บททั้งหมดของ Punish me, Sir! (SPG): บทที่ 21 - บทที่ 30

Tahimik lang si Isobel sa loob ng sasakyan. Nakatitig siya sa bintana habang binabaybay nila ang mahabang kalsada palabas ng Manila. Ang mga poste ng ilaw ay nagiging mga guhit ng liwanag sa salamin, at sa bawat segundo ng katahimikan, mas naririnig niya ang tibok ng puso niyang hindi pa rin lubos na kalmado.Sa gilid niya, hawak ni Leandro ang manibela, seryoso ang ekspresyon at minsan-minsan ay titingin sa kanya, para bang may gustong sabihin pero hindi alam kung saan magsisimula.“Isobel,” mahina nitong tawag, pero hindi siya tumingin.“Hmm?” maikling tugon niya, hindi pa rin nililingon.“I’m sorry.”Simple lang ang mga salitang iyon, pero ramdam ni Isobel ang bigat at katapatan sa boses ni Leandro. Napalingon siya, at nakita niya ang lalaking laging matigas sa labas pero ngayong sandali, parang batang nagkamali at gustong bumawi.“Leandro…” bulong niya, pero pinutol siya nito.“Hindi ko dapat sigawan ka. Hindi ko dapat pinagsalitaan ka ng gano’n. Nainis lang ako—hindi sa’yo, kundi

​“I need names, Marcus. Hindi pwedeng galing lang sa hangin ang link na ‘yan. It was sent specifically to the administrative committee's dummy email, but the source routed it through the local campus server. Someone inside this university took that photo.”​Leandro stood by the floor-to-ceiling glass window of his private office, his jacket thrown carelessly over the back of his leather chair. The afternoon sun beat down on the campus courtyard below, but the warmth did not reach his eyes. His jaw was set so tight that the muscles twitched.​Marcus, the university’s IT head and a long-time colleague, didn’t stop clicking his mouse. The blue light from his dual monitors reflected off his thick glasses. “I’m doing what I can, Leo. Clear your throat all you want, but cybersecurity isn’t magic. The sender used a temporary burner account, masked the IP address using a virtual private network, and timed the blast right when the server traffic peaked during lunch break.”​“But it originated h

​“Wala po talaga akong alam, Dean. Normal naman po ang pakikitungo ni Sir Leandro sa amin sa klase.”​“Are you sure, Miss Krisha? Wala ka bang napapansin na kakaibang closeness or any special treatment towards any particular student?”​“Wala naman po. Strict nga po si Sir, eh. Halos lahat kami natatakot kapag recitation.”​The administrative conference room smelled heavily of brewed coffee and anxiety. Outside the frosted glass doors, the corridor was unusually quiet, but the tension was thick enough to choke anyone who dared to walk by. The university’s executive committee composed of the Dean, the Vice President for Academic Affairs, and two senior board representatives had set up a temporary tribunal.​One by one, the faculty and students from the Humanities department were called in.​“How about you, Mr. Adrian? Sinasabi rito sa reports na nagkaroon daw kayo ng physical altercation ni Marco kanina lang sa loob ng lecture hall.” Dean Alvarez adjusted his glasses, looking at the youn

"Hindi mo na kailangang palakihin pa ito, Leandro. May paraan naman para matapos 'to nang hindi nasisira ang lahat."​Nakatayo si Leandro sa tapat ng malaking narra desk sa loob ng opisina ng Dean. Nakasara ang mga blinds, at ang tanging ilaw lang ay mula sa maliit na desk lamp ni Dean Alvarez. Sa gilid ng silid, nakaupo rin ang Vice President for Academic Affairs, nakatitig sa kanya nang malamig.​"Anong paraan, Dean? Ang aminin ang kasalanang hindi ko naman buong ginawa? O ang magturo ng kung sino para lang may maipakain kayo sa media at sa board?" malamig na tanong ni Leandro. Naka-de kuwatro lang siya sa upuan, pero bakas sa kanyang mga mata ang matinding pagod mula sa walang tulog na mga gabi. ​"Makinig ka muna bago ka mag-react," mahinahong sabi ni Dean Alvarez habang inilalapag ang dalawang kamay sa ibabaw ng mesa. "Gusto ka naming tulungan. Alam naming magaling kang guro. Malaki ang naambag ng pamilya mo at ng pangalan mo sa unibersidad na ito. Ayaw ka naming ipahiya nang tulu

​"Sigurado ka ba talaga rito, Leandro? Pwede ka pa ring hindi pumunta. Nag-submit ka na ng resignation letter. Out of jurisdiction ka na dapat dito."​Nakatayo si Atty. Ramon Santos, ang matagal nang legal counsel ng pamilya Salazar, habang inaayos ang kanyang briefcase sa tapat ng pintuan ng Grand Executive Conference Room. Tumingin siya sa dating propesor na nakatayo sa tabi niya.​Naka-dark gray suit si Leandro, maayos ang buhok, at malamig ang mukha. Pero sa ilalim ng mga mata niya, bakas pa rin ang matinding pagod at puyat.​"Kailangan kong pumunta, Atty. Santos," sagot ni Leandro. Ang boses niya ay patag ngunit puno ng matinding pinalidad. "Inihabol pa rin ng Board ang kaso laban kay Isobel. Kahit wala na ako sa unibersidad, hindi sila titigil hangga't hindi nila napapatawan ng expulsion ang bata. Hindi ko pwedeng hayaan na mangyari 'yon."​"Pero kapag pumasok ka sa kwartong 'yan, Leandro, ilalagay mo ang sarili mo sa isang kangaroo court. Gagamitin nila ang lahat para durugin an