جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ตำหนักเฟิ่งอี๋ หน้าห้องบรรทม ยามดึกสงัด อวิ๋นซินเยว่ นั่งนิ่งราวกับรูปปั้นที่แกะสลักจากน้ำแข็ง ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนที่แผ่ซ่านเข้ามาในตำหนัก... เทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยือกในหัวใจของเธอ สองมือสองเท้าของหญิงสาวชาจนไร้ความรู้สึกไปแล้วเพราะความหนาวเย็น ทุกเสียงที่ดังลอดประตูไม้หนาออกมา... คือการตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ของเธอ! แน่นอนว่าเธอโกรธแค้น! โกรธที่เขาทำรุนแรงกับเธอถึงเพียงนี้! โกรธที่เขานำความรักของเธอไปเหยียบย่ำ! เธออยากจะลุกขึ้นกรีดร้อง! อยากจะพังประตูเข้าไปแล้วดึงเขากลับมาหาเธอ! อยากจะบอกเขาว่า 'ฉันรักคุณ! และฉันไม่ได้ต้องการให้คุณไปหาใคร! แต่ฉันทำเพื่อโลกของเรา ทำเพื่อบัลลังก์ของคุณเอง!' แต่ไม่ได้หรอก เธอต้องห้ามตัวเอง! เธอต้องตรึงร่างกายและจิตใจไว้กับเก้าอี้ตัวนี้! เธอรู้ดีว่าถ้าเธอแสดงความเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย... อวี้เหยียนจะยิ่งเชื่อว่าเธอผลักไสเขาเพราะความไม่รัก! และนั่นจะทำให้ความเชื่อใจที่เหลืออยู่พังทลายลงทั้งหมด! “ฉันต้องทน! ฉันต้องให้เขาเห็นว่าฉันจริงใจและทำเพื่อหน้าที่จริง ๆ! ฉันต้องให้เขาเชื่อว่าฉันยินดีที่จะเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อบัลลังก์ของเขา!” เสียงคว

อวิ๋นซินเยว่ นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้สูง ในชุดฮองเฮาเต็มยศที่แม้จะเรียบง่าย แต่ก็แฝงอำนาจของตำแหน่งสูงสุดในฝ่ายใน เธอต้องแสดงให้เห็นว่าเธอยืนอยู่เหนือความรู้สึกอิจฉาใด ๆ! สนมเจียง ถูกนำเข้ามาในห้องโถง นางคุกเข่าลงถวายความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุด“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ! หม่อมฉันเจียงซู... ขอถวายความเคารพต่อแม่ของแผ่นดิน และขอบคุณในความเมตตาของพระองค์ที่อนุญาตให้หม่อมฉันเข้าถวายการรับใช้ฝ่าบาทเพคะ” น้ำเสียงของนางนุ่มนวลและอ่อนหวาน เต็มไปด้วยมารยาทที่สมบูรณ์แบบอวิ๋นซินเยว่มองสนมเจียงอย่างพิจารณา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นคู่แข่งทางการเมืองและความรักอย่างชัดเจนเค็มสองตาเป็นครั้งแรก!“ลุกขึ้นเถิดสนมเจียง” อวิ๋นซินเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจ ที่ควบคุมอารมณ์ได้อย่างน่าทึ่งเมื่อสนมเจียงลุกขึ้นยืน อวิ๋นซินเยว่ก็ต้องพยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองไม่ให้แสดงความตกตะลึงออกมา! สนมเจียงนั้น... งดงามนัก!ใบหน้านางงดงามตามแบบฉบับของสตรีชนชั้นสูงทางใต้ ผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตากลมโตเป็นประกาย รอยยิ้มของนางดูใสซื่อและอ่อนโยน ราวกับสตรีที่ไม่มีพิษภัยใด ๆ ส่วนมารยาท การเคลื่อนไหวของนางสงวน

หลังจากที่ องค์จักรพรรดิอวี้เหยียน เดินเข้าตำหนักทรงงานไปแล้ว ความตึงเครียดก็ยังคงปกคลุมไปทั่ว อวี้อ๋องมองไปยังอวิ๋นซินเยว่ด้วยความเจ็บปวดและห่วงใย แต่ในที่สุดก็เลือกที่จะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตาของจักรพรรดิอีกต่อไป และอีกเรื่องคือไม่อยากให้อวิ๋นซินเยว่ต้องเดือดร้อนเพื่มอีกอวิ๋นซินเยว่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งรู้สึกว่าปลอดภัยแล้ว เธอรู้ดีว่าการพบกันครั้งนี้... เป็นทั้งยาพิษและยาแก้พิษสำหรับเธอ! มันทำให้เธอรู้สึกดีที่ยังมีใครสักคนห่วงใย... แต่ก็เป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อความสัมพันธ์ที่เปราะบางกับอวี้เหยียน!“เสี่ยวหลิง! ระดับความเชื่อใจของฝ่าบาทตอนนี้...” เธอถามอย่างตื่นตระหนก[ติ๊ง! ความเชื่อใจของฝ่าบาทลดลงสู่ระดับ 3%!แต่ความรักและริษยาเพิ่มขึ้นสู่ 60%!เขาไม่ได้โกรธที่ท่านฝ่าฝืนคำสั่ง...แต่เขาโกรธที่เห็นท่านคุยกับอ๋องอวี้!แล้วก็..หม่าม๊าครับ!เราต้องระวังการเคลื่อนไหวของสนมเจียงให้มากด้วยครับ!]อวิ๋นซินเยว่กลับมาที่ตำหนักคุนหนิง เธอสั่งให้ขันทีไปรวบรวมข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสนมเจียงเจียงซู อย่างละเอียดที่สุด ข้อมูลที่ได้รับมานั้น... ทำให้เธอเข้าใจในความสมบูรณ์

