เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

หลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว หยางซีก็ขอตัวกลับจวนของตน เพราะอย่างไรเสียเขาและนางก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน หากจะให้เขารั้งอยู่ในห้องนางจนถึงยามเช้าแล้วมีคนมาพบเห็นเข้า ย่อมไม่ส่งผลดีต่อชื่อเสียงของนางเท่าใดนัก ไป๋เยว่ซินก็เข้าใจดี ก่อนกลับนางยังบอกให้เขาดูแลตนเองให้ดี แล้วค่อยคิดหาหนทางในภายหลังหยางซีเมื่อกลับมาถึงเรือนของตนก็เป็นเวลาเช้ามืดพอดี เขาไม่ได้เอ่ยอันใดและไม่แสดงท่าทีใด เพียงทำทุกอย่างราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่ทว่าช่วงกลางดึกของทุกคืนเขาจะไปพาตัวหลิงชาง สหายสนิทที่เป็นหมอมาช่วยทำการรักษาให้แก่บิดาและมารดา อีกทั้งยังเอ่ยย้ำกับบิดาและมารดาว่าห้ามทำเหมือนว่าอาการดีขึ้นแล้ว แต่ให้แสร้งทรุดหนักลงเท่านั้น ฉินฟางและอู่เหม่ยหนิงเข้าใจดีว่าบุตรชายกำลังพยายามช่วยเหลือตน พวกนางจึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพราะยามนี้สภาพร่างกายของพวกนางย่ำแย่ อีกทั้งหยางกั๋วกงก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับสตรีจากหอนางโลมผู้นั้น ทำให้ไม่มีเวลามาสนใจพวกนาง การลงทัณฑ์ทรมานจึงไม่ได้เกิดขึ้นมาสักพักหนึ่งแล้ว นั่นนับว่าเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง“อาการของบิดามารดาเจ้านับว่าย่ำแย่ไม่น้อย แต่ว่ายังพอเยียวยาได้อยู่ อาจต้อง

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เหล่าโจรป่ามีฝีมือไม่ด้อยเลยแม้แต่น้อย มีโจรป่าผู้หนึ่งคิดจะพุ่งเข้าไปหาไป๋เซียงที่นั่งอยู่ในรถม้า หมิงอวี้เมื่อเห็นอย่างนั้นจึงรีบเข้าไปขวางทางอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้ำอีกแผล ไป๋เซียงตกใจอย่างมาก ดวงตาของนางสั่นไหวระริก รู้สึกผิดขึ้นมาชั่วขณะที่ทำให้เขาต้องมารับบาดเจ็บเพราะตนเองไป๋เยว่ซินที่เห็นอย่างนั้นก็รีบเข้ามาช่วยหมิงอวี้ทันที โชคดีที่ไม่นานนักหยางซีก็ปรากฏตัวขึ้น เขาจัดการพวกโจรป่าเหล่านั้นจนหมอบราบก่อนที่พวกมันจะถูกควบคุมตัวเอาไว้ได้ทั้งหมด หยางซีจึงสั่งให้ควบคุมตัวพวกมันส่งมอบให้กับทางการ เพราะอย่างไรก็ไม่อาจละเว้นโทษตายเนื่องจากพวกมันทำร้ายองค์รัชทายาทเมื่อสถานการณ์ทุกอย่างถูกควบคุมเอาไว้ได้แล้ว ไป๋เซียงก็รีบลงจากรถม้าเข้ามาดูอาการของหมิงอวี้ทันที ไป๋เยว่ซินเพียงมองพี่สาวตนเองที่กำลังถามไถ่อาการของหมิงอวี้ปราดหนึ่ง นางเองก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยเช่นไรดี“เจ้าไม่ได้บาดเจ็บใช่หรือไม่?”หยางซีเดินเข้ามาเอ่ยถามไป๋เยว่ซิน หญิงสาวส่ายศีรษะไปมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย“ข้าไม่เป็นอันใด แต่องค์รัชทายาททรงได้รับบาดเจ็บ ต้องรีบพาเขากลับวังหลวงก

เรื่องราวฉาวโฉ่ระหว่างหมิงซินอี๋และเฮยเหลียนสิงองค์ชายเผ่าทุ่งหญ้านั้น กลายเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งวังหลวง เพราะตอนที่ฮ่องเต้หมิงต่งและหยางซีมาเดินเล่นนั้น ไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคน แต่ยังมีเหล่าขุนนางอีกหลายสิบคนติดตามมาด้วย พวกเขาเหล่านั้นเห็นภาพน่าเกลียดของหมิงซินอี๋ชัดเต็มสองตา บางคนถึงกับเบือนหน้าหนี บางคนก็ลอบเสียดายที่ตนเองไม่ใช่เฮยเหลียนสิง ทุกคนล้วนมีความคิดไปต่างๆ นานาหยางซีเหลือบไปมองก็พบว่ายามนี้อวี๋ฝูกำลังนอนหมดสติอยู่บนพื้นหญ้า มือของนางถือจอกสุราเอาไว้ ใบหน้าแดงก่ำราวกับคนเมาอย่างหนัก เขารีบสั่งให้คนประคองนางและไปทำน้ำแกงสร่างเมามาให้นางดื่ม ส่วนหมิงซินอี๋ในยามนี้กำลังถูกเหล่านางกำนัลจับตัวเอาไว้ เมื่อฤทธิ์ของสุราหมดลง นางก็เริ่มได้สติ เมื่อรู้ว่าตนเองกระทำการใดลงไป นางก็กรีดร้องจนแทบสิ้นสติตำหนักคุนหนิง“ฮองเฮาเพคะ เกิดเรื่องแล้วเพคะฮองเฮา”“มีอันใด แหกปากโวยวายน่ารำคาญ”เสียงของนางกำนัลน้อยทำให้หยางเจินลี่ที่กำลังนอนหลับกลางวันอยู่ในตำหนักรู้สึกโมโหไม่น้อยเลย นางผุดลุกขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะมีสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก พลางคิดว่าถ้านางกำนัลต่ำช้าผู้นี้เอาเรื่องไร้สาระมา

