All Chapters of เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ : Chapter 31 - Chapter 40

ส่วนพวกคุณชายที่ถูกไป๋เยว่ซินสั่งสอนจนสะบักสะบอมเมื่อตั้งสติได้ก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีจากไปอย่างไม่คิดชีวิต พวกเขาจำหยางซีได้แม่นยำ คนผู้นี้คือผู้หนุนหลังตระกูลไป๋และยังเป็นแม่ทัพใหญ่อีกด้วย หากพวกเขายังรั้นหาเรื่องสองพี่น้องตระกูลไป๋ไม่ยอมเลิกรา มีหวังได้กลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน ซ้ำร้ายยังอาจจะนำภัยพิบัติมาสู่วงศ์ตระกูลของตนอีกด้วย ตัวอย่างก็มีให้เห็นมาแล้วทั้งตระกูลหลิน ตระกูลหวัง และตระกูลจางล้วนพังพินาศจนลืมตาอ้าปากไม่ได้ พวกเขาเองก็ไม่อยากจะเสี่ยง เดิมทีพวกเขาเพียงคิดจะกลั่นแกล้งไป๋ฟานเล่นๆ แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าไป๋เยว่ซินจะมีมือเท้าหนักหน่วงถึงเพียงนี้ซ้ำยังพาแม่ทัพใหญ่หยางมาอีกด้วยเมื่อคุณชายอันธพาลเหล่านั้นไสหัวจากไปแล้ว หยางซีจึงหันมามองไป๋ฟานคราหนึ่ง ตอนนี้เขากำลังยืนกอดตำราไว้แนบอก เขามองออกว่าชายหนุ่มผู้นี้มีจิตใจดีงาม ขยันหมั่นเพียรและรักพี่น้องอย่างแรงกล้า หากส่งเสริมให้เขาเดินทางเข้าสู่ราชสำนัก ย่อมต้องกลายเป็นกำลังสำคัญของแผ่นดินได้อย่างแน่นอน แต่กว่าที่ไป๋ฟานจะสามารถกลายเป็นขุนนางได้ เขาจะต้องผ่านอุปสรรคและบทเรียนอีกมากมายเพื่อหล่อหลอมให้เขากลายเป็นหยกชั้นเลิศท

"รีบหลบไปเร็วเข้า!"ไป๋เยว่ซินรีบเอ่ยย้ำเตือนอีกคราด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด หยางซีไม่รอช้ารีบสั่งการให้คนของตนเบี่ยงกายหลบทันที ส่วนเขาเองก็หลบไปอยู่ในที่ปลอดภัยเช่นเดียวกันไป๋เยว่ซินจับจ้องกลุ่มชายชุดดำตรงหน้าด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่พวกมันพุ่งเข้ามา สาดผงบางอย่างเข้าใส่ใบหน้าของพวกมันอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตานักฆ่าเหล่านั้นก็แผดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พวกมันทิ้งอาวุธลงบนพื้นก่อนจะยกสองมือขึ้นมากุมดวงตาที่พร่ามัวและแสบร้อน หยางซีที่สบโอกาสจึงสั่งให้องครักษ์เข้าควบคุมตัวพวกมันเอาไว้ทันที นักฆ่ากลุ่มนี้พยายามจะปลิดชีพตนเองด้วยยาพิษที่ซ่อนเอาไว้ในปาก แต่ทว่าคนของหยางซีกลับว่องไวกว่าจึงสามารถขัดขวางเอาไว้ได้ทันท่วงทีโชคดีที่บริเวณนี้เป็นเขตป่าไผ่อันเงียบสงบไร้ผู้คนสัญจร เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่จึงไม่ได้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้ใด หยางซีสบถออกมาเบาๆ อย่างขุ่นเคือง เขาไม่คิดเลยว่าฮูหยินใหญ่จะลงมือรวดเร็วและอำมหิตถึงเพียงนี้ จนทำให้เขาต้องเสียองครักษ์ฝีมือดีไปหลายคน"คุมตัวพวกมันไปขังไว้ที่จวนนายอำเภอเจี่ยง รอข้ากลับไปไต่สวนด้วยตนเอง เฝ้าไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้พวกมันหาทางหลบหน

