่องสะท้อนภายในห้องจนสว่างไสว เสียงสายฝนโปรยปรายจากด้านนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำตกกระทบขอบชายคาเป็นจังหวะเชื่องช้า บรรยากาศภายในห้องนอนค่อนข้างเงียบสงบ ไป๋เยว่ซินพยักหน้ารับคำของมารดา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินไปเปิดประตูไม้หน้าห้องที่ด้านนอกชานเรือน หยางซีกำลังยืนพิงเสาไม้สี่เหลี่ยมด้วยท่าทีสงบนิ่ง สายตาของเขาทอดมองออกไปในความมืดมิดของผืนฟ้า เมื่อได้ยินเสียงสลักประตูเปิดออก เขาก็หันกลับมาประสานสายตากับหญิงสาว“อาซี เสด็จแม่ต้องการพบท่าน”ไป๋เยว่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ามีความเด็ดเดี่ยวปนอยู่ สายตาของนางเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่ม หยางซีพยักหน้ารับ เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้านในทันทีอวี๋ฝูหรืออดีตสวีฮองเฮากำลังนั่งอยู่บนเตียงไม้ สีหน้าของนางแม้จะยังซีดเซียวจากการสลบไสลไปก่อนหน้านี้ แต่ทว่าดวงตาคู่สวยกลับแฝงไว้ด้วยอำนาจและความเยือกเย็น เจ้าแมวอาซานตัวน้อยนอนซบอยู่ข้างกายของนางไม่ห่าง ราวกับเป็นองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เมื่อหยางซีก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า นางก็กวาดสายตามองชายหนุ่มผู้นี้อย่างถี่ถ้วน แม้จะรู้ความจริงจากปากบุตรสาวแล้วว่าหยางซีมิใช่สายเลือด

อำนาจวาสนาที่เคยยิ่งใหญ่ล้นฟ้าของตระกูลหยาง บัดนี้ได้มลายหายไปสิ้นราวกับกระดาษที่ถูกเปลวเพลิงลุกโหมไหม้จนเหลือเพียงเศษเถ้าถ่านสีดำ ความจริงอันชั่วช้าและกลอุบายต่ำทรามที่ซุกซ่อนเอาไว้มานานหลายสิบปี ถูกกระชากหน้ากากออกมาตีแผ่ต่อหน้าผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องน่าอดสูและโกรธแค้นไปทั่วทั้งนครหลวงตระกูลหยางที่เคยเกรียงไกร บัดนี้กลับล่มสลายลงอย่างน่าสมเพช ไม่มีผู้ใดเหลือรอดแม้แต่คนเดียว!ราชสำนักและกรมยุติธรรมได้เข้าตรวจสอบทรัพย์สินและสืบค้นความผิดย้อนหลังอย่างละเอียด ก่อนจะพบหลักฐานการทำความชั่วอันโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ของคนตระกูลหยาง ทั้งเรื่องการลอบวางยาพิษสังหารสวีฝูอดีตสวีฮองเฮาอย่างทารุณ การวางแผนใส่ร้ายองค์หญิงใหญ่หมิงจูจนนางต้องโทษโบยอย่างหนักและสิ้นใจตายไปอย่างไม่เป็นธรรม รวมถึงการใช้อำนาจมืดลอบสังหารเหล่าแม่ทัพปราบปรามชายแดนผู้คอยปกป้องแคว้นเพียงเพื่อเปิดทางให้ตนเองและพวกพ้องขึ้นสู่อำนาจด้วยโทษฐานกบฏและสร้างความเสียหายต่อแว่นแคว้นอย่างใหญ่หลวง ฮ่องเต้หมิงต่งจึงทรงมีพระบรมราชโองการให้ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าคลังหลวง สั่งประหารชีวิตบุรุษทุกคนในตระกูลหยางที่ยังหลงเหลืออยู่แล

ท่ามกลางหมอกหนาและสายฝนที่ตกโปรดปรายปกคลุมยอดเขาสูง อารามหลวงอันเงียบสงบยามนี้เปรียบเสมือนกรงขังมืดมิดที่ตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงเคาะไม้และเสียงสวดมนต์ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ยิ่งทไให้บรรยากาศภายในอารามหลังใหญ่วังเวงมากยิ่งขึ้นอวี๋ฝูในชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่ายทว่าประณีต กำลังรอคอยโอกาศอย่างอดทน เมื่อหนทางสะดวกแล้วนางจึงลอบแฝงตัวเข้ามาในอารามหลวง ซึ่งอดีตฮ่องเต้หมิงต่งกำลังประทับนั่งสมาธิอยู่หน้าพระโพธิสัตว์องค์ใหญ่มือเรียวบางของนางขณะค่อยๆ วางกระถางธูปหอมขนาดเล็กไว้ตรงมุมอับ ปล่อยให้ควันธูปสีเทาบางเบาลอยเอื่อยๆ กลิ่นหอมแปลกประหลาดเจือปนอยู่ในอากาศ มันคือกำยานพิษชนิดเดียวกับที่นางเคยใช้จัดการหยางเจินลี่ ทว่าคราวนี้นางปรับเปลี่ยนแผนใหม่ มิได้มุ่งหมายให้คนชั่วเสียชีวิตในทันที หากแต่ค่อยๆ ปล่อยให้พิษแทรกซึมผ่านลมหายใจ จนคนสูดดมกลายเป็นอัมพาตเส้นประสาทและกล้ามเนื้อขยับไม่ได้ ส่วนนางก็กินยาแก้พิษเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พิษนั้นย่อมไม่ส่งผลอันใดต่อนางฮ่องเต้หมิงต่งทรงรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายทันที พระองค์ทรงพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ทว่าแขนขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยแท่งเหล็ก เส้นเสียงในลำคออุด

บานประตูอารามหลวงบนยอดเขาสูงเปิดแย้มรับสายลมเหน็บหนาว แสงตะวันยามอัสดงส่องลอดก้อนเมฆลงมากระทบผืนกระเบื้องเย็นเชียบ เมื่อเงาร่างของอวี๋ฝูก้าวพ้นประตูไป หมิงอวี้ก็รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาแท้ๆ น้ำตาของเขาไหลพรั่งพรูเต็มสองแก้ม “เสด็จพ่อ! เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ!”หมิงอวี้ใช้สองมือที่สั่นเทาประคองร่างของบิดาขึ้นมา ฮ่องเต้หมิงต่งยามนี้ไม่อาจขยับร่างกายได้อีกแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างแดงฉานหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดและความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดได้เอ่อล้นออกมาจนเขาแทบกระอักโลหิต“องครักษ์! รีบเข้ามาประคองเสด็จพ่อกลับวังหลวงเร็วเข้า!”หมิงอวี้ร้องสั่งเสียงสั่นเครือ ทหารองครักษ์และข้าราชบริพารรีบเข้ามาช่วยกันประคองร่างอดีตเหนือหัวทันที ทว่าในจังหวะที่กำลังถูกคนหามออกไป รฮ่องเต้หมิงต่งกลับใช้แรงเฮือกสุดท้ายอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ฝืนขยับข้อมืออันสั่นเทา ยื่นออกไปคว้าจับข้อมือของ ไป๋เยว่ซินเอาไว้ปลายนิ้วอันเย็นชืดและแห้งกร้านของอดีตฮ่องเต้ คว้าจับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือในครานี้ นางจะหายลับไปตลอดกาล ดวงตาอันฝ้าฟางและเต็มไปด้วยน้ำตาของฮ่องเต้หมิงต่งจ้องมองใบหน้าของไป๋เยว่ซิ