ตำหนักคุนหนิง ยามดึกสงัดอวิ๋นซินเยว่ กลับมาถึงตำหนักด้วยสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุด เธอทรุดตัวลงบนพื้นเย็นเฉียบ มือที่เพิ่งชี้ไปที่รายชื่อสตรีทั้งสามยังคงสั่นเทาไม่หยุด ร่องรอยน้ำตาที่แห้งกรังตามแก้มบ่งบอกถึงการต่อสู้ทางอารมณ์ที่รุนแรง และรอยแดงช้ำที่ข้อมือคือเครื่องเตือนใจถึงความเกรี้ยวกราดของอวี้เหยียน“ฉันเลือกคนที่อ่อนแอที่สุด... ตระกูลหลิน ตระกูลสู และตระกูลต้วน... ตระกูลเล็ก ๆ ที่จะไม่เป็นภัยต่อบัลลังก์! ฉันทำดีที่สุดแล้วเพื่อแผ่นดิน! แต่ความเจ็บปวดนี้... มันมากเกินไป! เขาทำเพื่อลงโทษฉันจริงๆ! เขาต้องการให้ฉันสารภาพว่าฉันรักเขา! แต่ฉันจะทำได้อย่างไร! ความลับของฉันจะถูกเปิดเผย! และโลกจะต้องพังทลาย!” เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้แกะสลักอย่างว่างเปล่า ตำหนักคุนหนิงบัดนี้เป็นเหมือนคุกทองคำที่สง่างาม ที่กักขังทั้งร่างกายและความรักของเธอไว้[ติ๊ง! ระดับความเชื่อใจของฝ่าบาท: 3%!แต่ความรักและริษยา: 60%!เขาไม่ได้โกรธที่ท่านเลือกสนมให้!แต่เขาโกรธที่ท่านทำได้อย่าง‘ไร้หัวใจ’ครับ!นี่คือการลงโทษที่สมบูรณ์แบบ...ที่ทำลายหม่าม๊าไปแล้วครึ่งหนึ่ง]เสี่ยวหลิงส่งสัญญาณด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย

ตำหนักทรงงาน ก่อนหน้าการพบหน้ากันหนึ่งเค่อ องค์จักรพรรดิอวี้เหยียน กำลังพยายามทำความเข้าใจเอกสารที่สนมเจียงนำมาถวาย ซึ่งเป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการสนับสนุนจากตระกูลเจียง แต่ในใจเขายังคงคิดถึงฮองเฮา! 'นางจะกำลังทำอะไรอยู่! นางมีความสุขกับการเป็นฮองเฮาที่สมบูรณ์แบบที่ฉันสั่งให้ทำหน้าที่อย่างนั้นหรือ! นางไม่ได้รักข้าเลยจริง ๆ ใช่ไหม!” ขันทีคนสนิทวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก! “ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฮองเฮาเสด็จออกจากตำหนักคุนหนิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และกำลังพบกับอ๋องอวี้ ที่อุทยานหลวงพ่ะย่ะค่ะ! พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างใกล้ชิดเรื่องกองทัพชายแดน!” อวี้เหยียนลุกขึ้นยืนทันที! ถ้วยชาในมือแตกกระจาย! ความโกรธของเขาพุ่งสูงจนถึงขีดสุด! สูงเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอผลักไสเขาไปหาสนมคนใหม่เสียอีก! อวี้เหยียนคำรามลั่น “นางช่างบังอาจนัก! นางกล้าฝ่าฝืนคำสั่งข้า! และเลือกที่จะพบกับอ๋องอวี้อย่างเปิดเผย! นางกำลังประกาศให้ทุกคนรู้ว่านางต้องการให้เขายืนอยู่เคียงข้างนางอย่างนั้นหรือ!” ความรักและความริษยาพุ่งถึง 100%! เขาไม่สนใจแล้วว่าเป็นการเมืองหรือราชกิจ! เขาเห็นเพียงสตรีของเขากำลังถูกพี่ชาย ของเขาแย่