เงาดำสายนั้นพุ่งทะยานเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการป้องกันตัวของไป๋เยว่ซินทำงานทันที นางสะบัดข้อมือเขวี้ยงมีดสั้นออกไปเบื้องหน้าหมายจะปลิดชีพผู้บุกรุก แต่ทว่ามีดสั้นเล่มนั้นกลับถูกคว้าจับเอาไว้ได้เสียก่อน ตามมาด้วยเสียงเอ่ยหยอกเย้าที่แสนคุ้นเคยของใครบางคน"เจ้าเก่งกาจขึ้นไม่เบาเลยนะ ถึงกับจะแทงข้าเชียวหรือ?""อาซี! เป็นท่านเองหรอกหรือ ข้าตกใจแทบแย่ คิดว่าโจรบุกเข้าบ้านเสียอีก"ไป๋เยว่ซินพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะจ้องหยางซีอย่างไม่ลดละหยางซียิ้มตาหยี ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้นางพลางเอ่ยเย้า"โจรที่ใดกัน ว่าที่สามีของเจ้าต่างหาก โอ๊ย!"ยังเอ่ยไม่ทันขาดคำ ไป๋เยว่ซินก็ยกเท้าเตะหน้าแข้งเขาเข้าให้หนึ่งทีจนชายหนุ่มต้องยกมือยอมแพ้ นางลอบอมยิ้มเพราะรู้ดีว่าเขาเพียงยอมอ่อนข้อให้ หากหยางซีเอาจริงขึ้นมาย่อมไม่มีทางเพลี่ยงพล้ำให้ผู้ใดง่ายๆ"ท่านมาทำไมดึกดื่นปานนี้ หรือว่ามีเรื่องด่วนอันใดเกิดขึ้น?"ไป๋เยว่ซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใย แววตาของนางทำให้หยางซีรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างยิ่ง"ไม่มีเรื่องร้าย ข้าเพียงอยากชวนเจ้าไปชมจันทร์ด้วยกัน คืนนี้บรรยากาศดี อีกทั้งในตลาดยังมีร้านขายขอ

การที่องค์รัชทายาทเสด็จมาเยือนย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก เหล่าชาวบ้านที่ทราบเรื่องต่างพากันหวาดเกรงในพระบารมี ส่วนเหล่าขุนนางที่เคยเกียจคร้าน ยามนี้กลับลุกขึ้นมาทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่เว้นแม้แต่นายอำเภอเจี่ยงหมิงอวี้มีรูปโฉมหล่อเหลา องอาจผ่าเผยและมีกลิ่นอายสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์อย่างเด่นชัด แต่ทว่าเขากลับไม่ได้ถือตัวหรือวางอำนาจแต่อย่างใด กลับเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบของราษฎรด้วยตนเอง อีกทั้งยังสั่งการให้เหล่าขุนนางแบ่งงานกันอย่างเหมาะสม สิ่งที่เขาอยากให้จัดการอย่างเร่งด่วนนั่นก็คือการเยียวยาผู้ประสบภัยให้ได้มากที่สุดเหล่าชาวบ้านต่างก้มหน้าโขกศีรษะยอมรับในความเมตตา หมิงอวี้บอกให้พวกเขาทำตัวตามสบาย ทว่าชาวบ้านเหล่านี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยเกรงจะทำให้ระคายเคืองพระทัยและในกลุ่มคนที่มาต้อนรับนั้นก็มีคนจากตระกูลไป๋รวมอยู่ด้วยไป๋เยว่ซินมองดูหมิงอวี้อยู่ไกลๆ ดวงตาของนางทอประกายวูบไหว ความรู้สึกที่มีต่อน้องชายผู้นี้ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความรักความผูกพันเยี่ยงพี่สาวน้องชายที่คลานตามกันมา แต่ทว่าในความเป็นจริง หมิงอวี้คือบุตรของหยางฮองเฮา ความจริงข้อนี้ย่อมไม่อาจหลีกหนีได้ อีกทั้งเขายั

ที่อำเภอเซียงถงในยามนี้ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของใครหลายคน แต่ทว่าในนครหลวงยามนี้กลับมีบางตระกูลที่เริ่มก้าวสู่ความเสื่อมถอยอย่างเห็นได้ชัดสถานการณ์ในจวนตระกูลหยางนับว่าไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าใดนัก ตั้งแต่หยางเหลียนสิ้นชีพลง ฮูหยินใหญ่ก็กลายเป็นสตรีเสียสติ นางไม่สนใจดูแลงานในเรือนหลังวันๆ เอาแต่ร้องไห้หาบุตรชายที่ตายจากไป อีกทั้งยังอาละวาดทุบตีบ่าวไพร่ไม่เว้นแต่ละวัน จนหยางกั๋วกงทนไม่ไหว ต้องสั่งคุมขังนางเอาไว้ในเรือนและล่ามโซ่ตรวนเพื่อป้องกันนางออกมาทำร้ายคนในจวนเมื่อฮูหยินใหญ่ไม่อาจปรนนิบัติรับใช้ได้ นานวันเข้าเขาจึงเริ่มคิดจะหาหญิงงามเข้าจวนมาเป็นภรรยาคนใหม่ อย่างไรเสียเขาก็ยังไม่ได้แก่ชรา เรื่องกามารมณ์ย่อมขาดไม่ได้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรับอนุเข้าจวนเลยสักคนเดียวเพราะเห็นแก่หน้าตาภรรยาที่ส่งเสริมฐานะของเขา แต่ยามนี้นางไม่อาจทำหน้าที่ภรรยาได้แล้ว เขาจึงต้องหาสตรีคนใหม่มาแทน ซึ่งเรื่องนี้หยางฮองเฮาผู้เป็นน้องสาวก็เห็นพ้องด้วย อย่างไรเสียต้องหาบุตรีจากตระกูลที่มีหน้ามีตามาดูแลเรือนหลังแทนฮูหยินคนเก่าและต้องหาทางรีบทำให้นางกำเนิดบุตรชายสืบทอดตระกูลแก่เขาโดยเร็วยิ่งคิดหยางกั๋วกงก็ยิ่ง