جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ตำหนักคุนหนิง ยามรุ่งอรุณ อวิ๋นซินเยว่ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่าง แต่ในใจกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นแต่งกาย กลับไปสวมชุดฮองเฮาที่เรียบง่ายแต่สง่างามอีกครั้ง “ฉันดึงเขาไว้ได้สำเร็จ! ฉันดึงเขาไว้ก่อนที่สนมเจียงจะทำให้เขาสบายใจจนลืมความรักที่เจ็บปวดของเราไป! แต่... ผลลัพธ์ที่ตามมา...”เธอเรียกเสี่ยวหลิงมาเพื่อรายงานความคืบหน้าทางการเมือง [ติ๊ง! ระดับความเชื่อใจของฝ่าบาท: 10%(คงที่) ระดับความรักและริษยา: 80%(คงที่) Mission Status: คงที่! แต่...การกระทำของฝ่าบาทเมื่อคืนทำให้เกิดผลกระทบทางการเมืองอย่างรุนแรงครับ] “ผลกระทบอะไร! บอกมาให้หมด!” อวิ๋นซินเยว่ร้อนใจ [ข่าวลือในวังหลังแพร่สะพัดว่าฝ่าบาทใช้ความรุนแรงกับสนมใหม่เพราะไม่พอพระทัยการเลือกของฮองเฮา... แต่ท้ายที่สุดก็ต้องกลับมาหาฮองเฮาเอง! ทำให้สนมเจียงเสียหน้าอย่างหนัก สอง ฝ่าบาททรงออกจากตำหนักคุนหนิงช้ากว่าปกติถึงสองชั่วยามและมีสีหน้างัวเงียและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ..ฮ่าฮ่า! สาม ไทเฮาทรงมีสีหน้าไม่พอพระทัย! เพราะการกระทำของฝ่าบาทส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของสนมใหม่ทั้งสาม!] อวิ๋นซินเย

ตำหนักคุนหนิง ตำหนักทรงงาน ยามค่ำอวิ๋นซินเยว่ สวมชุดที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดี ชุดสีฟ้าหม่นที่ดูสง่างามและมีอำนาจ เธอไม่ได้แต่งกายเย้ายวน... แต่ความงามและความมั่นใจที่กลับมาทำให้เธอมีออร่าที่น่าหลงใหลอย่างยิ่ง เธอเดินผ่านทางเดินที่เคยถูกปิดตาย สายตาของขันทีและนางกำนัลที่เห็นต่างก้มลงอย่างนอบน้อมและตื่นเต้น พวกเขารู้ดีว่าฮองเฮาผู้นี้กลับมาทวงอำนาจคืนแล้ว! “ฉันต้องใช้โอกาสนี้ในการผนึกอำนาจของฉันไว้! เขาสับสน! เขาทั้งหึงหวงและซาบซึ้งในตัวฉัน! ฉันต้องตอกย้ำว่าฉันคือความจำเป็นของเขาที่เขาขาดไม่ได้... ไม่ใช่แค่ความปรารถนาเท่านั้น” ตำหนักทรงงาน ห้องหนังสือส่วนพระองค์องค์จักรพรรดิอวี้เหยียน ยืนรออยู่ข้างกองเอกสาร พระองค์แต่งกายเรียบง่าย... แต่ดวงตาของพระองค์เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกเก็บกด อวิ๋นซินเยว่ถวายความเคารพอย่างเป็นทางการที่สุด! “ทูลฝ่าบาท! หม่อมฉันมาตามพระบัญชา หากพระองค์ทรงมีรับสั่งใด ๆ เกี่ยวกับการจัดการปัญหาในฝ่ายใน... หม่อมฉันยินดีที่จะปฏิบัติตามเพคะ” อวี้เหยียนเดินเข้ามาใกล้นางอย่างช้า ๆ! ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองค่อย ๆ ลดลง... จนกระทั่งเขายืนอยู่ใกล้เธอมากจนเธอได้กลิ่นกำยา

ตำหนักคุนหนิง ยามวิกาลเสียงกรีดร้องที่ อวิ๋นซินเยว่ ได้ยินนั้นคือเสียงของมือสังหารที่ถูก องค์จักรพรรดิอวี้เหยียน พุ่งเข้ามาใช้ดาบที่ซ่อนอยู่ภายในอาภรณ์มังกรแทงทะลุกลางลำตัว! องค์จักรพรรดิผู้ทรงพลังมิได้ห่างจากคมดาบแม้แต่วินาทีเดียว!อวี้เหยียน ในชุดคลุมมังกรสีทองที่ดูสง่างามแต่บัดนี้เปื้อนไปด้วยเลือด ใช้ร่างกายของตนเองเป็นกำแพงป้องกันร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลัง ในดวงตาของพระองค์นั้นเต็มไปด้วยความบุ่นร้าว! ไม่ใช่ความโกรธแค้นต่อฮองเฮา... แต่เป็นความโกรธแค้นต่อตนเองที่มาถึงช้าเกินไป!อวี้เหยียนคำรามเสียงต่ำ “บังอาจนัก! พวกเจ้ากล้าเข้ามาแตะต้อง ‘สตรี’ ของข้าในวังหลวงอย่างนั้นหรือ!”พระองค์ต่อสู้กับกลุ่มมือสังหารที่เหลือด้วยพละกำลังที่เหนือมนุษย์และสัญชาตญาณของการป้องกัน (ฃเขาสู้ด้วยความหวาดกลัวว่าถ้าเขาพลาด... เขาจะต้องสูญเสียเธอไปตลอดกาล! ภาพของนางในและขันทีที่นอนจมกองเลือดอยู่รอบ ๆ คือหลักฐานความบัดซบที่เกิดขึ้นเพราะความหึงหวงที่ตาบอดของเขา!อวิ๋นซินเยว่ มองดูแผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของเขา เธอเห็นรอยเปื้อนเลือดที่เกิดขึ้นจากการปะทะ... แต่เขาไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมาดูความปลอดภัยของตนเอง!การ

