บททั้งหมดของ LOVE CLAIMED BY CONTRACT: THE ZILLIONAIRE'S SECRET WIFE: บทที่ 21 - บทที่ 28

Tahimik pa rin kaming nakahiga, at halos makatulog na ulit ako sa dibdib niya nang biglang tumunog ang cellphone ni Drayce sa nightstand. Pareho kaming napatingin doon.Kinuha niya iyon, at sa nakita niyang pangalan sa screen, agad kong napansin ang bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya—parang naging mas seryoso, mas alerto.“Who is it?” tanong ko, medyo nag-aalangan.“Business,” tipid niyang sagot, bago sinagot ang tawag. “Yes?”Tahimik lang ako habang pinapakinggan ang tono niya. Malamig. Matigas. “When?… How the hell did that happen?” Saglit siyang tumingin sa akin, tapos bumalik sa kausap niya. “No, keep them there. I’ll be on my way.”Pagkababa niya ng tawag, bumangon siya mula sa kama, nagsimulang magbihis nang walang pasabi.“Drayce, ano ‘yon?” tanong ko, pilit hinahabol ang tingin niya.“Something came up,” malamig niyang tugon habang isinasara ang butones ng polo niya. “May nangyaring hindi dapat mangyari sa isa sa mga proyekto ko. Kailangan kong puntahan.”Tumayo rin ako, a

Paglabas ko ng opisina ni Drayce, ramdam ko pa rin ang init ng labi niya sa akin. Pilit kong inayos ang sarili ko habang naglalakad, pero halatang-halata sa repleksyon sa glass wall na namumula pa ang pisngi ko.“Ma’am Zseya?” tawag ni Mia mula sa desk niya, nakatingin sa akin na para bang may nahuli siyang lihim. Napatigil ako sandali, pero mabilis ding ngumiti at nagkunwaring normal.“Coffee lang ako sa pantry,” sabi ko, halos pabulong.Tumango siya, pero hindi nawala ang maliit na ngiti sa labi niya.Pagdating ko sa pantry, mabilis kong kinuha ang baso ng tubig at uminom. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko, parang hindi pa rin lumulubay ang kaba at kilig na dala ng ginawa namin ni Drayce.Habang nakapikit ako, trying to calm myself, biglang may boses mula sa gilid.“Interesting morning, huh?”Muntik ko nang mabitawan ang baso nang makita kong si Nathan pala, ang isa sa mga department heads at sa pagkakaalam ko ay pinsan rin ni Drayce. Nakapamulsa ito, nakatingin diretso sa a

Pagkatapos akong halikan ni Drayce sa noo ay nanatili kaming magkatitig sa gitna ng tahimik na hallway. Para bang huminto ang mundo sa paligid, pero ramdam kong pareho kaming nilalamon ng bigat ng nangyayari.Bigla niyang hinila ang kamay ko, mahigpit pero marahan, at mabilis kaming umalis sa lugar na iyon. Hindi na niya inalintana ang mga mapapansing empleyado o ang mga matang maaaring nakasulyap kanina sa tensyon nila ni Nathan. Lahat ng hakbang niya ay puno ng pagmamadali, parang ang tanging importante sa kanya ay mailayo ako sa kahit anong panganib.Pagpasok namin sa opisina niya, mariin niyang isinara ang pinto at saka siya napasandal dito, humihingal na parang galing sa laban. Ako naman, nakatayo lang sa gitna ng silid, pinagmamasdan siya. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng katawan ko, hindi dahil sa takot kay Nathan, kundi dahil sa lalim ng damdaming ipinakita ni Drayce.“Drayce…” mahina kong tawag, lumapit ako ng bahagya.Dahan-dahan siyang tumingin sa akin, parang nahihirapa

Kinabukasan, pagmulat ng mga mata ko ay naamoy ko agad ang mabangong aroma ng kape at tinapay. Napaangat ako ng ulo at doon ko nakita si Drayce, nakasuot lang ng simpleng puting shirt at pantalon, abala sa pag-aayos ng tray sa gilid ng kama. May kasama pa itong maliit na vase na may isang pirasong bulaklak na tila pinulot lang niya sa garden.“Good morning, my love,” bati niya, kasabay ng isang banayad na ngiti. Para bang wala ngang nangyari kagabi, wala ang bigat, ang tensyon, at ang mga salitang nagdulot ng kaba sa dibdib ko. Ang nakikita ko ngayon ay ang Drayce na kilala ko, maalaga, laging iniisip ang ikakagaan ng araw ko.Umupo siya sa gilid ng kama at iniabot ang tray. “Breakfast in bed. I figured you deserve something special today.” Hinawakan niya pa ang braso ko nang marahan, parang ayaw niyang makaramdam ako ng kahit kaunting bigat.“Drayce…” mahina kong tawag, habang nakatitig sa kanya. Hindi ko mapigilang maalala ang nangyari kagabi, pero ayokong sirain ang kasalukuyang sa