หยางเจินลี่เมื่อได้เห็นว่าบุตรสาวปลิดชีวิตตนเองตายต่อหน้าต่อตาของตนเองก็ถึงกับสติหลุดไปในทันที นางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดปานจะขาดใจ ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดร่างของบุตรสาวเอาไว้และร้องไห้ออกมาจนน้ำตาแทบจะกลายเป็นสายเลือด เลือดสดๆ ไหลออกมาจากลำคอของหมิงซินอี๋ไม่หยุด หยางเจินลี่ลนลานรีบใช้มือของตนเองกดบาดแผลของบุตรสาวเอาไว้ แต่ดูเหมือนยิ่งนางทำเช่นนั้น เลือดของบุตรสาวก็ยิ่งไหลออกมามากกว่าเดิม และหมิงซินอี๋ก็ไม่อาจฟื้นคืนกลับมาได้อีก“ลูกแม่!”เพราะสูญเสียบุตรสาวไปทำให้นางสติแตก ถึงขนาดด่าทอฮ่องเต้หมิงต่งว่าเหตุใดจึงไม่ช่วยชีวิตบุตรสาวเอาไว้ ฮ่องเต้หมิงต่งเองก็เสียใจมาก ถึงขนาดดูแก่ชราลงไปหลายสิบปี หยางเจินลี่ไม่เพียงเอาโทสะไปลงกับสามี แต่นางยังเอาโทสะไปลงกับนางกำนัล และยังกล่าวโทษอวี๋ฝูอีกด้วย แต่เพราะหมิงอวี้มาช่วยเอ่ยปลอบมารดา หยางเจินลี่จึงยอมสงบลงได้ แต่ทว่านับแต่นั้นเป็นต้นมา นางกลับกลายเป็นคนเลื่อนลอย สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าใดนัก คล้ายกับว่าจะมีอาการทางจิตอีกด้วย หมิงอวี้เองก็เสียใจกับการจากไปของน้องสาวเช่นเดียวกัน ยามนี้เขาต้องดูแลมารดาให้ดีที่สุด นี่คือสิ่งเดียวที่เขา

ไป๋เยว่ซินพาอวี๋ฝูหาทางหลบเลี่ยงออกมาได้อย่างหวุดหวิด ระหว่างที่พวกนางเดินออกมาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเหล่านางกำนัลและขันทีดังแว่วมาเป็นระยะ เพราะยามนี้ทุกคนเอาแต่วิ่งวุ่นกับการตายของหยางเจินลี่ จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นพวกนาง โชคดีที่วันนี้ไป๋เยว่ซินใช้รถม้าที่จ้างมาเดินทางขึ้นเขา จึงไม่มีใครรู้ว่านางยังอยู่ที่นี่ด้วยอวี๋ฝูถูกไป๋เยว่ซินพาตัวมาหลบยังหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ตอนนี้สายฝนเริ่มซาลงแล้วแต่กลับยังมีฟ้าร้องให้เห็นอยู่เป็นระยะ โชคดีที่ต้นไม้ต้นนี้มีร่มไม้เอาไว้หลบฝน อีกทั้งยังลับตาคนเป็นอย่างมาก อวี๋ฝูเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงสะบัดมือที่ไป๋เยว่ซินกุมตนเองไว้ออก ก่อนจะเอ่ยกับหญิงสาวตรงหน้า“เจ้าเอ่ยวาจาอันใด ใครคือสวีฮองเฮา?”ตั้งแต่เกิดใหม่ครานั้น อวี๋ฝูไม่เคยเชื่อใจใครนอกจากตัวของนางเอง และนางยังคิดอีกว่าไป๋เยว่ซินอาจจะล่วงรู้ความลับของนาง หรือว่าอาจจะเป็นพวกเดียวกับหยางเจินลี่ก็เป็นได้ จึงแกล้งเอ่ยวาจาเช่นนี้ หากว่าเรื่องราวเป็นไปในทิศทางนี้แล้วล่ะก็ นางจะต้องจัดการสังหารไป๋เยว่ซินทิ้งเสียไวกว่าความคิด นางก็ล้วงหยิบมีดสั้นขึ้นมาถือเอาไว้ ไป๋เยว่ซินเมื่อได้เห็นเช่นนั้นใบหน้าก็ซีดเผื