พระสนมซูเหมยเยว่ นั่งอยู่ในตำหนักของนาง ยิ้มอย่างเยือกเย็นเมื่อนางกำนัลคนสนิทเข้ามาถวายรายงาน นางทราบดีว่าองค์จักรพรรดิอวี้เหยียนไม่ยอมปล่อยฮองเฮาอวิ๋นซินเยว่ไว้ในตำหนักคุนหนิงอีกต่อไป “อวิ๋นซินเยว่! เจ้าคิดว่าการได้อยู่ข้างกายฝ่าบาทจะทำให้เจ้าปลอดภัยอย่างนั้นหรือ! ข้าไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้า... แต่ข้าต้องการให้เจ้าไร้พลังในการปกป้องฝ่าบาทและตัวเจ้าเอง! ข้าจะใช้หมากตัวนี้... พิสูจน์ให้ฝ่าบาทเห็นว่าเจ้าไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เขาคิด!” ยาที่นางใช้ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงถึงตาย! แต่มันคือยาที่กระตุ้นพิษไข้และทำให้ประสาทหลอน ที่ออกฤทธิ์ช้า ๆ เป้าหมายคือเครื่องดื่มที่ถวายฮองเฮาในช่วงยามค่ำคืน เพื่อทำให้ฮองเฮาอ่อนแอลงและพลาดพลั้งในการตัดสินใจทางการเมืองที่กำลังจะเกิดขึ้น! ยาถูกลอบใส่ลงในโถชาที่เตรียมไว้สำหรับองค์จักรพรรดิและฮองเฮาในคืนนั้น เพราะฮองเฮาจะดื่มชานั้นเพื่อทำให้จิตใจสงบหลังความวุ่นวายเสมอ ตำหนักบรรทมส่วนพระองค์ ยามดึกสงัดองค์จักรพรรดิอวี้เหยียน เพิ่งกลับจากการจัดการราชกิจที่เกี่ยวข้องกับการกวาดล้างตระกูลเจียง พระองค์ทรงเหนื่อยล้าถึงขีดสุด อวิ๋นซินเยว่ กำลังจัดเตรียมเครื่องดื่มผ่อนคลาย

ตำหนักบรรทมส่วนพระองค์ ยามสาย หลังจากที่ พระสนมซูเหมยเยว่ ยื่นข้อเสนอที่สะเทือนขวัญ องค์จักรพรรดิอวี้เหยียน ก็สั่งให้ทุกคนออกไปจากห้อง เหลือไว้เพียงเขาและฮองเฮา อวิ๋นซินเยว่ผู้ซึ่งยังคงถือตราพระราชลัญจกรไว้ในมือ ใบหน้าของ อวี้เหยียน ซีดเซียวลงด้วยความเหนื่อยล้าและข้อเท็จจริงที่เจ็บปวด เขาเป็นกษัตริย์ที่ถูกอำนาจที่แท้จริงรัดคออย่างไม่สามารถต่อต้านได้! “ซินเยว่! เจ้าได้ยินทั้งหมดแล้ว! หากสิ่งที่สนมซูพูดเป็นความจริง... พิษร้ายได้ถูกสะสมในตัวข้ามานานปี! และหากข้าใช้กำลังแม้แต่น้อยในการข่มขู่ตระกูลซู... ยาถอนพิษก็จะหายไปตลอดกาล! ข้า... ข้าคือราชาที่ตกอยู่ในความเมตตาของตระกูลขุนนางเสียแล้ว!” พระองค์มองไปยัง อวิ๋นซินเยว่ ด้วยความเจ็บปวดและแววตาที่สับสน เขาต้องการให้นางปฏิเสธ... แต่เขามีหน้าที่ที่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อบัลลังก์! “เจ้า... เจ้าคิดว่าข้าควรจะทำอย่างไร! ข้าพร้อมที่จะสละทุกอย่าง! แม้แต่ อำนาจในฝ่ายในของเจ้า! ตราบใดที่ข้ายังสามารถมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องแคว้นอวี้ได้! ข้าไม่ต้องการให้เจ้าต้องเสี่ยงชีวิตเพราะความเห็นแก่ตัวของข้า!” อวิ๋นซินเยว่ กำมือแน่น หัวใจของนางเย็นเยียบด้วยความตร